Jonge kapucijners met mosterd en spek.

.

Bereidingstijd 15 min.

Benodigdheden voor 2 personen:

1 liter blik jonge kapucijners

1 gesnipperde rode ui

150 gr spekblokjes (eventueel vegetarisch)

1 klein potje zilveruitjes, zoet zuur

selderijblad, peterselie, koriander, tijm en bonenkruid,2 takjes van elk.

2 eetlepels Dijon mosterd of grove Limburgse mosterd

Bak de spekblokjes knapperig in eigen vet samen met de gesnipperde ui, giet het vet uit de pan* en roer de mosterd door een klein beetje van het vocht van de kapucijners. 

Voeg de fijngesneden kruiden toe. 

Giet de rest van het vocht van de kapucijners af. 

Vermeng de kapucijners met de spekjes en het mosterdmengsel. 

Even al roerend goed verhitten en direct serveren met gemengde sla en eventueel een komkommersalade.

Snel, gezond (zie voedingwaarden) en lekker.

Kapucijners zijn vers te krijgen in het najaar. Je kunt zo ook zelf zaaien. Het zijn klimplanten met prachtige bloemen. Wel elk jaar op een ander plekje zetten.

Raasdonder is de andere naam voor kapucijner.

Je vraagt je af waarom….

* Het vet bewaar ik 's winters om vogelkoeken van te maken door het te mengen met vogelzaad. Het geeft de vogels ook wat extra energie. 

©Gavi Mensch

Maastricht, 2-1-2014

PS Een aanvulling via twitter van @dinelecoeur:

Kapucijners op zijn Gronings: met uitgebakken dobbelsteentjes vet spek, bloedworst, stroop en zilveruitjes. 

UPDATE: queaucken (restverwerking)
Recept 1 met de mosterd is te verwerken tot een heerlijke soep.

Benodigheden: 
1 bio groenten bouillonblokje 
1 bakje verse  fijngeneden gemengde soepgroenten (wortel, selderijstengel en blad, prei, paprika, ed)
1 theelepel Ras el Hanout nen of een snufje Djintan
1 dessertlepel olijfolie

Maak je overgebleven kapucijners fijn met de staafmixer. Voeg de kruiden en een lepeltje olijfolie toe. Voeg het  in 1,5 water opgeloste bouillonblok bij de puree en voeg de soep groenten erbij. Laat het geheel koken tot de groenten al dente zijn. 
Heet serveren, eventueel met croutons* van oud brood. 

*Croutons: dobbelsteentjes oud (bruin) brrod zonder korst even knapperig gebakken in de olijfolie.

Een meisje met tegoed

.

Eigenlijk ben ik een verouderd goed bewaard doch slecht geconserveerd meisje, ik heb nog zaken tegoed van het leven.
Mijn touwtje kan ik nog springen, mijn pop is nu een levend model.
Meisjes mogen kroelen met hun vadertje, ik ben van die herinnering nog niet losgekoppeld.
Ik was en ben het meisje van Anna, mijn oma, nog steeds! Zij waakt over mij, met haar zondagse hoed een tikkeltje scheef.
Meisjes leven in een wereld die veel mooier is dan deze, zijn verdrietig om plagerijen, die nog steeds hard aankomen.
Wat ik tegoed heb?
Een lief voor de rest van mijn leven, verder heb ik bijna alles.
Maar ook dat is een meisjesdroom.
Evenals de rode schoentjes, een belofte aan mijzelf.


©Gavi Mensch
Maastricht,3-5-2011


Reeds gepubliceerd op: http://120w.nl/
Cartoon: Peter van de Wiel: www.peterscartoons.nl
© All rights reserved 2011

.

Nog een wijze les van Anna.

.
"Als je buitengesloten wordt en je merkt dat de 'sterken' tegen je zijn, om welke reden dan ook, zul je jouw eigen partij op moeten richten."
Aldus Anna, mijn grootmoeder.

Ze zei dat naar aanleiding van gepest worden op school en thuis. Ze bedoelde dat ik niet kwaad of verdrietig weg moest lopen, maar dat ik moest proberen om mijn sociaalste én mijn slimste beentje voor te zetten en moest proberen om aansluiting te vinden bij anderen dan de pestkoppen. Volgens haar moest je daarvoor gebruik maken van je talenten.

Ik wist nog niet wat mijn talenten waren. De meeste van mijn bekwaamheden werden al snel de grond ingeboord en afgedaan als zijnde 'net onder de middelmaat'.
Maar ik was een snelle denker en creatief. In plaats van die eigen partijtjes op te richten stortte ik mij op het lezen van boeken. Ik las alles wat ik te pakken kon krijgen. De bibliotheek was mijn tweede huis. Soms zat ik aan de leestafel met mijn verse stapeltje te wachten op een tijdschrift waar iemand anders nog in bezig was. En dan begon ik aan het dunste boek. Het was uit voordat ik de bibliotheek verliet.
Ik had (en heb) een goed geheugen en veel boekenkennis.
En helaas te veel mensenkennis betreffende naarlingen.

