Amanda Gorman’s Biden Inauguration Poem | WSJ

Er is nogal wat doen over de vertaling van dit ongelooflijke gedicht van Amanda Gorman.

Ik kan dat vlug kortsluiten. Er is maar een taal waarin we dit gedicht kunnen beluisteren of bekijken. In de originele. 

Er is geen vertaling mogelijk.

Maar wel een uitleg. Om dit gedicht te verklaren aan niet-Engelssprekenden kun je woorden en de zinnen vertalen, laten omzetten in een andere taal, voor mensen uit een ander land, voor hen die de  originele woorden in het gedicht van Amanda niet begrijpen. Maar wat begrijpen ze er überhaupt van? Van de passie waarmee het gedicht gereciteerd wordt? Van de inhoud en de connectie op de plaats waar het voorgedragen werd? 

Zelfs met maar een klein beetje notie van de ellende van veel Afro-Amerikanen, van de doorstane eeuwen als tweederangs burgers zou je dit gedicht kunnen begrijpen, ook al spreek je de taal niet. 

Ik ben er niet voor om zoiets moois te laten vertalen en al helemaal niet door iemand die niet in de jas van Amanda gezeten heeft. je moet op zijn minst in haar huid gezeten hebben om 200 jaar leed te kunnen bundelen in een voordracht van  amper 6 minuten. Je moet dat "skinny Black girl"geweest zijn.

Here is the text of Gorman’s poem, “The Hill We Climb,” in full.

When day comes, we ask ourselves, where can we find light in this never-ending shade?

The loss we carry. A sea we must wade.

We braved the belly of the beast.

We’ve learned that quiet isn’t always peace, and the norms and notions of what “just” is isn’t always justice.

And yet the dawn is ours before we knew it.

Somehow we do it.

Somehow we weathered and witnessed a nation that isn’t broken, but simply unfinished.

We, the successors of a country and a time where a skinny Black girl descended from slaves and raised by a single mother can dream of becoming president, only to find herself reciting for one.

And, yes, we are far from polished, far from pristine, but that doesn’t mean we are striving to form a union that is perfect.

We are striving to forge our union with purpose.

To compose a country committed to all cultures, colors, characters and conditions of man.

And so we lift our gaze, not to what stands between us, but what stands before us.

We close the divide because we know to put our future first, we must first put our differences aside.

We lay down our arms so we can reach out our arms to one another.

We seek harm to none and harmony for all.

Let the globe, if nothing else, say this is true.

That even as we grieved, we grew.

That even as we hurt, we hoped.

That even as we tired, we tried.

That we’ll forever be tied together, victorious.

Not because we will never again know defeat, but because we will never again sow division.

Scripture tells us to envision that everyone shall sit under their own vine and fig tree, and no one shall make them afraid.

If we’re to live up to our own time, then victory won’t lie in the blade, but in all the bridges we’ve made.

That is the promise to glade, the hill we climb, if only we dare.

It’s because being American is more than a pride we inherit.

It’s the past we step into and how we repair it.

We’ve seen a force that would shatter our nation, rather than share it.

Would destroy our country if it meant delaying democracy.

And this effort very nearly succeeded.

But while democracy can be periodically delayed, it can never be permanently defeated.

In this truth, in this faith we trust, for while we have our eyes on the future, history has its eyes on us.

This is the era of just redemption.

We feared at its inception.

We did not feel prepared to be the heirs of such a terrifying hour.

But within it we found the power to author a new chapter, to offer hope and laughter to ourselves.

So, while once we asked, how could we possibly prevail over catastrophe, now we assert, how could catastrophe possibly prevail over us?

We will not march back to what was, but move to what shall be: a country that is bruised but whole, benevolent but bold, fierce and free.

We will not be turned around or interrupted by intimidation because we know our inaction and inertia will be the inheritance of the next generation, become the future.

Our blunders become their burdens.

But one thing is certain.

If we merge mercy with might, and might with right, then love becomes our legacy and change our children’s birthright.

So let us leave behind a country better than the one we were left.

Every breath from my bronze-pounded chest, we will raise this wounded world into a wondrous one.

We will rise from the golden hills of the West.

We will rise from the windswept Northeast where our forefathers first realized revolution.

We will rise from the lake-rimmed cities of the Midwestern states.

We will rise from the sun-baked South.

We will rebuild, reconcile, and recover.

