De bevlogenheid van Florence?

Ja hoor, we zijn bevlogen lees ik in Skipr, maar slecht 41% van ons. Vreemds zoiets. Lees ik voor bevlogen consciëntieus dan is dat wel 100%. 

En wat heeft men liever: iemand die Florence Nightingale als voorbeeld heeft of iemand die nadenkt voor ze doet, meedenkt, zelf denkt… nou? Het laatste kan uw leven redden terwijl onze bevlogenheid maakt dat er onwetenden zijn die een verpleegkundige nog steeds verpleegster noemen, de reddende engel die altijd lacht en eeuwig zorgt. Die van het cacaoblikje.

Ik quote:

[ Medewerkers van zorgorganisaties zijn in vergelijking tot werknemers in andere branches veel bevlogener. Hierdoor zijn zij veel toegewijder, energieker en trotser op hun werk dan mensen die bijvoorbeeld bij de overheid of in het onderwijs werken. Dit blijkt uit een onderzoek van FunktieMediair en Schouten & Nelissen onder ruim 6.000 medewerkers in de zorg.

(Advertentie)

Van alle werknemers in de zorg is 41 procent bevlogen. Dit is 16 procent boven het nationaal gemiddelde. 13 procent is niet bevlogen, terwijl dat gemiddeld over Nederland op 24 procent ligt. Opvallend is dat de care met 45 procent bevlogenheid beter scoort dan de curatieve sector (33 procent).]

De rest moet u zelf maar lezen: http://www.skipr.nl/actueel/id17460-zorg-kent-bevlogen-medewerkers.html#comments

Ik had ( natuurlijk) wel weer een kort commentaar:

Vreselijk veel bevlogen mensen, die in de vrije tijd bijscholen, 's nachts op internet hangen om de operatie van de volgende dag te bekijken, een sociaal leven persen in 24 uur vrij met de was en de kinderen en verder thuis ook nog zorgen. Mensen op wie altijd beroep wordt gedaan. Mensen die nooit een fatsoenlijk salaris krijgen, voor wie de overheid ook nog een 0-lijn heeft georganiseerd! Die veel te weinig klagen en nooit écht klagen. En dan, bevlogen of niet, toch werk doen "van leven op dood", meer verantwoording hebben dan artsen en de graaibusiness van Mw. Schippers draaiend houden. Zouden al die duurbetaalde specialisten wel weten wat ze met een patiënt moeten doen als er eens een week lang helemaal geen verpleegkundigen zouden zijn? Ja, op een of andere manier zijn we allemaal bevlogen, nu de waardering nog en ook in klinkende munt graag. Bevlogen maar niet voldaan!

O ja, nog even…de leidinggevenden voegen niets extra's toe, dat weet ik uit eigen ervaring. Leidinggeven is het onnozel achten van je 'ondergeschikten'. Ik heb mijzelf ooit teruggeplaatst, het leidinggevende marktwerkingzweepje ligt me niet zo goed in de hand. ;-)

http://gavimensch.blogspot.nl/2013/02/de-florence-nightingale-chantage-en.html

http://gavimensch.blogspot.nl/2011/09/gelukkige-werknemers-leveren-meer-op.html

http://gavimensch.blogspot.nl/2011/06/zorgverlener-in-de-thuiszorg-een.html

NB Ik hoop dat het stukje in Skipr positief bedoeld was en alleen niet zo erg doordacht. Het onderzoek naar bevlogenheid riekt mij, naar de effectiviteit van vliegende nonnen.

©Gavi Mensch

Nederland BV, 23-2-2014

All rights reserved 2014

.

Dementerenden kosten minder thuis?

Dat dementerenden 'goedkoop' thuis kunnen worden verpleegd is een idee van een zogenaamde wezenloos zonder ouders, partner of kinderen. 

Het thuis verplegen van iemand met een dementie is lood en loodzwaar. Het is 24/7, je bent nooit gerust, je kunt als partner nooit meer vrij ademhalen. Je partner is dement en jij wordt opgesloten zolang hij of zij leeft. Sommige ouderen kunnen dat opbrengen, anderen raken gedeprimeerd en dan is er dubbele zorg nodig.

Wat hebben we nodig om een dementerende patiënt thuis te verplegen?

Afhankelijk van het stadium van dementie is dat nogal verschillend.

Maar de omgeving vraagt vanaf het begin om speciale maatregelen.

Eerst een veilig huis, met haakjes op deuren waar men de patiënt niet meer wil hebben, bijvoorbeeld een keuken met gasfornuis.

Een traplift want ook de motorische zekerheden verminderen snel.

Een aangepaste badkamer, iemand die motorisch slecht is of wordt wil je niet douchen in een badkuip met hoge rand.

Een slaapkamer waar twee aparte bedden in passen. Of een aparte slaapkamer voor de patiënt en de 'nachtdienst'(?)

Een aangepast toilet, liefst met ruimte om de patiënt te verschonen. Let wel in veel oudere huizen is het toilet beneden en de badkamer boven.

Geen gasfornuis meer, alles moet elektrisch, met speciale veiligheidsschakelaars. Verder een persoonlijk alarm, sleuteluitgifte, een open telefoonverbinding en overal camera's?

Wie gaat al die aanpassingen betalen? Van de jongeren van nu kun je zeggen dat ze gewaarschuwd zijn en dat ze hun huizen zo moeten inrichten dat ze daar tot aan de dood kunnen blijven wonen. Verkopen is ook al geen optie meer namelijk.

Verhuizen is ook voor de patiënt niet aan te bevelen. Een demente patiënt lijkt zich het best te kunnen handhaven in de omgeving waar zich zijn vroegste herinneringen bevinden.

Een persoonlijke begeleider die bij beginnende dementie de patiënt (en de partner) ondersteunt. Een case manager, zo u wilt.

Erg mooi bedacht van de VGZ en Geriant (zorgverlener met zeer verouderderde informatie op de website) maar wie gaat dat doen, wat levert dat op en hoe is de bereikbaarheid? Wachttijden van 2 tot 3 weken voor intake alleen al? Hoeveel managers ( o got wat een woord) heb je nodig en hoeveel zijn er? De casemanager is de coördinator die de patiënt met 'enige' regelmaat bezoekt, bekijkt wat er nodig is om thuis te kunnen blijven wonen; de grens van casemanagement is snel zichtbaar. Ook al weet ik wat ik zou willen inzetten bij een bejaard echtpaar waarvan de man dementerend is en de vrouw niet al te best ter been, er zijn niet genoeg mensen die inzetbaar zijn. Probleem is en blijft het te kleine bestand aan verzorgenden en bovendien het te kleine budget.

En dan het nut. Wordt de mantelzorger ontlast? Door wie? Door de persoonlijk begeleider, de casemanager? Een gespecialiseerde verzorgende van de thuis- of buurtzorg? Een zorgcoördinator? Allemaal mensen die er waarschijnlijk net niet zijn als de loodzware dementerende patiënt moet plassen en niet wil dat de partner hem of haar begeleidt. En dus alles bevuilt. En de huishoudelijke zorg die pas weer over 3 dagen komt. Want de partner kan het allemaal best zelf doen.

En waar halen we al die mensen vandaan? Hoe makkelijk gaat het worden om te zeggen dat er vandaag niemand komt omdat er simpelweg niemand is?

