77 jaar na de bevrijding van Auschwitz, post van Sabien Hamburger.

 In deze jaren van dwang en chantages, denk ik vaak aan de oorlogsjaren, de verhalen van mijn vader en grootmoeder van moeders kant mij vertelden. Over de tirannie, de  meest onverteerbare wreedheden en het slagveld dat 'leven' heette. 

Ik ben in mijn grootmoeders voetafdrukken gaan staan en zag en zie dat je er niet komt, nergens komt, op geen enkele plaats waar je vrede met jezelf kunt hebben als je niet strijd en protesteert tegen onrecht.

Daarom past de post van Sabien Hamburger van 7 jaar geleden weer en nog steeds op mijn blog. Zij verhaalt mijn gedachten en staaft het verhaal met de gruwelijke waarheid.

27 januari 2015:

Het is vandaag 70 jaar geleden dat vernietigingskamp Auschwitz werd bevrijd. Fysiek werd bevrijd. Want de mentale bevrijding is nog altijd gaande. Als ik het woord hoor, denk ik altijd meteen aan mijn grootmoeder, die na een helletocht in een veewagon in een gaskamer werd gesmeten en het kamp via een rokende schoorsteen verliet

Ik denk aan mijn vader, die door een reeks wonderen en zijn eigen vernuft en moed wist te overleven. Ik denk aan de niet te bevatten hoeveelheid mensen die op de meest gruwelijke wijzen zijn omgekomen. Ik denk aan mij als klein meisje, die opgroeide in de verhalen over de hel die wij mensen voor elkaar weten te creëren.

Ik denk aan mij nu: elke dag werkend om mezelf te bevrijden. En ook om in alle eerlijkheid te onderzoeken waar die duistere kant in mijzelf zit. Ik kan me indenken dat je onder bepaalde omstandigheden uiterste moed nodig hebt om niet te vervallen tot duivels gedrag. Angst, groepsdruk: het doet rare dingen met ons.

Ik realiseer me terdege dat dit niet de enige hel was: er waren er zoveel meer. En er zijn er nog steeds zoveel meer. Soms treft het één persoon, soms een groep en soms een heel volk. Het nieuws staat er elke dag weer bol van. Zijn negatieve verhalen besmettelijk? Wordt het niet hoog tijd om voorrang te geven aan de positieve verhalen? Zou dat niet net zo besmettelijk kunnen zijn? Ons op het idee kunnen brengen om bij te dragen aan die positieve verhalen? Om zélf nieuwe, positieve verhalen te maken?

Ik denk ook aan hoe mijn vader uiteindelijk in staat is geweest om zijn diepste trauma’s om te buigen in liefde: hoe hij altijd klaar stond om anderen te helpen, hoe hij zich steeds heeft ingezet om mensen, groepen en geloven met elkaar te verbinden. Zijn warme positiviteit is nog altijd een grote les en inspiratiebron voor mij. Mezelf bevrijden is dus ook me inzetten voor verbinding en opbouw. Voor persoonlijke ontwikkeling. Voor mijn bijdrage aan het geheel. Positieve verhalen bouwen. Met vallen en opstaan.

                                                         

                 

Sabien Hamburger

Gavi Mensch/E.Y. van Donkelaar

27-1-2022

9 Things NOT to Say to Someone with a Brain Injury

Brain injury is confusing to people who don’t have one. It’s natural to want to say something, to voice an opinion or offer advice, even when we don’t understand.

And when you care for a loved one with a brain injury, it’s easy to get burnt out and say things out of frustration.

Here are a few things you might find yourself saying that are probably not helpful:

1. You seem fine to me.

The invisible signs of a brain injury — memory andconcentration problems, fatigue, insomnia, chronicpain, depression, or anxiety — these are sometimes more difficult to live with than visible disabilities. Research shows that having just a scar on the head can help a person with a brain injury feel validated and better understood. Your loved one may look normal, but shrugging off the invisible signs of brain injury is belittling. Consider this: a memory problem can be much more disabling than a limp.