And every known nook of our nation and every corner called our country, our people diverse and beautiful, will emerge battered and beautiful.

When day comes, we step out of the shade of flame and unafraid.

The new dawn balloons as we free it.

For there is always light, if only we’re brave enough to see it.

If only we’re brave enough to be it.

N.B.

"The acclaimed author Marieke Lucas Rijneveld has pulled out of translating Amanda Gorman’s poetry into Dutch, after their publisher was criticised for picking a writer for the role who was not also Black.

Dutch publisher Meulenhoff had announced Rijneveld, winner of the International Booker prize, as the translator of the Joe Biden inaugural poet’s forthcoming collection, The Hill We Climb, last week. But the move quickly drew opprobrium. Journalist and activist Janice Deul led critics with a piece in Volkskrant asking why Meulenhoff had not chosen a translator who was, like Gorman, a “spoken-word artist, young, female and unapologetically Black”.

“An incomprehensible choice, in my view and that of many others who expressed their pain, frustration, anger and disappointment via social media,” wrote Deul. “Isn’t it – to say the least – a missed opportunity to [have hired] Marieke Lucas Rijneveld for this job?

..................

I discussed this with Mario and Anna on Facebook in P2P Research Clusters

*me

Still I can understand. It is not a matter of getting under the skin but of being in that skin and live (even a short life) involved in it.

*he

Being in that skin" makes sense as ONE of the criteria, but putting it alone on an altar as it seems to be in this case can quickly get ridiculous, or at least feasible only in a few cases. If competence is equal OK, sure give the job to someone "in the same skin". But if that is not the case, give me a translator with a proven record of doing a good job, over one with less experience but the "same skin" every day, otherwise the chances that I will miss what the original author meant are much greater.

Reasoning like that, only 90+ old translators should be chosen to translate memories of WWII, even if there is plenty of younger translators that are much better.

*me

That is not what I meant. If you watch Amanda recite her poem, you should realize that none but a darkskinned female translater could be able to translate this.

As a matter of fact, dutch young women without a bronzeskin experience will not be able to capture the past and present of her words, will not feel the passion, the desesperation and the tremendous hope for a better future of this amazing poet who picked up more than 200 years and miracously turned them in these wonderful, hopeful words.

It should not even be translated!

But if it is, it must be by a young "black" woman.

Translating is not just finding other beautiful words.

It is getting into the skin, a dark skin in this case.

me

I'll give you another example.

The one of the skinny dietist and the overweight woman that I am.

She tells me how I should be. But she has never been in "my skin".

She refers to herself as a super healthy sportive woman. But so am I.

She will never understand what it is to be treated like stupid because fat, she has not been overweight in her life.

Now if I as an overweight nurse help my patients to loose some weight from my point of view, knowing how hard that is, it is easier to accept for them and to understand. To feel.

And if you don't believe me ask Oprah.

he

I do NOT argue that translations done by "similar" people can be the best ones. I just find extremely hard to believe that they can be the only way to get a decent translation. If this were true, everybody could really understand and enjoy, learn from... only stuff written by similar people. Regardless of language, translation isn't even the issue anymore. If I surely can't really grasp what someone of a different age bracket, gender, etc... says, why read or communicate at all?

me 

you still don't understand what I mean. I guess that it is because you only read words.

she

I think the point really is, that there is only one job like this. And as a possible spring board, you would hope that it could be given to a translator that can translate in a whole perspective, of nuances, and words. Every good translator would be able to do this, but not every good translator can bring another development to the journey. Employing a young black Dutch translator could be a development.

----

Gavi Mensch, Middelburg: 2-3-2021

Gorgeous menschenkind Stromae in Concert

Prachtig mooi en kompleet menschenkind, wonderful singer, actor sensational, danceur merveilleux, super entertainer.

Modern and nostalgic with a bit of Salvatore Adamo, Jacques Brell, Charles Aznavour but just a tiny little bit. Most of all he is just  Stromae.

Een kerstcadeautje voor mijn bloglezers.

Enjoy these two hours of concert, a gift of Sony Music Entertainment.

Gavi Mensch,

13-12-2015

.

Over Jules Deelder....duidelijker hebbie ze nie

JULES DEELDER (70): DE INWENDIGE MENSCH SPREEKT!