Hoeveel besparing op overhead gaat dat opleveren? Die casemanagers  moeten ook weer een kantoor, een manager of twee en een teamleider, een coördinator en een planner annex administratief ondersteuner en natuurlijk vergadertijd  ….toch?

Alle mensen met dementie volgens protocol thuis begeleiden: onmogelijk!

Ik heb wel 100 mensen met dementie verpleegd, van een 50 jarige vrouw waar ik dagdelen thuiszorg deed tot aan een 48 jarige man met Korsakov, die ook nog een heftig leverfalen had en de niet aflatende drankzucht. En alle gemiddelde dementerende mensen er tussenin. Geen van allen zijn ze gebaat met een dure casemanager, wel met oproepbare gespecialiseerde zorgverleners.  Ik was ooit wijkverpleegkundige zonder horloge, ik werkte dagdelen en de minuutjes die ik overhad, liep ik nog even ergens binnen, bij een eenzame oudere of bij de partner van een dementerende patiënt. Ik was oproepbaar voor de patiënten én de mantelzorgers.

Voor alleenwonende Alzheimer patiënten gaat de casemanager sowieso niets betekenen. Een alleenwonende dementerende patiënt is zoiets als een 6 jarige alleen in een huis zetten en zeggen: Morgen kom ik weer terug.

En je thuis bedenken of je de lucifers en aanstekers wel hebt weggehaald.

Maar als we goed rekenen wordt het op het eind een onmogelijke zaak, je kunt geen verzorgende hele dagen stationeren bij dementerende patiënten. Dat is onbetaalbaar en daar verandert een casemanager niets aan. 

Ik begrijp dus dat bij deze stunt van VGZ en Geriant, dat de geldstroom van pot verwisselt en dat men daar als patiënt of mantelzorger nog steeds niet mee geholpen is.

Als alternatief kan ik alleen voorstellen dat, alle nog thuiswonende dementerenden een PGB krijgen waar men gewoon hulp voor kan inkopen, desnoods van die lieve buurvrouw. Hulp bieden is een ding, ingezet worden als gratis hulpverlener is iets heel anders.

Ik pleit ook voor het opleiden van veel meer gespecialiseerde geriatrieverzorgenden, voornamelijk voor de (thuis- en buurt-) wijkzorg.

En ik pleit natuurlijk weer voor het terugbrengen van zorgbestuurders en managers naar deze planeet aarde:

"Mijne heren en ook dames, u hebt gekozen voor een werkplek in deze maatschappij die niets anders inhoudt dan het coördineren van zorg en geldstromen. Maar niet naar uw eigen achterzak!"

Zouden ze nog zo veel vergaderen op hun ergonomisch verantwoorde stoelen als ze  gewoon in de hoogste salarisschaal zouden zitten?

Kunnen ze niet gewoon, all in, 8365,94 euro verdienen per maand en dat 13 keer? Dat is nog altijd 108.757,22 per jaar.

Maar wel minimaal 100.000 minder dan wat de meesten tegenwoordig bedingen, om nog maar niet te spreken van de lease bakken en pensioen regelingen, bonussen en vertrekpremies.

Hoe we ook rekenen en passen en meten en mensen met duurklinkende namen op allerlei plekken zetten, de uitkomst is telkens dezelfde: het werkt niet voor de patiënt en zijn omgeving.

Wat wel werkt is het vak van verzorgende en verpleegkundige aantrekkelijker maken door het een diepere inhoud te geven dan het 'per minuut werken' en door meer mensen beter op te leiden voor een iets beter salaris. Zo wordt men niet overbelast, is er ruimte voor plezier in het werk.

Mijn patiënten zijn gebaat bij bijvoorbeeld meerdere vaste verzorgenden. En een vaste en goed bereikbare coördinator, in de wijk zelf. Niet eentje die over een enorm gebied voor honderden patiënten tegelijk bezig is.

Dat het te kostbaar wordt om voor zieken verzorgings- en verpleeghuizen te bouwen is logisch. Dat het ook wel een ludiek idee zou zijn om bestaande ruimtes aan te passen is vooralsnog een droom.

Ik hoop daarmee VGZ even uit de droom te hebben geholpen en ook Geriant. Zonder handen aan het bed of de toiletstoel, heb je nog steeds helemaal niets.

Op dit moment doen de wijkverpleegkundigen een groot deel van de ouderenzorg en de zorgcoördinatie, met het geld uit projectpotjes. 

Maak dat alvast een vaststaande taak, zonder minutenregistratie.

Het misbruiken van zorggelden voor casemanagers lost niets op!

©Gavi Mensch

Nederland BV, 19-10-2012.

  

N.a.v. artikel in de Volkskrant van 19-10-2012 alleen te vinden in de papieren versie op pagina7 en verder op pagina 22. [ Dementerenden thuis verplegen goedkoper] 

Update: met alle woonhuizen vol, komen verzorgingshuizen leeg te staan. Wat een raar spelletje: http://www.skipr.nl/actueel/id12471-leegstand-in-verzorgingstehuizen-dreigt.html#comments

.

Kom je werken in de zorg, alsjeblieft?

Dalende instroom mbo zet banenplan onder druk

Het kabinetsvoornemen om 12000 extra banen in de zorg te creëren staat onder druk door de dalende animo voor verzorgende en verpleegkundige opleidingen. De instroom op de mbo-opleiding verzorgende is in 2010 met 2 procent afgenomen. Dit blijkt uit cijfers van het kenniscentrum voor leren in de praktijk in de zorg, Calibris.
“Het kabinet wil de komende jaren 12000 extra banen in de ouderenzorg realiseren”, aldus Calibris in de periodieke BPV Barometer Zorg. “De vraag is alleen waar het personeel vandaan moeten komen. Via het mbo alleen is dit niet mogelijk. De instroom in de opleiding verzorgende is in 2011 weer gedaald ten opzichte van het jaar daarvoor.” Calibris voorziet dat ook het aantal studenten voor andere mbo-opleidingen, zoals die voor helpenden, verzorgenden en verpleegkundigen niveau 4, de komende jaren flink achteruit gaat.

Geplaatst op 26 januari 2012 door: Philip van de Poel in Skipr
http://www.skipr.nl/actueel/id9938-dalende-instroom-mbo-zet-banenplan-onder-druk.html

Naar aanleiding van het bovenstaande stukje, het volgende:

Prachtige beroepen die van verzorgende en verpleegkundige, de beste van de wereld. Ik wil het jongeren wel vertellen en hen trainen, motiveren en begeleiden. Maar als alles wat ik opbouw aan de andere kant afgebroken wordt door de politiek en het beleid van de zogenaamde toppers in de Zorg, dan ben ik snel klaar.

De werkvloer (leuke naam voor ons) moet het doen, de bezuinigingen, de observaties, de verontschuldigingen…. 
Eigenlijk willen wij, als beroepsgroep, niets liever dan patiënten zo snel en verantwoord mogelijk weer op de been krijgen. Of voor onze patiënten de kwaliteit van het leven verhogen of hoog houden tot aan het eind van hun leven.