Download this article to print
and share >

2. Maybe you’re just not trying hard enough (you’re lazy).

Lazy is not the same as apathy (lack of interest, motivation, or emotion). Apathy is a disorder and common after a brain injury. Apathy can often get in the way ofrehabilitation and recovery, so it’s important to recognize and treat it. Certain prescription drugs have been shown to reduce apathy. Setting very specific goalsmight also help.

Do beware of problems that mimic apathy.Depression, fatigue, and chronic pain are common after a brain injury, and can look like (or be combined with) apathy. Side effects of some prescription drugs can also look like apathy. Try to discover the root of the problem, so that you can help advocate for proper treatment.

3. You’re such a grump!

Irritability is one of the most common signs of a brain injury. Irritability could be the direct result of the brain injury, or a side effect of depression, anxiety, chronic pain, sleep disorders, or fatigue. Think of it as a biological grumpiness — it’s not as if your loved one can get some air and come back in a better mood. It can come and go without reason.

It’s hard to live with someone who is grumpy, moody, or angry all the time. Certain prescription drugs, supplements, changes in diet, or therapy that focuses on adjustment and coping skills can all help to reduce irritability.

4. How many times do I have to tell you?

It’s frustrating to repeat yourself over and over, but almost everyone who has a brain injury will experience some memory problems. Instead of pointing out a deficit, try finding a solution. Make the task easier. Create a routine. Install a memo board in the kitchen. Also, remember that language isn’t always verbal. “I’ve already told you this” comes through loud and clear just by facial expression.

5. Do you have any idea how much I do for you?

Your loved one probably knows how much you do, and feels incredibly guilty about it. It’s also possible that your loved one has no clue, and may never understand. This can be due to problems with awareness, memory, or apathy — all of which can be a direct result of a brain injury. You do need to unload your burden on someone, just let that someone be a good friend or a counselor.

6. Your problem is all the medications you take.

Prescription drugs can cause all kinds of side effects such as sluggishness, insomnia, memory problems, mania, sexual dysfunction, or weight gain — just to name a few. Someone with a brain injury is especially sensitive to these effects. But, if you blame everything on the effects of drugs, two things could happen. One, you might be encouraging your loved one to stop taking an important drug prematurely. Two, you might be overlooking a genuine sign of brain injury.

It’s a good idea to regularly review prescription drugs with a doctor. Don’t be afraid to ask about alternatives that might reduce side effects. At some point in recovery, it might very well be the right time to taper off a drug. But, you won’t know this without regular follow-up.

7. Let me do that for you.

Independence and control are two of the most important things lost after a brain injury. Yes, it may be easier to do things for your loved one. Yes, it may be less frustrating. But, encouraging your loved one to do things on their own will help promote self-esteem, confidence, and quality of living. It can also help the brain recover faster.

Do make sure that the task isn’t one that might put your loved one at genuine risk — such as driving too soon or managing medication when there are significant memory problems.

8. Try to think positively.

That’s easier said than done for many people, and even harder for someone with a brain injury. Repetitive negative thinking is called rumination, and it can be common after a brain injury. Rumination is usually related to depression or anxiety, and so treating those problems may help break the negative thinking cycle.

Furthermore, if you tell someone to stop thinking about a certain negative thought, that thought will just be pushed further towards the front of the mind (literally, to the prefrontal cortex). Instead, find a task that is especially enjoyable for your loved one. It will help to distract from negative thinking, and release chemicals that promote more positive thoughts.

9. You’re lucky to be alive.

This sounds like positive thinking, looking on the bright side of things. But be careful. A person with a brain injury is six times more likely to have suicidal thoughts than someone without a brain injury. Some may not feel very lucky to be alive. Instead of calling it “luck,” talk about how strong, persistent, or heroic the person is for getting through their ordeal. Tell them that they’re awesome.

Written by Marie Rowland, PhD, EmpowermentAlly. 

Used with permission.www.brainhealthconsulting.com.

Just so you know!