Door Wim de Jong

Hoera, Jules Deelder is maandag 70 geworden. Dat wordt deze hele week nog gevierd. Zo heeft de nachtburgemeester morgen voor één dag ook overdag het gezag over de stad en krijgt hij 's avonds van ambtgenoot Ahmed Aboutaleb een dinertje aangeboden. De Buik (vandaag zelf 1 jaar geworden) interviewde de jarige dichter en icoon over koken, eten, drinken, stappen, opgroeien en ouder worden in Rotterdam.

Mijn vroegste eetherinnering? Die heeft te maken met rode kool en spinazie. Rode kool vond ik als kind geweldig, en nou nóg. Ja joh, met een balletje gehakt en appelmoes, zó! Daar doe je me eigenlijk nog steeds het meeste plezier mee. Ik zou het ook zeker als galgenmaal kiezen. Spinazie noemden we koeienpoep, weet je wel, maar dat vond ik ook heel erg lekker. Hutspot, ook te gek. Met witlof had ik vroeger wel weer moeite, maar dat is later helemaal goedgekomen.

Uit eten gaan in de jaren vijftig - joh, dat was wat. Als-ie een week naar de Ardennen ging, dan liep de hele buurt uit bij wijze van spreken, en zo werd er ook tegen dineren in een restaurant aangekeken. Maar mijn vader zat als vertegenwoordiger in de vleeswaren en de conserven, die was wel een geziene figuur in de Zuid-Hollandse horeca. Hij had als een van de weinigen zo vlak na de oorlog ook een wagen van de zaak en daarmee reden wij regelmatig naar een van de eerste wegrestaurants in Nederland, De Gouden Leeuw in Voorschoten. Die was ook toen al beroemd. Daaruit is die hele Van der Valk-machine ontstaan. 

'ROOKWORST, KOLERE, DAAR VREET IK ZO EEN HELE VAN OP'

Nóg een jeugdherinnering: augurken! We hadden thuis een depot beneden waarin mijn vader zijn handelsvoorraden bewaarde. Rekken met worsten, teilen met levers erin, en ook van die grote tienliterblikken augurken. Ik heb het nog steeds: dat als-ie in een augurk bijt - dat bepaalde geluid dat je dan hoort en dat het móet hebben. Met rookworst hebbie dat ook. Enige weerstand en dan knáts. Als dat niet gebeurt doordat zo’n augurk of worst slap is, dan is het ook gelijk niet lekker meer. Rookworst, kolere, daar vreet ik zo achter elkaar een hele van op. Een boterham met kaas idem dito. Als het brood oké is en de kaas is oké dan zijn er weinig dingen die daar tegenop kunnen.  

Maar uiteindelijk gaat er weinig boven koude witte bonen in tomatensaus. Dat heb ik toen ik in Londen woonde veel gegeten, als ontbijt. Vaak had je gewoon niks anders te vreten. Ik heb ook in de bajes gezeten daar, aten we grub - ‘Go get your grub boys!’. Cornish pastry, dat hadden die Engelsen ook, maar verder?! Nou doen ze net alsof ze alles van eten weten, maar als er een volk is dat er nooit ene kloot van heeft geweten... Jóh pleurt op met je geverfde erwten!

Ik ben niet van het koken, maar ik kan wel een perfect ei garen. Ik ben geen hobbykoker, nee, nee, nee, echt niet. In de keuken rotzooien - nou nee, nooit gedaan. Annemarie kookt. Die is, ook als er niks in huis is, in staat om iets lekkers neer te zetten. Eten als resultaat van een of ander creatief proces? Ik kan het wel waarderen als iemand daar met hart en ziel mee bezig is, absoluut. En ik mag gaarne van de resultaten kennisnemen. Zolang het dus maar oprecht is. Want een zeker inflatoir effect heeft het wel, al die aandacht voor dat eten. Het wordt tegenwoordig ook zo overdreven hè. Al die rubrieken, de ene na de andere kok op televisie. Tsja.

Mijn favoriete restaurant is er nog niet. Ik zou zó graag willen dat er een eetcafé kwam dat De Hongerwinter heet. Dat zou ik nou leuk vinden, weet je wel, te gek. Ik zweer het je dat ze er de deur gaan platlopen, jatoch? Echt waar. Dan zet je weer wat recht in de geschiedenis ook, en zet je hier en daar ook weer eens iemand op een ander been, haha. Hebbie in één klap dat hele gezeik en dat overdreven gedoe rond eten ook niet meer nodig. En de gemiddelde mens heeft toch eigenlijk ook de poen niet meer om, zeg, in Parkheuvel te gaan dineren? Daar heeft de belastingdienst intussen wel een eind aan gemaakt.