Waarschijnlijk ligt het aan dat woord: ik gebruik patiënten en blijf dat ook doen. Zorgverzekeraars en zorgbazen hebben cliënten en zie eens hoe goed ze, eerst voor zichzelf, en dan voor de rest zorgen.
En met al die verhalen over ontslag en loonvermindering, langer doorwerken en geen enkel pardon als je oud en versleten bent, wil men dat jongeren zich aanmelden om in de zorg te gaan werken?

Vertel hen nu eerst eens iets leuks, geef het vak van verzorgende en verpleegkundige weer inhoud en een fatsoenlijk salaris en veilige werkomstandigheden en dan komen ze vanzelf.
En verplicht de zorgbedrijven om voor elke vers afgestudeerde zorgwerker die aangenomen wordt een of twee stage plaatsen voor de volgende te openen. En laat stagières niet full time meewerken, maar geef hen praktijkbegeleiders en leidt hen in de praktijk op. Dan haken ze waarschijnlijk niet voortijdig af, zoals nu het geval is.

Wat was er toch mis met de in-service opleiding: Wie heeft daar moes van gemaakt?
Interne opleidingen, landelijke examens, prachtige basis. Kennis van zaken. Daarna specialiseren, kosten voor de baas, natuurlijk, die heeft er ook profijt van.
Nu zijn de kosten van de baas zaak voor de werknemers, omgekeerde wereld. Doe mij nog maar wat marktwerking en concurrentie in het behoud van mensenlevens, maar niet heus!

©Gavi Mensch

Nederland BV, 29-1-2012

.

Geld en religie, over mannen en vrouwen.

.

Naar aanleiding van de media (de sociale en de niet zo sociale) over vrouwen en religie heb ik dat onderwerp nog eens door gekauwd. En dat terwijl ik ondertussen een van de weinige vrouwelijke beleggers op televisie hoor praten. Wat zou beter zijn, denk ik dan, een wereld vol vrouwelijke beleggers of een wereld vol vrouwelijke 'kerk'leiders?

Een enorme lading vrouwelijke beleggers zou goed zijn voor de economie, een deel van de opbrengst sparen en een deel investeren in eigen bezit. Huis schilderen en een nieuwe keuken plaatsen is ook weer beleggen natuurlijk, het geld rolt en het bezit verliest zijn waarde niet.

Vrouwen maken weloverwogen keuzes en hebben geduld, volgens de belegster. Volgens een mannelijke tegenpool moet je wat meer risico's nemen. Daar zitten we nu mee. De genomen risico's in de hypotheek/levensverzekering affaire, waar het gedonder mee begon, was duidelijk mannenwerk. De hoeveelheid mannen die de mist in zijn gegaan met hun beleggingen is relatief groter dan de hoeveelheid vrouwen.

Het zijn dan ook de mannen die moord en brand schreeuwen over het einde der (financiële) dagen; van moneymakers zijn ze verworden tot doemprekers. Het is allemaal kleine jongentjes angst.

Bij de religieprekers is het anders.

Kerkleidsters zijn er niet of (onzichtbaar) weinig, hooguit van kleine groepjes gelovigen. De grote jongens zitten op de grote tronen en draaien de wereld op een andere manier in de soep.

Neem nu de paus bij voorbeeld. Wat doet zo'n man nou voor goeds voor de samenleving. Hij is ten eerste te oud om nog voldoende actiesnelheid te hebben.

Vandaar ook dat, na decennia het condoomgebruik te hebben verboden met miljoenen HIV geïnfecteerden als gevolg, hij (lees het Vaticaan) het gebruik nu in noodgevallen toestaat. Als kerk'vader' heeft hij slecht voor zijn kinderen gezorgd.

Een kerkmoeder zou jonger zijn geweest, zou haar leven in dienst gesteld hebben van het in goede staat bewaren van zoveel mogelijk gelovigen. Een minuscuul stukje rubber dat vrouwen beschermt (en mannen) maakt dus al een enorm verschil uit.

Zou een kerkmoeder het geld uitgegeven hebben aan een Zwitserse garde? Volgens mij zou ze extra adviseuses hebben aangetrokken die haar helpen om het geloof te behouden door duidelijk aan te geven waar dat nodig is.

Als een ramp bestempeld wordt als iets van god's hand, haken veel mensen af, wat voor god is dat! Als in plaats van die uitspraak, donorgeld van gelovigen ingezet wordt om de gevolgen van een dergelijke ramp te bestrijden, dan kunnen gelovigen daar weer op bouwen, denk ik. 

Geeft het Vaticaan geld uit aan onderzoek naar kanker of malaria? Stuurt het Vaticaan elk jaar met kerst geld naar de allerarmsten? Tuurlijk niet, mensen moeten hun ellende dragen om in de hemel een beter plekje te kunnen verwerven. Wat een larie! In sommige orthodoxere richtingen zie ik wel de verering van Maria, de oermoeder voor de christenen. Maar behalve goed zijn voor je moeder is daar weinig uit voortgekomen.

In de Islam is het al niet veel beter, daar worden vrouwen zelfs weggestopt achter een textielbehangetje. Bij de orthodox joodse (pruiken op een kaalgeschoren vrouwenhoofd) en orthodox katholieke en christelijke bewegingen (sjaaltjes om en hoedjes op) is het onaantrekkelijk maken van vrouwen ook een hot item. Ze zijn immers onrein. En ze moeten daardoor en daarbij vooral onderdanig zijn.

Wat als Mohammed nu eens een vrouw geweest zou zijn? En wat als er vrouwelijke imams rondliepen? Dan zou de wereld er anders hebben uitgezien.

Moslims en christenen zouden elkaar niet continu afgeslacht hebben, kerkmoeders zijn ook hormoongebonden en hangen aan een lang leven voor hun kroost.

Zouden er dan geen verschillen tussen de islam en het christendom zijn geweest?
Vast wel, maar met tolerantie.
Mijn buurvrouw is katholiek en ik niet, so what! Leg ik daarom een bom bij haar voordeur? Nee toch! Mijn collega is een vrouw uit een orthodox joods gezin, zij is dat allang niet meer, anders had ze nooit mogen studeren en werken, is zij daarom minder collega? Mijn streng christelijke vriendin staat al heel haar leven achter het aanrecht, na acht kinderen te hebben gebaard. Ik accepteer dat, niet klakkeloos natuurlijk, we praten erover. De dochters zijn allemaal gevlucht, hebben gestudeerd en werken en hangen een andere tak van de christelijke leer aan.

Waren al die dominees en imams en rabbi's vrouwen geweest en zouden ze nu samenwerken met vrouwelijke beleggers dan hadden we nu een vrouwelijke MP, een kabinet vol vrouwen met hier en daar een man. Met voor iedereen zinnige en zuinige wetgeving, zeker weten!

Ik ben hier nog niet over uitgepraat, ik broei nog even verder op het thema.

Nee, heren lezers, ik heb geen hekel aan mannen maar wel ben ik continu geïrriteerd door de arrogantie die veel mannen tentoonspreiden, vooral die zelfingenomenheid die geleid heeft tot de situatie waarin we ons nu bevinden. En met de wetenschap dat u, om te beginnen, al vaak naar uw sokken zoekt.

