100 jaar Koos van Donkelaar.

100 jaar Koos van Donkelaar.

7-10-1917

Jacobus, Koos, Coco.

7-10-2017.

Een humorvolle hardwerkende lieve lastpost die vaak ziek was maar zich nooit liet weerhouden om te doen wat hij moest en wilde. Hij kon alles. Hij was technisch en creatief, een kunstenaar met een familiebedrijf. Hij fotografeerde en produceerde het luxe reclamemateriaal voor zijn bedrijf, was hofleverancier en leek nooit een sluitingstijd te hebben voor de winkel.

100 jaar zou hij vandaag geworden zijn.

Op de steen van zijn nis stond "Hij was een bijzonder mens".

En hij zou het bijzonder gevonden hebben; deze tijd, zijn 4 kleinkinderen, zijn 7 achterkleinkinderen, de wetenschap en de techniek..
De steen hebben, na het ruimen van de nis, laten zinken in zijn geliefde Biesbosch.

Voor mij hij is altijd een bijzonder mens gebleven.

Hij was de motor van ons gezin, de strenge vader die geen tegenspraak duldde. De zakenman die eerlijk zaken deed en geliefd was bij leveranciers en klanten en die nooit geld over de balk gooide. Een vriend voor zijn vrienden.

De man die zijn belasting op tijd betaalde en alle bonnetjes kon verantwoorden aan de belastinginspecteur

Maar ook de man die zich op liet maken door zijn kleindochter, die zwarte humor had tot op zijn sterfbed.
Hij reed 2 dagen lang door Europa met zijn gezin om op vakantie te gaan in Spanje en weer 2 dagen terug 3 weken later.

Hij overleefde TBC,het afbranden van het familiebedrijf door een duitse brandbom. Het bedrijf bouwde hij weer op, zijn slechte longen (hij had slechts 1long en 1/3 van de andere) en dat droeg hij met zich mee zonder al te veel te klagen. Hij deed zen-zen op maandagen op zijn bootje in de Biesbosch. Daar las hij en creëerde nieuwe ideeen. Hij kende de Biesbosch op zijn duimpje en leerde mij, zijn enige dochter dat vaartuig laveren door de kreken,

Hij was voor mij een onrustige, drukke, grappige, liefhebbende, wijze vader die me veel leerde en waar ik veel van hield, van hou....

Hij is er nog steeds.

© Eveline van Donkelaar

7-10-2017

.

Naked

Watch the expression of these animals when they see you naked:

I hope they will get used to it;-)

Thanks to my friend Jan for reminding me!

©Gavi Mensch

18-08-2014

Mijn vader's Rolleiflex

.

Mijn vader was een man die altijd bezig was. Druk, druk en nog eens druk. Hij had een enorm doorzettingsvermogen. Na de oorlog bouwde hij zijn door de bezetters in brand gestoken ouderlijk huis en bedrijf weer op, werkte als een paard en deed dat alles met slechts één long en een stukje. Toen hij geopereerd werd gaven ze hem nog een paar jaar. Die paar jaar bleken er achteraf 33 te zijn geworden.

Hij was vaak ziek, elke verkoudheid werd een bronchitis, elke luchtweginfectie een longontsteking. Maar het weerhield hem er niet van om te genieten van het leven.
Hij was een Dordtenaar in hart en nieren. Hij had daar heel zijn leven gewoond en zijn vader en grootvader voor hem.
Mijn vader was van het type gentleman. Vanwege zijn zwakke gezondheid droeg hij altijd een mooie sjaal en een hoed. De hoed die hij afnam voor hem bekende dames die hij op straat tegenkwam; een gebaar dat jammer genoeg helemaal verdwenen is.

Later vertel ik wat meer over hem maar nu eerst over zijn grote hobby: fotografie.

Hij gebruikte een Rolleiflex en ik zie hem nog staan, naar beneden kijkend in plaats van naar voren. Het beeld werd geprojecteerd op een plaat onder de bovenkap.

Prachtige foto's maakte hij, veel van ons natuurlijk maar ook veel van zijn favoriete plek die hij kende als zijn broekzak: de Dordtse Biesbosch. De foto's die ik daar nog van heb, heb ik niet hier maar ze komen zeker ook nog een keer aan bod.

De Rolleiflex, daar gaat het nu om. Ik heb hem geërfd en hij was vrijwel helemaal in tact. De lenzen zaten nog in de originele doosjes en de kleurenfilters in het vloeipapier.

Alles was opgeborgen in een voor die tijd compacte fototas van leer. Ik heb de camera nooit gebruikt. Ik had een Canon gekregen van mijn vader en die heb ik slechts een keer vervangen door een modernere uitgave en van mijn kinderen kreeg ik die ik nu heb, ook een Canon.

De Rolleiflex was voor mij te veel gedoe. Het was wel een kostbaar bezit dat telkens als we verhuisden apart vervoerd werd. Nu heeft mijn zoon hem.
Die is fotograaf, mijn vader heeft dat niet mogen meemaken, die stierf drie weken na zijn geboorte.



Mijn zoon heeft behalve de camera ook het talent van zijn grootvader gekregen. En hij gebruikt de Rolleiflex voor speciale gelegenheden.



Zoals het fotograferen van de oudste en jongste generatie.

Het blijft allemaal in de familie










©Gavi Mensch
Maastricht, 27-3-2011



De bovenste foto is van mijn vader, de andere zijn van mijn zoon, gemaakt met dezelfde camera.

.

Een vijf en een negen.