Die jongen van De Zwethheul, ja bij hem heb ik ook wel eens heel lekker gegeten. Die Mario Ridder ja. Die had allemaal dingetjes die je met een lepel kon eten. Lékker! En op zich is dat heel Rotterdams, eten met alleeen een lepel, jatoch? Eten, joh, het is allemaal prima voor een Rotterdammer, zo lang het maar geen tafelen wordt, en zeker niet met mes en vork. In mijn gedichtencylcus Rotterdamse Kost wordt daar wel mee afgerekend: Als-ie niet vreet/ga je dood/wist Opoe Herfst /106/ al voor ze geboren werd/als-ie het wel doet ook/dient daar voor de goede orde nog aan te worden toegevoegd. En zo komen we er wel: weer tien nieuwe gedichten over Rotterdam, en ze gaan dit keer allemaal over eten - hoe ik er tegenaan kijk, mijn mening. 

'IK BEN GEEN FOLKLORISTISCH VERSCHIJNSEL'

Je haalt er maar uit wat je eruit wil halen, maar ik wil er niet door als een soort folkloristisch verschijnsel van Rotterdam worden weggezet. Dat gevaar is er toch altijd. Goed, je praat Rotterdams, ja logisch, je praat de taal die om je heen wordt gesproken, maar dat je nadrukkelijk wordt gezien als een Rotterdamse dichter, dat mot eruit, weet je wel. Ik ben een Nederlandse dichter die uit Rotterdam komt. En dat er hier een anders levensgevoel heerst dan elders in het land, oké, dat komt tot uiting in die gedichten. Dat kennen ze natuurlijk zelf helemaal niet in Amsterdam, want daar wonen geen Amsterdammers meer. Maarten Spanjer is de enige Amsterdammer die ik nog ken, en de rest komt allemaal uit Tietjerksteradeel en Dinxperlo met de kluiten nog achter de oren. 

Drinken doe ik al honderd jaar gin-tonic. Dat doet ook iedereen ineens tegenwoordig. In een zaak [Ballroom, red.] in de Witte de Withstraat hebben ze nu 51 soorten gin. Zo waait dat allemaal over de wereld, en over een tijdje is het dan weer wat anders. Maar het is goed dat die trends ook aan Rotterdam niet voorbijgaan. De stad is toch ook lang in zichzelf gekeerd geweest:, zo van we houen vooral de ramen lekker dicht. Dat chauvinisme ja, niet buiten de grenzen van de gemeente Rotterdam willen kijken. Met name op Zuid is dat nog erg, bij die radicale Feyenoordkliek. Als er iets achterhaald is, is dat het wel. Ze zijn niet kosmopolitisch weet je. 

Geen kwaad woord verder over Rotterdam, maar er wonen een hoop boeren hier. Je moet je ogen niet sluiten voor de agrarische sector. Die vinden alles gek, doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Dat zou dan de belichaming van de Rotterdam-spirit moeten wezen. Nou, die stelregel heeft ons juist jaren tegengehouden, absoluut. We hebben een wereldhaven hier, maar dit is nog lang geen wereldstad. Er zijn een hoop inwoners hier die niet omhoog willen worden gestoten in de vaart der volkeren, maar liever thuis gaan zitten kankeren.

Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik Rotterdammer ben. Maar dat wil niet zeggen dat ik mijn ogen in mijn zak heb gehad. Ja, je moet Rotterdam zien als het middelpunt van het heelal, maar het heelal is uiteindelijk wel altijd belangrijker dan het middelpunt; zo moet je het ook zien. We kunnen niet een wereldhaven zijn en tegelijkertijd de deur dichthouden als die wereld op bezoek komt. Dat heb ik altijd gezegd, maar het is door gasten met een one track mind niet altijd begrepen. Nou ja, aan een heel groot deel van de wereld is de relativiteitstheorie voorbijgegaan.