Als ik op mijn kamertje aan het lezen was, las ik karakters, ik typeerde de hoofdpersonen. Ik zag wat ze deden en hoe ze leefden en wat de consequentie daar van was. Ik begreep dat je niet iedereen over een kam kon scheren en dat ik bij het typeren van mijn eventuele vijanden en vrienden de plank vaak mis zou slaan. Geen twee mensen zijn hetzelfde. Science fiction las ik zelden.

Het oprichten van Pro-Gavi-Partijtjes was dus niet echt eenvoudig. Ik was door schade en schande wijs geworden en moest keuzes maken. Het aanvallen van de treiteraars was niet effectief, dat begreep ik al snel. Een klasgenoot die vriendin was met de grootste pestkop, negeerde ik. En haar vriendin ook. En dan kwamen er vaak als vanzelf mensen die ook gepest werden in mijn kringetje. Dat waren er vaak meer dan de treiteraars. Mijn talent lag niet bij het kapot maken van anderen, maar bij het verzamelen van lotgenoten. Dat was veilig en hun persoonlijkheid kon ik wel plaatsen. Bovendien waren het de wat stillere types, veelal lezers en studiebollen, we onderwezen elkaar in de materie van het mensdom.

Ik heb daar ook lange vriendschappen aan overgehouden, door dik-en-dun vriendinnen en vrienden. Ik heb ook geleerd dat slachtoffers van treiteraars niet zielig zijn; integendeel, ze zijn loeisterk en gevormd door het leven. En ze zijn te herkennen aan een speciaal soort humor.

De daders daarentegen zijn sneu, zwak en dom gebleven. Ze hebben veel aanhangers gehad, door hun stoere acties, en zelden kritiek. Ze zijn verloren zonder die blinde volgelingen en hebben ook nooit enig ander talent ontwikkeld. Ze hebben zichzelf meer dan eens moeten scharen onder de vleugels van de nog grotere treiteraars, de uitermate ongeremde humorloze wreedaards. Een dergelijk bestaan wens ik niemand toe.

Ik richt nog steeds af en toe mijn partijtjes op, tijdelijke dus. Ik laat eerst mijn zwakke kanten zien, daarna pas mijn sterke. En daarna kan ik gewoon mijzelf blijven, niemand hoeft te gissen hoe kwetsbaar ik ben. Niemand hoeft ook verbaasd te zijn over mijn kracht. Het zijn gegevens, mensen die daar overheen gekeken hebben, hadden duidelijk niet genoeg interesse. Hen rest slechts het stemmen op de zichtbare sterke, die vaak pas zijn onvermogen op tafel smijt als het voor iedereen te laat is.

Anna had gelijk. Alweer.
De sterkste volgen is gemakzucht. De sterkste vereren zonder zelf na te denken is dom. In je eigen partijtje kun je laten zien wie je bent, samen met anderen, op een min of meer gelijk niveau.
Je hoeft je niet continue te bewijzen. Je kunt gewoon mensch blijven.



Wordt vervolgd.





©Gavi Mensch
Maastricht, 9-4-2011
Drawing ©GaviMensch all right reserved 2011

Lessen van Anna 3

Veel lessen van mijn grootmoeder, nu gerelativeerd en aangepast aan mijn eigen leven, geven mij nog steeds te denken. Hoe diep en bijzonder waren haar uitspraken!
En nu, met alle beelden uit Zuid-Afrika, de officieel niet meer bestaande Apartheid, de nog steeds grote verschillen tussen rijk en arm, zijn alle ogen gericht op een bal! Het maakt niet uit welke kleur ogen er kijken, wat voor taal men spreekt en wat er verder aan verschillen wel en niet zijn.... Zuid-Afrika.....
een schrijfselgedichtje uit mijn oude doos.......



Alles sal reg kom.


Mijn lieve Grootmoeder met Joden
verstopt onder de vloer
van haar eetkamer
en een oudste broer
die vocht in de Boerenoorlog.
Die apartheid aanhing,
waar zij een hoed van bewaarde
met twee kogelgaten als twee tranen
Gestorven van boosheid, die broer,
gestorven als een verongelijkte Boer.

Grootmoeder met haar eigen wijzigheid,
Was tegen Apartheid,
Tegen oorlog en geweld,
Tegen racisme en fascisme
Als ik haar vroeg
hoe het een met het ander
te rijmen viel
zei zij, dat hersens en hart
en ziel ook moeten vechten
soms, om voorrang in gelijk

Met de illegale oorlogskrant,
door haar gedrukt, rebels,
verscholen achter de kachel
die niet brandt, zei zij,
worden oorlogen koud,
alleen de eigen warmte blijft.
Liefde kent geen fatsoen.
En dan kwam het:
'Alles sal reg kom as ons
almal ons plig doen'




@Gavi Mensch
Dordrecht, april 1986

Toch nog even over politiek, over kiezen en keuze.