Slaat u de krant er maar eens op na, behalve de foto's van vrouwelijke columnisten staan er alleen foto's in van min of meer 'belangrijke' mannen en  op de sportpagina's ontbreken vrouwen meestal.  De vrouwen zijn geportretteerd al huilend om hun doden of staan op een foto bij een advertentie over zorg of een artikel over zorgzaamheid. Uitzondering is de foto van Connie Palmen maar die lijkt permanent wederkerend in sommige kranten.

En de onderzoekers zijn het met me eens, vrouwen nemen niet zo veel risico's en leiden stabielere bedrijven, update 10-12-2012

Onmenselijk, onvrouwelijk, empathiearm, individualistisch en statusgevoelig denken heeft nu de overhand in bijna alles. Als de grote leiders nu eens vrouwen zouden gebruiken als kanonnenvlees….is dat een suggestie?

©Gavi Mensch

Nederland BV, 7-12-2011.


.

Het 50+ verpleegkundig 'moeten', verzameling 1

.

Jantien uit Enschede, Britta uit Heerlen, Jean uit Amsterdam, Nel uit Utrecht en Bart uit Groningen zijn het gelukkig met me eens, anders zou ik denken dat het aan mij ligt. Mijn informanten uit den lande, verpleegkundigen op niveau, in zowel de thuiszorg als ook in verpleeghuizen, klagen over dezelfde slecht manieren van sommige leidinggevenden, managers, directeuren en leden van de raad van bestuur.

Normvervaging, respectloos en ongemanierd zijn de meest voorkomende woorden in hun mailtjes als het gaat om de manier waarop ze aangesproken worden.

Het is in de politiek al niet anders, het lijkt wel of iedereen die niet zo'n hoog salaris heeft het verdiend om met 'jij sufferd' aangesproken te worden.

Het gebrek aan puntige ellebogen levert ons dus minachting op.

Ik pleit er voor om de woorden 'jij moet' te vervangen door, 'zou je willen' en het 'ik heb je een extra avonddienst ingepland' door 'wil je alsjeblieft een extra avonddienst te doen'.

Het lijken vreemde woorden te worden in de maatschappij, dat 'alsjeblieft' en 'dank je wel'.

Nu wordt er in de instelling van Nel zo vreselijk bezuinigd op uitvoerenden, dat als er geen dwang achter zit, iedereen bedankt voor de extra diensten. Men doet gemiddeld 2 diensten per week extra, al maanden en Nel heeft naast haar contract van 30 uur een zieke man die zij verzorgt. Mantelzorgster aangesteld zonder overleg. Nel is 50+, zegt nooit nee omdat ze zich verantwoordelijk voelt voor de ook erg zieke bewoners van het verpleeghuis. Ze raakt uitgeput en de leidinggevende belt haar dat ze het weekend extra móet werken. Nel is stressbestendig, altijd geweest, maar nu heeft ze het opgegeven.

Ze huilt aan de telefoon. Ze heeft de directie gebeld met de mededeling dat ze uitgeperst wordt op de werkvloer. De directeur heeft haar verteld dat ze waarschijnlijk 'een probleem heeft met gezag'. Nel heeft geantwoord dat ze een probleem heeft met onproductieven en dat bij haar de rek er uit is, dat ze letterlijk overspannen is. Ze hangt met een gemaakt vriendelijk, 'goedemiddag meneer' op! De samenvatting van het gesprek, de versie van de directeur is heel anders. Ze is nu een werkweigeraar.

Bart vergaat het net zo, ambulant verpleegkundige met 36 uur waar hij er 40 van besteedt aan zijn vaste cliënten en 10 aan palliatieve zorg. 'Het wordt mijn dood', schrijft hij. Ook hij is 50+. Hij is alleen, zijn partner is overleden en de kinderen zijn het huis uit. De ziektekosten is hij nog aan het afbetalen. Een lening van de auto waar ook de rolstoel in paste blijft doorlopen, ook al is er geen rolstoel meer. Uit zijn kilometervergoeding kan hij maar nauwelijks de kilometers voor zijn werk halen. Er is niemand om hem te vervangen, als hij ziek wordt blijven zijn cliënten zonder begeleiding, in de geestelijke gezondheidszorg is dat soms funest. Hij heeft al meerdere keren schriftelijk en telefonisch zijn beklag gedaan over de manier waarop er misbruik gemaakt wordt.

 Dan 'moet' hij zelf maar cliënten selecteren en de anderen vertellen dat de zorg stopt door gebrek aan verpleegkundigen, volgens zijn regiomanager. Hij stapt naar de directeur die hem weigert te ontvangen, hij bemoeit zich niet met werkvloerzaken, hij heeft wel iets beters te doen. Bart heeft zich daarop gemeld bij de bedrijfsarts. Gelukkig is die nog niet gebrainwashed en stuurt Bart door naar een arbeidspsycholoog, Bart werkt nu even 50%, van de 36 uur wel te verstaan.

Jantien en Britta werken in de thuiszorg. Veel te veel uren, veel te veel gesjoemel met Cao's en Arbeidstijden wetgeving. Twee keer per week werken van 7 tot 13 en van 18 tot 23 en de volgende dag weer om 7 uur beginnen is meer gewoonte als uitzondering. En ook beide dames zijn behoorlijk 50+. Protest levert een grote 'bek' op en de veel gebezigde opmerkingen: 'moeite met gezag' en 'niet veranderingsbereid'.

Jantien is sinds enkele dagen opgenomen met algehele malaise, zij krijgt een darmonderzoek, er is geen logische oorzaak te vinden voor haar voortdurende buikpijn.

Britta kreeg er zelfs een extra taak bij, moest bovendien gaan bijscholen in haar eigen tijd en krijgt voor vergaderingen van 3 uur slechts 2 uur uitbetaald. Als ze daar tegen protesteert zegt de leidinggevende dat ze dan maar had moeten zorgen dat de vergadering maar 2 uur duurt, niet te veel van dat ouwe wijven geklets. Britta's echtgenoot heeft haar afgemeld bij dezelfde leidinggevende en een advocaat in de arm genomen. 

En Jean. Hij protesteerde zoveel dat ze hem een baan als manager hebben aangeboden. Hij heeft er vriendelijk voor bedankt. Jean is 60 en een uitstekend ge-update verpleegkundige. Hi werkt in de revalidatie- en herstelzorg. Jean's patiënten herstellen ook echt, daarom krijgt hij meer patiënten dan hij aankan. Een grote, nog steeds sterke man, kent alle trucjes om halfzijdig verlamde patiënten weer op de been te krijgen, hij praat hen al werkend moed in, ze gaan lopend naar huis, communiceren met hun omgeving en hebben leren leven met hun handicap.

Dat is natuurlijk mooi, maar daar is tijd voor nodig, een half uur per patiënt per dag is al krap, nu terug gebracht naar 20 minuten en bovendien 'moet' hij zijn jongere collega's begeleiden, hij 'moet' een cursus gaan geven, hij 'moet' beoordelingen van leerlingen gaan schrijven en hun stage verslagen 'moet' hij dan maar thuis doorlezen. De revalidatieartsen zijn blij met hem, de directie ook. Vandaar dat hij minder tijd krijgt per patiënt. Het ultimatum is een dreigement óf hij wordt teamleider óf ze brengen de revalidatietijd nog verder terug. Ook Jean heeft een officiële aanklacht ingediend.