WP IS MEER VAN OWOOWOOWOOBLÔHWÔHWÔH

De eerste favoriete bar die ik noem is Ari. Ja, ik woon ernaast, en Ger [Koedam, red.] is een goede vriend van me. Daarom. De overkant [het Westerpaviljoen, red.] daar kom ik nooit, het is daar meer van owoowoowooblôhwôhwôh, ik ben er misschien drie keer in mijn leven geweest. In Ari komt van alles. Van een hoop van die gasten hier wil je helemaal niet weten hoe ze aan de kost komen, maar de bovenwereld kan niet zonder de onderwereld en omgekeerd, en hier treffen ze elkaar. Zo moet het in een café ook zijn. Sommigen hier komen van de Balkan, uit al die oorlogen die ze er hadden, maar bij Ari zijn het wéreldgasten. Het maakt niet uit waar je vandaan komt, en als je een klootzak bent word je eruit gepleurd. Dat is de enige regel die moet gelden. Ger is ook geen kastelein, dat is meer een waard. 

Goeie tweede is het Schouwtje. Ik realiseerde het me laatst: godverdomme, daar kom ik al meer dan vijftig jaar, weet je wel. Maar goed voor de stad dat er op de Witte de With ook een heel nieuwe lichting horeca gekomen. Zouden er net als vroeger nog ideeën voor de stad worden gesmeed in de kroegen, of staat iedereen er tegenwoordig echt alleen nog maar voor eigen rekening op en neer te springen op van die kankerherrie? Want die muziek van nu bevordert de onderlinge communicatie tussen mensen natuurlijk in het gehéél niet, hè. Je ken de supermarkt al niet meer binnenlopen of je hoort van dat bonkerdebonkerdebonk. Hoe zou Ted Langenbach eigenlijk tegenover eten staan, denk je? 

Als ik in de stad terugkom van een optreden ga ik liever naar huis om daar het plaatje te draaien dat je in de stad niet meer kunt horen. Goed dat het gebeurt, dat je van alles kunt gaan doen op de Witte de Withstraat, maar ik hoef er zelf niet meer allemaal aan deel te nemen. Daar kom je dus wel achter als je ouder wordt: dat je niet bang hoeft te zijn dat je iets mist, want dat is gewoon echt het geval niet, haha. Op 18 december bestaat Blue Note 75 jaar, dan ga ik dus wel weer een avondje Blue Note in Dizzy draaien.

Tuurlijk eet ik regelmatig buiten de deur, want, húp, je kan hierheen en je kan daarheen, overal! De keuze die je tegenwoordig in de stad hebt. Ik kom regelmatig bij Sranang voor een broodje kipkerrie op de Nieuwe Binnenweg, die hebben ook heel lekkere rôti, en pizza’s halen doe ik ook. Al die eetculturen, dat is een enorme vooruitgang ten opzichte van vroeger, en iedere Rotterdammer maakt er graag gebruik van. 

Accepteer dan ook wat gemakkelijker wat andere aspecten van al die verschillende culturen, zou je zeggen. Maar dat gebeurt dan helaas weer te weinig. Goed, dat is een kwestie van tijd. Er is, mede door toedoen van de politiek, nog een groot deel van het Rotterdamse volk dat bang is, maar onder de jongeren leeft die angst voor andere culturen gelukkig niet meer, daar is het joh rot op met je geouwehoer. Ik ga die gasten in het gemeentehuis morgen toespreken, ga ik toch effe zeggen dat het afgelopen moet zijn met die bangmakerij van mensen. Dat ze onderhand worden uitgelachen door de mensen in de stad, weet je wel. 

Ik maak me geen illusies, maar ik ben wel een optimist. Het gaat goed met Rotterdam, de stad is wat zelfbewuster geworden en het gezamenlijke gevoel van trots dat er heerst nu is prettig. Ik ken nota bene Rotterdamse Marokkanen die de schurft hebben aan Amsterdamse Marokkanen -  nou is dat integratie of niet, haha!

26 november 2014

Overgenomen met toestemming van

Wim de Jong

Editor

De Buik van

Wim schrijft, doceert, presenteert en fotografeert. Hij werkt als zelfstandig publicist voor onder andere de Volkskrant, Volkskrant Magazine en Elle Eten.

Jules Deelder is voor mij als Dordtse van geboorte en met een voorliefde voor Rotterdam een heerlijke verschijning. Ik heb iets met de boute duidelijkheid van Jules en met zijn onverbloemd Rotterdammer zijn.

En ook alles wat ik leuk vind deel ik!

Deelder spreekt.... een theatershow....ga er voor zitten 45 minuten kijk en luisterfun

en wat onvervalste Deelder humor

Gavi Mensch

Nederland V.O.F.