Ik las in het blog van Robbert Baruch dat hij als kind in een ketel socialisme was gevallen. Heerlijk lijkt me dat, dat het je met de paplepel ingegeven is.

 Ik ben wel met mijn neus door de politiek gewreven. Maar iedereen stemde in mijn jonge jaren rechts. Dat was logisch, ik kwam uit een middenstandsgezin, zoals dat toen heette. Er werd dus VVD gestemd dat was goed voor de middenstand volgens mijn vader.

En van ons werd verwacht dat we dingen deden die goed waren voor de middenstand. Kopen bij een warenhuis, dat deed je niet, die vraten de kleine middenstanders op. Gelukkig was ik al uit huis voordat ik de eerste keer moest stemmen.

En er was nog stemplicht, een goede zaak! Als je het niet eens was met de politiek moest je een volgende keer anders stemmen. Nu zijn veel mensen die niet stemmen het niet eens met de politieke beslissingen en rammelen daar vier jaar lang over. Tegen niet-stemmers zeg ik dan ook nog steeds vrolijk: 'Tja, als je geen stem uitbrengt, moet je daarna niet zeuren over wat anderen voor je beslist hebben!'

Mijn grootouders waren onderwijzers van gereformeerde huize, zowel mijn Friese grootvader als ook mijn grootmoeder geletterde en belezen menschen. Oma was ook nog een tijd voorzitster van de Bond voor Plattelandsvrouwen. Een niet te versmaden groep agri-intelectuele dames met eelt op de handen en een ruim van zuurstof voorzien brein, waar, zodra ze de deur uit gingen, een hoed op werd geplant. Nuchter en bezig met het heden.
Mijn grootmoeder was gek op de politieke debatten en stemde AR als ik het mij goed herinner, zij was dan ook degene die mij motiveerde voor het maken van eigen keuzes op dat gebied. Als je genoeg argumenten had 'mocht' je zelfs op de CPN stemmen. Kijk zo werkt dat.

En daar ik al jong op eigen benen stond, heb ik altijd links gestemd, links en progressief, behalve een keer toen heb ik D'66 gestemd, weliswaar geen spijt van gehad, ( nooit spijt hebben van bewuste keuzes is een must) maar ik weet nu ook niet meer waarom. Ze maakten veel lawaai destijds en waren redelijk rebels, dat zal het geweest zijn.

Verder heb ik vaak PvdA gestemd, maar die dutten af en toe een paar jaar in. Den Uyl vond ik een afstotelijke man, waar ik niet naar kon kijken, maar wel met plezier naar kon luisteren. Debatten met Den Uyl keek ik samen met Anna ( mijn grootmoeder) en daar kwamen verhitte discussies van, leerzaam en leuk.

PSP heb ik ook nog gestemd, soms ging het er hard aan toe, weinig tijd en ruimte voor nuances, zin doorduwen en tegen de gevestigde orde in, daar ging ik wel voor. Pacifisme zit er bij mij goed in, geen geweertjes als kinderspeelgoed in huis, tegen de oorlog ( in Vietnam en alle andere plaatsen,) tegen de militaire dienstplicht; wel voor een sociale dienstplicht en dat was voor mij ook het einde van de PSP stemmerij, men wilde geen 'plichten', het was net iets te weinig doordacht, iets te kort door de bocht en iets te drammerig.

In mijn Spaanse jaren stemde ik natuurlijk de tegenhanger van rechts, het PSOE ( een soort PvdA), het had nog aardig wat Marxistische tintjes maar was verder progressief.
Ik heb zelfs enkele jaren in het lokale partijbestuur gezeten, toch bleef er een verschil, ik heb nooit gestemd om tegen iets anders te zijn, in Spanje is links voornamelijk anti-rechts en dus sociaal gezien absoluut noodzakelijk!
Rechts is daar nog steeds zo vreselijk conservatief, paaps en voor de 'met-strakke-hand-regenten', een regelrechte nachtmerrie!

Maar goed, ik ben dus niet in een ketel socialisme gevallen, ik ben erin gesprongen. En nu, deze verkiezingen, ben ik er van overtuigd dat het bijna Spaanse toestanden worden als er niet genoeg mensen links stemmen.

Ik laat nog even in het midden wat ik stem, na de verkiezingen vertel ik wat en waarom. Wel vind ik nog steeds dat wie niet gaat stemmen daarna niet moet zeuren!


©GaviMensch
Stichting Nederland, 6-6-2010