Kortom, we zijn te duur, worden behandeld als oud(55+)vuil en aangezien er maar weinig nieuwe verpleegkundige bijkomen, worden we ook nog eens uitgebuit. Maar persoonlijk vind ik de grote bekken toch wel het ergst. Het gebrek aan respect.

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Stelletje stommelingen, wij, op de werkvloer! Wij zijn degenen die het geld bij elkaar verdienen. We zijn de enige productieven! Zonder ons geen patiënten of cliënten, geen leidinggevenden, geen managers en geen directeuren, laat staan een Raad van Bestuur.

Weg met ons?

Eigenlijk zouden we een landelijke staking moeten organiseren, zodat men ziet wat er gebeurt. We dreigen daar nooit mee, daar zijn we te netjes voor, we voelen ons te verantwoordelijk, zeker wij, de 50+ers.

Nog wel!

De namen van bovenstaande verpleegkundigen zijn niet de echte.

Heb je ook slechte ervaringen wat betreft bejegening, het respecteren van de Arbeidstijdenwet of je contracturen, mail mij: gavimensch@hotmail.com.

Misschien kunnen we voor de volgende lichting nog iets veranderen.

©Gavi Mensch

Nederland BV, 10-11-2011

.

Het (lang zal ze) leven met de Hema.

.

Mijn dochter won ooit een fotowedstrijd van Hema. Een prijsvraag, mijn slagzin, haar foto.
Dit jaar won haar beste vriendin de ontwerperwedstrijd, de HEMAnd. Vol trots zien wij nu veel HEMAnden langs fietsen.

Mijn zoon liep als driejarige ooit door de Hema met een handje vol beha's, terwijl hij hard riep: 'Kijk mama, borsteltassen!' Tot groot vermaak van de omstanders; borsteltassen  van de Hema is dan bij ons ook een begrip geworden.

Mijn grootmoeder kocht voor mij, de door mijn moeder ten strengste verboden, eerste halve Hema rookworst in het vetvrije zakje. Ik mocht hem op straat opeten, vet sap langs je handen, bijna slurpend eten en de 'knak' van het velletje; een mijlpaal uit mijn kindertijd. Boerenkool is bij ons pas echt boerenkool als er worst van de Hema bij is.

Bijna al het ondergoed, de pyjama's en het beddengoed van mijn gezin komt van de Hema, eerlijke katoen, duurzaam en niet duur! Speelgoed komt van de Hema en ook het schoolmateriaal. Kortom wij liepen in de Hema, wij sliepen op de Hema en wij leefden met de Hema. En dat doen we nog steeds

De Hema bleek ook nog eens een bedrijf te zijn dat goed was voor het personeel. Wie daar werkte bleef daar ook. Sommigen werken er al hun leven lang met plezier. Wat mij vaak bracht op de uitspraak, als mijn kinderen een schooldip hadden: 'Je kunt ook bij de Hema gaan werken, die mensen zijn gelukkig!' Ik meen dat ook echt.

Er zal best ook wel veel fout zijn aan de Hema, maar daar heb ik het nu niet over.

Hoe ik op dit schrijfsel kom?

Wel gisteren zag ik op twitter een tweet van @Thierelierelier, die ons lacherig wees op de gratis taart die op de website stond.

Zij bestelde er een en kreeg een bevestiging. Ik bestelde er ook een, voor de grap en ook die werd bevestigd. Daarna bestelde zij er 100 voor de voedselbanken in Nederland ( shame on us). Daarna werden er meer besteld en al gauw ontstond het idee voor Pie for the Poor. Alle bestellingen werden bevestigd. In een mum van tijd was de #Hema een 'trending topic', (de meest gebruikte hashtag in Nederland, dit ter verduidelijking voor niet twitteraars). Er werden meer dan 5000 bestellingen geplaatst, met even zo vele email adressen ( ik was al lid van de Hemaclub, dat moge duidelijk zijn).

Kortom Twitter en de #Hematweets haalden de krant.

Met ons allen hebben we volop reclame gemaakt voor de Hema en diens onlineshop, een passend en leuk cadeau voor de 85ste verjaardag van dit toch wel oer-Hollandse bedrijf.

Ik begrijp dat de Hema geen miljoenen taarten gaat weggeven, ook al zou het misschien wettelijk wel zo kunnen zijn dat onze bevestigingen een aankoopreservering zijn en de Hema eigenlijk verplicht kan worden om te leveren tegen de afgesproken prijs. Maar dat doen we natuurlijk niet. Daar zou de Hema failliet aan gaan en dat is niet de bedoeling. Ik wil de Hema gewoon houden.

Maar het zou wel een leuke geste zijn als de Hema de gratis reclame door de spontane twitteractie: "Pie for the Poor" zou willen belonen met een flink aantal taarten voor de voedselbanken. Ik denk dat het de beste reclame zou zijn voor een bedrijf dat sociale bedrijfsvoering hoog in het vaandel heeft staan.

Alvast bij voorbaat dank, Hema!

©Gavi Mensch

Nederland BV, 4-11-2011

Ps. De Teleguur kopt, na eerst bericht te hebben over de twitteractie, in een tweede artikel dat zuinige Nederlanders de Hema-site laten crashen, Teleguurderskletspraat, yak! Ze hebben daar waarschijnlijk nog nooit van voedselbanken gehoord.... guur, erg guur!

.

Zorgverlener in de thuiszorg, een impressie.

.

Steeds weer probeer ik, met weinig succes, uit te leggen wat er nou precies zo onredelijk is aan de tekorten en de bezuinigingen voor de thuiszorg. Het lijkt wel of 'men' het niet wil zien. En het is zo simpel.

Eerst wil ik 'even' laten zien hoe onze dag eruit ziet.
Ik werk mee in mijn team van verzorgenden en verpleegkundigen, 20 mensen met hart voor hun werk. We werken in drie stadsdelen met en voor ongeveer 100 cliënten waarvan de meesten 2 of 3 keer per dag zorg krijgen en een enkeling 3 keer per week, voor specialistische verpleegkundige zorg.

Onze werkdag loopt van 7 uur 's morgens tot 23 uur 's avonds. Er werken 13 mensen per dag, 7 dagen in de week. We proberen eerst te voldoen aan de wensen, de meeste mensen willen tussen 7 en 10 geholpen worden met de persoonlijke verzorging die gemiddeld zo'n 40 minuten in beslag neemt, bij wondzorg iets meer, bij nog deels zelfstandige cliënten iets minder. Elk teamlid heeft s morgens minstens 10 cliënten, tussen 7 en 13 uur. En 's avonds hetzelfde maar dan tussen 18 en 23 uur. 's Middags tussen 14 en 18 uur worden de verpleegkundigen ingezet voor wond- en diabeteszorg en speciale projecten zoals zorg voor dementerenden, valpreventie, stomazorg en dergelijke.
Vaak betreft het dan zorg die maar 1 keer en soms 3 tot 6 maal (bij terminale patiënten) per dag gegeven wordt of betreft het het aanleren van vaardigheden aan de cliënten zelf.

Wie een groot contract heeft, 36 uur per week, werkt vaak dubbele diensten, van 7 tot 13 en van 18 tot 23u, ongeveer, het kan ietsje minder zijn, maar tegenwoordig is het vaak meer. Het komt neer op zo'n slordige 11 werkuren per dag. Mensen met kleine contracten worden te vaak ingezet; 18 uur betekent vaak 4 dagen in de week werken.