7-12-2014

Miguel Hernández

72 year anniversary of the death of Miguel Hernández

Miguel Hernández Gilabert (30 October 1910, Orihuela – 28 March 1942, Alicante) was a 20th-century Spanish poet and playwright. He was an autodidact who hardly went to school; as he came from a poor family he received little formal education.

He published his first book of poetry at 23, and gained considerable fame before his death. He was introduced to literature by friend Ramon Sijé.   

Shaped, like many Spanish poets of his era, by European vanguard movements and notably by Surrealism, he joined a generation of socially conscious Spanish authors concerned with workers rights. Member of the Communist Party of Spain, Hernández campaigned for the Republic during the Spanish Civil War, writing poetry and addressing troops deployed to the front.

During the Civil War, on the ninth of March in 1937, he married Josefina Manresa Marhuenda, whom he had met in 1933 in Orihuela. His wife inspired him to write most of his romantic work. Their first son, Manuel Ramon, was born on 19 December 1937 but died in infancy on 19 October 1938. Months later came their second son, Manuel Miguel (4 January 1939 – 1984).

Unlike others, he could not escape Spain after the Republican surrender and was arrested multiple times after the war for his anti-fascist sympathies, and was eventuallysentenced to death. His death sentence, however, was commuted to a prison term of 30 years, leading to incarceration in multiple jails under extraordinarily harsh conditions until he eventually succumbed to tuberculosis in 1942.

Just before his death, Hernández scrawled his last verse on the wall of the hospital: Goodbye, brothers, comrades, friends: let me take my leave of the sun and the fields. Some of his verses were kept by his jailers.

My favorite poems 

Tu Corazón, Una Naranja Helada.

Tu corazón, una naranja helada
con un dentro sin luz de dulce miera
y una porosa vista de oro: un fuera
venturas prometiendo a la mirada.

Mi corazón, una febril granada
de agrupado rubor y abierta cera,
que sus tiernos collares te ofreciera
con una obstinación enamorada.

¡Ay, qué acometimiento de quebranto
ir a tu corazón y hallar un hielo
de irreductible y pavorosa nieve!

Por los alrededores de mi llanto
un pañuelo sediento va de vuelo
con la esperanza de que en él lo abreve.

No cesará este rayo que me habita

El rayo que no cesa, 1936

¿No cesará este rayo que me habita

el corazón de exasperadas fieras

y de fraguas coléricas y herreras

donde el metal más fresco se marchita?

¿No cesará esta terca estalactita

de cultivar sus duras cabelleras

como espadas y rígidas hogueras

hacia mi corazón que muge y grita?

Este rayo ni cesa ni se agota:

de mí mismo tomó su procedencia

y ejercita en mí mismo sus furores.

Esta obstinada piedra de mí brota

y sobre mí dirige la insistencia

de sus lluviosos rayos destructores.

Serrat sings Miguel Hernandez

More poems of Miguel Hernández  you can find here with the English translation.




©Gavi Mensch
28-3-2014


.

Alors on dance, Stromae

Alors on danse

Qui dit études dit travail
Qui dit taf te dit les thunes
Qui dit argent dit dépenses
Qui dit crédit dit créances
Qui dit dette te dit huissier
Oui : dit assis dans la merde
Qui dit amour dit les gosses
Dit toujours et dit divorce
Qui dit proches te dit deuil
Car les problèmes ne viennent pas seuls
Qui dit crise te dit monde, dit famine, dit Tiers-Monde
Qui dit fatigue dit réveil, encore sourd de la veille
Alors on sort pour oublier tous les problèmes
Alors on danse.
Et là tu te dis que c'est fini car pire que ça ce serait la mort.
Quand tu crois enfin que tu t'en sors,
Quand y en a plus, eh ben y en a encore !
Est-ce la zik ou les problèmes,
Les problèmes ou bien la musique ?
Ca te prend les tripes, ça te prend la tête
Et puis tu pries pour que ça s'arrête
Mais c'est ton corps, c'est pas le ciel,
Alors tu te bouches plus les oreilles
Et là tu cries encore plus fort et ça persiste

 Alors on chante
Lalalalalala, Lalalalalala,
Alors on chante
Lalalalalala, Lalalalalala

Alors on chante
Et puis seulement quand c'est fini, ors on danse
Alors on danse
Eh ben y en a encore!