"Een vijf en een negen ben je", zei Kees, "en een stier en een niet in te dammen bron van energie. Moe word ik van je, moe van je continue daden, van je diepgaande filosofieën en van je betrokkenheid. Kom nou eens even naast me zitten en haal eens diep adem en luister". Kees nam zijn tas van de stoel.
De tas van Kees is beroemd, er zitten wonderlijke dingen in én zijn in papier verpakte middagboterham. Twee sneden bruinbrood met een plak koek er tussen. Hij is de enige in ons stamcafé die zijn eigen meegebrachte boterhammen daar op mag eten. Omdat hij Kees is, 82 jaar jong en beeldend kunstenaar. Kees verzamelt wonderlijke dingen, hij gebruikt die om zijn 'levenskastjes', persoonlijke stupa's mee op te sieren. Lijstjes, oorbellen en bidprentjes. Houten kralen en zijden bloemen.

                                                              Foto:Jaime D'May

Kees is een katholieke boeddhist. Een vrijdenker en een filosoof. Een mysticus en een vader van 4 kinderen. Hij fietst 's morgens naar zijn atelier en aan het eind van de middag weer terug. Ik hou van hem. Hij is de bewaker van mijn 'ziel', en vaak aanwezig in mijn gedachten. Hij heeft mij de cijfers in mijn leven verklaard en dat klopte als een bus (zei de ongelovige....).
"Lieverd", zegt hij terwijl hij me over zijn brilletje aankijkt, "het gaat zo niet langer. Ik moet eens serieus met je praten. Ik geloof dat je je energie eens in iets anders moet gaan steken."
"Leuke entree, Kees", zeg ik grinnikend, "vertel, waar gaat het over?"
Kees schuift zijn stoel iets dichter naar de mijne en leunt mijn kant op."Het gaat over jou", zegt ie zachtjes, met een lach in zijn ogen, "ik moet je ergens opmerkzaam op maken". "Jeetje, wat doe je geheimzinnig, is er weer een mystieke orkaan op komst?".
" Lach jij me maar uit", zegt hij," ik weet, ik weet wat jij niet weet; ik heb van je gedroomd."
Ik moet lachen om zijn gezicht en de commentaren met dubbele bodem van de mensen om ons heen. Kees is een beetje doof en praat nogal hard. En onze tafel is de leestafel en altijd helemaal bezet met mensen die met één oog lezen en met één oor luisteren. "Kun je me hier, met al die toehoorders vertellen waar je over gedroomd hebt?" vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen, "of moeten we ons afzonderen, om in ieder geval de rest van onze reputatie nog te redden"." Welnee", zegt hij, "hier en nu". Hij kijkt naar de aandachtige toehoorders en vervolgt, "Laat ze maar denken, da's goed voor hun grijze massa".
Ik heb gedroomd dat je bloot in de rivier stond". En weer kijkt hij de tafel rond. Dan kijkt hij naar mij en grinnikt. "Ik heb niet zo op de details gelet", zegt hij, "wat mijn aandacht trok was dat de rivier erg onrustig was, maar dat rond die dikke pootjes van je het water onbeweeglijk bleef".

                                                           Tekening (niet van mij): Chawwa Wijnberg.

Hij keek omhoog en daarna weer naar mij. Hij keek nu ernstig. Ik zei niks en wachtte af. Toen keek hij naar zijn boterham, legde deze terug op het papieren zakje en vervolgde: "Ik denk dat het betekent dat je je energie anders moet gaan verdelen. De rivier is in beweging, omdat je daar je energie in stort. Jij bent bloot en kwetsbaar en bovendien heb je het koud. Je staat daar maar en dicht rondom jou beweegt er niets. Dat wil zeggen dat je geen energie in jezelf steekt. Het maakt je kwetsbaar, als anderen altijd maar van je gebruiken. Dan hou je weinig over voor het beschermen van jezelf. Laat iedereen nou maar eens in zijn sop gaar koken. Die 9 van jou is te altruïstisch, da's een wereld verbeteraar in de goeie zin van het woord en een kluizenaar. Die 5 heeft veel liefde nodig, beweging en vernieuwing. Die 5 is onrustig en heeft alles gestort in de mensen om zich heen. Je bent een sterrenbeeld Stier, solide en aarde gebonden, je hoeft nooit bang te zijn dat je niet sterk genoeg bent. Ga wat anders doen, wat voor jezelf, iets waar je van groeit, nieuwe ervaringen opdoen. Er komt wel weer een tijd dat je die nieuwe ervaringen omzet, om je omgeving van nieuwe impulsen te kunnen voorzien."
Hij pakte zijn boterham weer op en nam een hap. Toen keek hij mij weer aan en zei: "Er is niemand anders die je gaat vertellen dat je voor jezelf moet zorgen, we zijn allemaal egoïsten, weet je", en hij lachte. "Snap je wat die droom wil zeggen en dat wat ik je uitgelegd heb?" vroeg hij toen.
Ik moest even slikken, maar ik begreep heel goed wat hij bedoelde. Ik gaf hem een kus op zijn rimpelwang en zei: " Ja baas, ik zal er over nadenken". "Da's goed", zei hij en roerde de suiker door zijn thee. De rest van de tafel was stil. Er was geen enkel commentaar. Iedereen leek te lezen met twee ogen. Een jaar later heb ik mijn huis verkocht, mijn spullen ingepakt en ben ik met mijn zoon vertrokken naar Spanje.
En nu, zoveel jaar na dat gesprek, begrijp ik waarom ik hier verhaaltjes zit te schrijven. Voor mezelf. En voor iedereen die ze lezen wil.

Cees en Antje in atelier Pictura Dordrecht

foto JaimeD'May

Opgedragen aan mijn vriend, de kunstenaar Kees Schellenberg, die in 2009 overleden is.

©Gavi Mensch

Jerez, 23-7-2007,

Maastricht, 3-4-2010/ 11-4-2013

All rights reserved 2010 / 2013