Mijn jongste collega is 24, de oudste 62. De gemiddelde leeftijd is 45.
We hebben 4 langdurig zieken in ons team, we doen nu het werk dus met 16 mensen, plus ondergetekende, die behalve het leiden en sturen van het team ook o.a. de papierrompslomp deels op zich neemt, de cliënten bezoekt, controles doet, het verzuimbeleid uitvoert en klachten afhandelt én meewerkt daar waar tekorten ontstaan. En die zijn er. We hebben nog enkele vaste invalkrachten maar die hebben voorkeursdagen en uren om te werken. De aparte nachtzorgverpleegkundige zorgt voor de laatste uren van de 24/7 bezetting.

Er zijn te weinig mensen opgeleid om dit werk te doen. Zelfs een verzorgende B moet een degelijke opleiding hebben om te kunnen signaleren. Wondjes die ontstaan, doorlig- of doorzitplekken, voedingstoestand en geestelijke achteruitgang, bijvoorbeeld. Die zaken worden doorgegeven aan collega's en daar waar nodig wordt meer tijd aangevraagd voor extra verzorging.

Worden we goed betaald? Is het dankbaar werk? Hebben we een Florence Nightingale syndroom? De antwoorden zijn: nee, soms en ja, opgelegd gekregen.
We zijn nog steeds chantabel, als wij niet zorgen voor die cliënten, doet niemand het. Zomaar een dag ziek zijn kan niet, ook niet als je je beroerd voelt, dan zadel je je collega op met een dubbele portie werk. Het dankbare van het werk is relatief, persoonlijk vind ik het werk nog steeds voldoening gevend, maar als ik 's avonds om 23.45 klaar ben en de laatste cliënten waren boos omdat ik pas zo laat kwam ( en terecht), dan vraag ik me af waar ik het voor doe. En dat zelfde gevoel hebben mijn collega's. Maar 's morgens om 7 uur staan we er weer, na amper 5 uur bedrust. Dat mag van de Arbeidstijdenwet, gelukkig mag dat slechts een keer per week. En die andere dagen dat het nodig is? Dan staan we er ook. Maar soms raken mijn mensen uitgeput, worden ziek of oververmoeid. Dan gaat dat ten koste van de zorgverleners.

En de lonen? Zie:
http://www.salarisinformatie.nl/images/stories/CAO/verpleeg_verzorgingshuizen_thuiszorg/akkord_cao_vvt_2010-2012.pdf
Niet zo vreemd dat jonge mensen niet in de zorg willen gaan werken.
Het moet anders.
Nu!

De verzorgenden en verpleegkundigen in de thuiszorg zorgen voor het inkomen van een thuiszorginstelling. Het is heel simpel, geen zorgwerkers betekent geen cliënten. Voor elke cliënt krijgt de instelling het bij de zorgindicatie behorende bedrag om die zorg te verlenen. Via een zorgkantoor, de AWBZ of de WMO. Dat geld wordt verdeeld over het bedrijf. Hoe meer overhead, des te minder er overblijft voor de zorgverleners. Deze laatsten zijn wel de enigen die productief zijn, dat wil zeggen voor de inkomsten zorgen. Dan is het wonderlijk dat de schoonmaakster bij een manager hetzelfde of meer betaalt krijgt dan de verzorgende, die uiteindelijk ook háár salaris ophoest.

Betere arbeidsvoorwaarden, beloning, werktijden en ontplooiingsmogelijkheden zouden een bijdrage kunnen leveren aan de instroom van nieuwe zorgwerkers, met hart voor de zorg. Dat hart kweek je, als je interesse hebt voor wat je doet, vrije tijd en een sociaal leven overhoudt, ook nog af en toe voor je kinderen kunt zorgen en bij je oude vader op bezoek kunt. En geld hebt om ook nog een bloemetje voor hem mee te nemen.

De overhead moet uitgedund worden, helaas, daar komen weer mensen door op straat te staan. Mensen die moeten gaan omscholen hoe vervelend dat ook is; er is geen geld meer voor. Ook niet voor de vaak exorbitante salarissen van raden van bestuur. Die kunnen met gemak met de helft minder doen. Dan houden ze nog het salaris van minstens 5 zorgwerkers aan het bed over, die simpele zorgwerkers die het geld voor hen verdienen.

En alle papierzooi en regelgeving moet er af. Die hoort niet bij ons werk, als teamleider heb ik een team te sturen en geen brieven aan het zorgkantoor. De organisatie van mijn werk houdt wel in dat er veel kantoorwerk is, dat neem ik erbij. En de kwaliteitsbevordering van onze zorgverlening, door middel van het bewaken van de grenzen van mijn collega's. Instructie en selectie van nieuwe medewerkers. Het ziekenbezoek en de stimulans om terug te komen naar het werk.

Ik stel voor dat iedereen die niet meewerkt in de directe zorgverlening, zo af en toe eens een route loopt in de thuiszorg, een dubbele en dus gebroken dienst. De Ministers en de leden van de Tweede Kamer, om mee te beginnen. Die hebben een lang zomerreces waarin ze door ons allen doorbetaald worden. En natuurlijk de ambtenaren die de bezuinigingsplannetjes verzinnen. En de burgemeesters, de mensen van zorgkantoren en de ziektekostenverzekeraars. Dat zou voor deze zomer ons probleem weer wat kleiner maken.

Ik vrees het ergste.

Ik vrees dat mijn stuk-voor-stuk fantastische teamleden ook dit jaar weer verlofdagen overhouden, hun broodnodige vakantiedagen niet krijgen of kunnen opnemen.
Ik vrees dat ik niets heb aan die hierboven gesuggereerde vakantiehulpen, tijdelijke zorgwerkers zonder opleiding.
Ik denk dat ze niet kunnen wat wij doen.
Ik denk dat zij alleen kunnen bezuinigen op de Zorg!


Update 20 juni 2012:  WAARSCHUWING: de files hieronder kunnen ernstige schade aanbrengen aan uw gezondheid!

 http://www.zorgvisie.nl/Financien/14191/Top50-Van-Woensel-best-verdienende-zorgbestuurder.htm

Hier vind u ook de Actiz pdf file met de topsalarissen van de bestuurders, dwz betaald met geld uit de zorgpot.




@Gavi Mensch
Nederland BV, 1-6-2011/ & 20/6/2012


.

Sociale Social Media 1

.


"Zit je nu de hele dag achter die PC?" is de vraag die ik krijg van mensen die alleen zien dat ik stukjes op mijn blog zet en zich verder niet laten horen. Mijn antwoord is bevestigend en ik probeer hen uit te leggen hoe belangrijk het contact met anderen via Internet kan zijn. Het is vooral een sociaal medium, mijn contact met de buitenwereld op dagen dat ik niet buiten maar thuis ben.