 

So we just dance

When we say study, it means work,

When we say work, it means money,

When we say money, it means spending

When we say credit, it means debt,

When we say debt, it means bailiff,

We agree to being in deep sh*t

When we say love, it means kids,

When we say forever, it means divorce.

When we say family, we say grief,

because misfortune never comes alone.

When we say crisis, we talk about the world, famine and then third world.

When we say tiredness, we  talk about waking up still deaf from sleepless night

So we just go out to forget all our problems.

So we just dance

So you say that it’s over because the only thing worse would be death.

When you finally think you’ll make it, there’s more and more!

Ecstasy means a problem, problems or just music.

It grabs you by the guts, it takes hold of your head and then you pray for it to end.

But your body is no heaven so you block your ears even more.

And then you yell even louder and it goes on…

So we just sing

Lalalalalala, Lalalalalala,

So we just sing

Lalalalalala, Lalalalalala,

So we just sing

So we just sing

And then only when it’s over, then we dance.

So we just dance 

And well, there’s still more 

http://lyrics.wikia.com/Stromae:Alors_On_Danse/en

Gavi Mensch

9-2-2014

.

Ana Rossetti 'Where is my man'.

Se puede decidir escribir en prosa o en verso pero la poesía no tiene nada que ver con la intención, brota porque sí.

One can decide to write in prosa or in verse but poetry has nothing to do with the intention, it unfolds…just like that.

Ana Bueno de la Peña / Ana Rossetti  San Fernando (Cádiz) el 15 de mayo de 1950

 

Where is my man

Nunca te tengo tanto como cuando te busco

sabiendo de antemano que no puedo encontrarte.

Sólo entonces consiento estar enamorada.

Sólo entonces me pierdo en la esmaltada jungla

de coches o tiovivos, cafés abarrotados,

lunas de escaparates, laberintos de parques

o de espejos, pues corro tras de todo

lo que se te parece.

De continuo te acecho.

El alquitrán derrite su azabache,

es la calle movible taracea

de camisas y niquis, sus colores comparo

con el azul celeste o el verde malaquita

que por tu pecho yo desabrochaba.

Deliciosa congoja si creo reconocerte

me hace desfallecer: toda mi piel nombrándote,

toda mi piel alerta, pendiente de mis ojos.

Indaga mi pupila, todo atisbo comprueba,

todo indicio que me conduzca a ti,

que te introduzca al ámbito donde sólo tu imagen

prevalece y te coincida y funda,

te acerque, te inaugure y para siempre estés.

I never have you so much as when I search for you

Knowing beforehand that I can not find you

Only then I'll allow myself to be in love

Only then I'll loose myself, in a enamel jungle

Of cars or carrousels, overcrowded café's

Shop windows, labyrinths in parks

Or mirrors, because I run after it all

After what you would like

And then I'll be lying in wait………

[Partially translated by ©EYVD]

Chico Wrangler

Dulce corazón mío de súbito asaltado.

Todo por adorar más de lo permisible.

Todo porque un cigarro se asienta en una boca

y en sus jugosas sedas se humedece.

Porque una camiseta incitante señala,

de su pecho, el escudo durísimo,

y un vigoroso brazo de la mínima manga sobresale.

Todo porque unas piernas, unas perfectas piernas,

dentro del más ceñido pantalón, frente a mí se separan.

Se separan.

De "Indicios vehementes" 1985

El conjunto de su obra se caracteriza por una amplia gama de registros y de géneros. Ha combinado a lo largo de su vida el teatro, la poesía y el género narrativo. Su obra es un mezcla de erotismo, esteticismo y culturalismo.

Aunque es muy conocida por su obra poética, también ha escrito textos teatrales, un libreto para ópera (en torno a la figura de Oscar Wilde, estrenada en la Sala Olimpia de Madrid en 1993 y con música de Manuel Balboa), novela, libros para niños y relatos.

Ha obtenidovarios premios importantes como el Gules en 1980, La sonrisa vertical de la novela erótica en 1991, y Rey Juan Carlos en 1985 por su obra «Devocionario». Fue distinguida con la Medalla de Plata de la Junta de Andalucía.

Esta poeta gaditana se encuentra por derecho propio entre los mejores poetas españoles de la poesía española contemporánea. 









Links for translations  under "these words"

©Gavi Mensch

Maastricht, 17-1-2014

Jerez de la Frontera,  27-2-2005

All rights reserved 2014 

.