Het blijkt vaak dat als je in de put zit of even niet al te vrolijk bent en dus ook je vaste menschen niet aanschrijft of belt, dat ze je volkomen kwijt zijn. Het is beangstigend voor hen dat ze je niet kunnen optillen om over de rand van de put heen te kijken en ze wachten om een hoekje tot het beter gaat met jou. Niets menselijks is ons vreemd. Mijn kinderen zijn attent, bewegen mee op de golven van mijn stemming. Ik zou zoals miljoenen een pil kunnen nemen om beter te pruimen te zijn voor de rest van de mensheid, maar ik heb daar nooit erg veel vertrouwen in gehad, het werkt niet voor mij. Zo'n oppeppil geeft schijnvrolijkheid, creëert valse voorwendselen en verkeerde indrukken.

Ik wil ook in de diepte blijven wie ik ben. Het is als een soort mentale griep. Je moet hem uitzweten. En dit jaar heb ik dus, zoals ik mij al jaren voorneem, een maand in mijn hol doorgebracht. Geen enkele noodzaak om naar buiten te gaan, behalve voor een bezoek aan mijn kleinkind en kinderen en om rantsoenen in te slaan. Bij Ap om 8 uur 's avonds zie ik de op mij gelijkende types, de 35%-kortingjagers en de sloebers die geen daglicht verdragen en het somber willen houden.

Nuchter als een geit op een leeg grasveld, loop ik rondjes in mijn benedenhuisje.
Ik stop voor de ezel, spatel sombere kleuren op het palet, pak water en klieder wat, met passie, niet met verve.
Ik stop bij de bank, ook wel banque genoemd en graaf me een nest in de kussens en plaids en slaap een beetje. Tv kijken is amper een optie, er valt weinig, meestal helemaal niets te zien dat mij eventueel zou kunnen boeien.
Ik stop bij het koffiezetapparaat en de waterkoker, voorzie mijzelf van koffie en thee of anders sinas light. Ik eet een boterham en kook elke dag vers eten.
Ik stop bij mijn werktafel, lees een eBook, maar na enkele pages heb ik het weer gezien. Ik draai de hele dag mijn favoriete muziek, zachtjes.
Ik stop bij mijn boekenkast en lees oude passages, eventjes.
Ik stop bij de gedichten die mijn ziel raken en 'ween bitter'.
Ik schrijf, uren achtereen, mijn dagboek is een dagelijkse must. Want zoveel dagen verliezen van een leven dat kostbaar zou zijn, dat knijpt in mijn ziel.

Mijn redding is dus de PC met zijn Internet, mijn mailbox en Twitter. Elke dag nieuwsbrieven over mijn werk en mijn interesses, artikelen en opinies; die zijn kort en gaan erin als koek. Ik schrijf commentaren bij artikelen en onder blogs en 120 woorden stukjes, elke dag.

En ik Twitter. Zin en onzin, ik zuig de twitterwoorden van het scherm; als er geen mention ( een directe verwijzing naar mij, via mijn twitternaam) bij staat, is ie dus ook voor mij bedoeld. Ik heb een grote kring waar ik even bij kan buurten en een kleinere kring die er gewoon altijd is. En ik kan alles lezen en wel of niet opslaan.

Een enkele hufter met of zonder psychiatrische stoornis kan mijn plezier vergallen; op mij persoonlijk gerichte agressie op dit sociale medium maakt dat ik de klep van mijn PC angstig dicht doe. Ik heb steeds minder excuses voor agressie; met mijn ziel als een zeepbel zo teer heb ik geen verweer. En dan haak ik af.
Dat betekent dat ik even echt van alle menselijke en (virtuele) contacten ben afgesneden. Maar zij gaan niet weg, ze zijn blijvend, de agressoren, niet alleen virtueel maar overal.
Ik vat mijzelf dan bij de kladden en open de klep van mijn laptop weer. Er is niets veranderd. Ik schrap alle boosdoeners van mijn lijstje en begin opnieuw. Ik laat me niet kisten voordat ik echt 'deaud' ben.

En met de lieve reacties kom ik weer in een warme virtuele wereld die net zo echt is als het leven zelf, omzetbaar in echt contact als je dat wilt, in ieder geval leesbaar en in een enkel geval zelfs tastbaar.
Hartverwarmende reacties, hulp bij solliciteren, steuntjes in de rug, huisvestingzoekers, opkikkers en muziekjes speciaal voor mij, omhelzingen en kusjes, grapjes en ondeugendheden. Ik kan nog niet echt hard lachen, grijnzen wel en glimlachen met een traan. Het is een open medium, met onwaar- en waarheden, met veel fantasie, harde uitspraken en vooral veel humor. Met gedeelde smart en veel saamhorigheid. Soms illusies creërend die later weer als een zeepbel uiteen spatten, die je even stil laten staan bij de verveling van anderen, soms ten koste van jou. Ook dat is goed, het zet je met twee benen terug op aarde. Asi es la vida…
Twitter is in deze laatste maand mijn steun geweest, mijn trappetje op weg naar boven. Zonder pillen of therapietjes. Sociale media kunnen meer dan mensen denken.
Voornamelijk omdat ze sociaal zijn.

Ik ga morgen weer op gesprek voor werk, voor een baan die ik eigenlijk nog niet wil, maar waar ik wel voor ga. Het is mijn werk en mijn daginvulling. Het is mijn huis dat betaald wordt en mijn weg naar buiten. Het is weer een begin, alweer een begin, zoals elke dag opnieuw begint. Met dank aan de menschen die hun hart en ziel en geduld hebben ingezet. Ik ben er weer, een maand ouder en hopelijk een maand wijzer.



©Gavi Mensch
Twitter @GaviMensch
15/16-2-2011

 PS De afbeelding is een kaart die ik van Twitteraarster May...  kreeg, per post en handgeschreven, niet alles is dus virtueel. Twitter is ook tastbaar.
 
.

Knokken voor werk, tekort aan verpleegkundigen?

.


Knokken voor werk, tekort aan verpleegkundigen en weer werkloos? Jawel! En ook nog zonder financiële middelen, door mijn jaren werken in het buitenland. Een bijstandsuitkering wil ik niet, ik heb zolang geld geleend en verder is er werk voor mij in overvloed. Ik blijf dus zoeken naar een baan.

Hoe ingewikkeld is dat voor oudere verpleegkundigen zoals ik? Ik ga proberen om dat uit te leggen. Zoveel werk als er is, krijg ik vaak te horen dat het maar vreemd is dat ik thuis zit. En daar baal ik erger van dan die critici voor mogelijk zouden kunnen houden.

Even op een rijtje:
Ik heb natuurlijk een lang CV, dat krijg je als je al meer dan 42 jaar werkt, vaak hebt moeten veranderen van baan. Omdat het anders soms niet te combineren was met mijn eenoudergezin zonder andere inkomsten dan alleen die van mij (ook al geen wens, maar omstandigheden).
Voordeel: Ik kan van alles, ben bijgebleven qua vakkennis, ben redelijk flexibel en heb veel geleerd door overal te hebben meegedraaid.
Nadeel: Met een lang CV zijn werkgevers en P&O medewerkers bang dat je niet lang blijft. En daar geven ze je ook de kans niet meer voor. Bovendien is een oudere werknemer blijkbaar een groot risico, ondanks het feit dat ze over het algemeen minder vaak ziek zijn.

Op mijn CV staat dat ik gewerkt heb als verpleegkundige in: thuiszorg, ziekenhuis, psychiatrie, verslavingszorg, postnatale care, verpleeghuiszorg, revalidatie, geriatrie, terminale zorg.
Heb ik van alles diploma's? Nee, helaas is het niet mogelijk geweest om en te zorgen voor huis en brood op de plank en twee kinderen en ook nog veel te dure studies betalen, alleen voor het certificaat, het papiertje. De kennis heb ik wel. Bovendien ging destijds de studietijd buitenshuis van de mogelijk te werken uren af, dat stukje salaris kon ik niet missen. Nu ben ik nog steeds bereid om specifieke zaken te leren. Ik wil zelfs nog wel gipsverbandmeester worden of docente verpleegkunde, praktijkbegeleidster of adviseur en daar de nodige studie-uren aan besteden.

Wat ik heb behalve werkervaring, mijn diploma's en certificaten is een bovenmatige intelligentie en veel levenservaring; veel praktijkervaring en een status van ervaringsdeskundige op (te) veel vlakken. Ik heb geleefd met alcoholisten, mishandelaars, met borderliners en psychisch gestoorden in mijn directe omgeving. En met mensen met ADHD, autisten en getraumatiseerde jongeren en ouderen. Met chronisch zieken en dementerenden. Ik heb hen gecoached en verpleegd, gesteund en gemotiveerd. Buiten mijn werk om.

Ik ben ooit eens een korte periode erg ziek geweest, lang geleden en niet in een WAO situatie beland, 2 kinderen maken dat je een degelijk inkomen moet hebben, moet knokken en herstellen en snel! Verder was en ben ik nooit ziek en zo sterk als een paard, met de leeftijdsgebonden beperkingen van verpleegkundigen die nog getild hebben zonder lift, de logische slijtage. Ik weet dus ook hoe patiënten zich voelen, hoe groot de belasting is voor mantelzorg. Het somatische en het psychische kan ik samenvoegen en uit elkaar halen.

Veel van mijn studiemateriaal haal ik uit het buitenland, bijna alles digitaal: nieuwsbrieven, specialistische en research artikelen en vademecums; ik spreek, lees en schrijf vloeiend Engels en Spaans. Ik schrijf veel en duidelijk, zegt men:  blogschrijfsels, soms columns met achtergrondinformatie en kritische commentaren. Ik kan nieuwsbrieven maken en speeches schrijven, artikelen vertalen en begrijpelijk maken voor leken (lees patiënten/gebruikers).

Het bovenstaande is niet voldoende om er een brutosalaris van rond de 3000 euro voor uit te geven en mijn 58 jaar te beschouwen als een pré, mede door de ervaring, de empathie en de menschlievendheid.
Salaris voor het dragen van de verantwoording voor mijn patiënten, voor hun welzijn en de kwaliteit van hun leven, tot aan het eind. Geen superspecialist, een allrounder, met pit en goede zin. Helaas, het mag blijkbaar niets meer kosten, het moet snel en flexibel, monddood en met de blik op oneindig. En goedkoop!

De onnodige-sterfte cijfers in de gezondheidszorg zijn aan de lage kant geschat. Ik zie veel ongelukjes, veel geknoei en veel collega's die tegen de wind in moeten fietsen, het stormt steeds vaker met soms slecht en snel opgeleide mensen. Er is een enorme doofpot en een grote kuil voor miskleunen. Het is niet zo dat oudere verpleegkundige met ervaring dat allemaal kunnen voorkomen, maar wel een deel ervan; de meesten van ons hebben het allemaal al een keer meegemaakt en werken met preventie in het achterhoofd.

Een half miljoen mensen tekort* in de zorg rond 2020, 500.000, een 5 met 5 nullen!
Net zoveel als alle inwoners van het gebied dat misschien wel besmet is met de giftige stoffen van de Moerdijkramp. Bijna net zoveel als de inwoners van Rotterdam. Die komen we dadelijk tekort. En dat wordt opgelost door te struisvogelen, veel mensen aan de kant te gooien, af te danken en er weinig voor in de plaats te krijgen anders dan een deficit aan menskracht in de zorg.

Ik ga voor nog minstens 7 jaar, minstens, misschien wel langer. In die jaren kan ik nog heel wat werk verrichten, heel veel mensen in de praktijk begeleiden en ondersteunen, heel veel patiënten verplegen en voorlichten. Maar daar wenst men geen gebruik van te maken. Voor een maandje, misschien, tijdens de feestdagen ofzo**, maar dat zet voor mij en ook voor mijn patiënten geen zoden aan de dijk. De contractjes zijn miserabel, de behandeling evenzo. Ik vind dat ik recht heb op meer respect.***
En het recht op een baan, op fatsoenlijk onderdak en een salaris om redelijk van rond te komen.

Er zit dus weinig anders op dan te blijven schrijven, solliciteren en knokken.


©Gavi Mensch
Nederland BV, 10-1-2011



http://urly.nl/1jv *     Master-theses Jeanne Roeland .
http://urly.nl/1jx **   120 woorden: Nare feestdagen achteraf
http://urly.nl/1jy ***120 woorden: Waardering



.

Polyandrie, een oplossing?

.

Vorig jaar schreef ik een stukje over polygamie voor vrouwen: een polyandrieplan.
In sommige landen is het noodzaak:




Ik kan daar natuurlijk lacherig over doen en ik heb wel wat 'dubieuze' voordelen gevonden, maar voor de rest zit er veel zinnigs in.

Met 7 echt-genoten kun je toch maar 1x per 9 maanden zwanger worden! Bijkomend winstpunt: als die 7 mannen allemaal afzonderlijk op stap gaan, zou het aantal zwangerschappen makkelijk kunnen vermenigvuldigen met 1916 (365:12x9x7). En dat is natuurlijk weer niet de bedoeling, al die bekkies moeten ook wel weer gevoed worden, nieuwe schoenen en studeren. Het zou schelen in de bezuinigingen op Kunst en Cultuur, Educatie en natuurlijk op de Zorg.
Verder vallen de kosten voor kinderopvang weg, die voor condooms ook; er hoeven niet zoveel huizen gebouwd te worden, alleen wat grotere. De 6 extra mannen zijn onder dak, vervuilen of verwaarlozen zichzelf niet en ook het huis blijft opgeruimd. En het lijkt erg gezellig, zo met zijn allen!
De vrouw in de video ziet er gezond en vrolijk uit, natuurlijk hoeft zij niet via de kabelbaan de boodschappen mee naar huis te nemen en bovendien wordt er voor haar gekookt.

Nadeel is wel dat de vrouw in de video toch nog hard moet werken, overdag en 's nachts. Maar dat moet ik nu ook…. hardwerken overdag.
Aan zo'n continue nachtdienst kleeft natuurlijk wel een negatief puntje, maar met een beetje handigheid en vooral geen licht aan (en strak aan het 'schedule' gebonden bijslapers) moet ook dat geen onoverkomelijk probleem vormen. Uiteindelijk lijken ze waarschijnlijk genoeg op elkaar.

Het ziet er wel puik uit, het geheel. Polyandrie lijkt zo gek nog niet. Al met al denk ik er over na om te verhuizen naar de Himalaya of zou het hier ook te verwezenlijken zijn?
Het enige probleem, dat ik hier in de westerse wereld voorzie, is hoe ik aan zeven vrijgezelle broers kom!





©Gavi Mensch
Uit: Hinkend op twee gedachten
Nederland BV, 9-1-2011


 
.