Gavi Mensch

1-7-2015

Analyse voor de studie "mensen lezen"

Soms lees je een stukje en dan denk je: Wat was de reden voor dit gefröbel? Ik heb geen idee hebben van wie het stukje afkomstig is, één ding is zeker, de schrijver dient meerdere goden. Een verdediging van het onzichtbare, van het bekende of is het  alleen een proberen om het ongelijk van iemand anders te bewijzen?

Het stukje duidt volgens mijn docent psychologie op een verstoorde persoon:

["Het was weer zo laat, de volkswoede kreeg weer vrij baan. Nu was het Leiden en een pedofiel* en volk namens het volk in de studio, ja namens wie? Stel je voor, wellicht zaten er pedofielen tussen, die op deze manier de best denkbare camouflage hadden, of mensen die hun broer of zus pedofiel is, of een van hun kinderen. Rond 1% van de bevolking schijnt een pedofiele aanleg te hebben, dus het ligt voor de hand. Wat me nog meer verbaasd is dat die volkswoede nu pas uitbreekt. Nooit heb ik iets vernomen van een bestorming van kerk, pastorie of klooster. Dat had nog enigszins voor de hand gelegen. Ook frappant dat je slachtoffers zo zelden hoort, mensen die als kind misbruikt zijn door een non of pater of een lieve oom. De grenzeloze schaamte, je valt je familie niet af… Vermoedelijk moeten we het in die richting zoeken."] .

In dit korte citaat valt het op dat de schrijver het opneemt voor een *pedoseksuele man (geen pedofiel want de man is veroordeeld wegens misbruik. 

(zie: http://gavimensch.blogspot.nl/2013/10/pedofilie-pedoseksualiteit-en-pederastie.html )

Nog een citaat:

["…. vanwaar die plotse zorg voor kinderen? Massaal komt geweld tegen kinderen voor, fysiek en psychisch. Ze worden verwaarloosd, fysiek en psychisch. Massaal worden kinderen geconfronteerd met geweld, huiselijk geweld. Kinderen worden van hun natuurlijke vrijheden beroofd, de straat. Als kinderen worden doodgereden of voor het leven verminkt heet dat een ongeluk. Edoch, smeerlappen die nergens vies van zijn of lafaards die wegkijken kunnen hun blazoen schoon vegen. Daarmee angst verspreidend voor iets verschrikkelijks, maar dat hoe dan ook een marginaal verschijnsel is, pedocriminaliteit. Wat ik wel zeker meen te weten is dat je deze mensen nooit hoort over het uitzetten van buitenlandse kinderen of dergelijke acties zelfs goedkeuren."]

De laatste 2 zinnen lijken een beter beeld te geven van de chaotische denkbeelden van de schrijver. 'Pedocriminaliteit' is geen marginaal verschijnsel. Het is een verschijnsel dat liever niet gezien wordt, waarschijnlijk omdat relatief veel voorkomt bij (ook weer relatief) hoger opgeleiden. Het lijkt wel of de schrijver een leed dat hem zelf zou kunnen zijn aangedaan op een andere schaal weegt dan jonge mensen wier leven verwoest is door een pedoseksueel. Opmerkelijk zijn dan ook de volgende zinnetjes:

["De liefde voor kinderen strekt zich niet alleen in deze kringen vaak niet verder uit dan het eigen kroost. Voor mij is dat de lakmoesproef op het betrouwbaarheidsgehalte van mensen die zeggen op te komen voor kinderen."]

Hier zie ik, en mijn docent beaamt dat, dat de schrijver zijn (vermoedelijke) eigen trauma als zo groot ervaart, dat daarbij al het andere in het niet valt.

["Een petitie is snel getekend, een tweet snel verzonden. Het zegt niets, helemaal niets. Als het werkelijk allemaal zo diep zat hadden we een andere samenleving, eentje waar we bij betrokken waren, eentje waar niet zonder meer mensen verdacht worden gemaakt, waar vertrouwen heerst. Het gelikkebaard over viespeuken en vermeende deugnieten en slechte mensen wantrouw het…..."]

Bovenstaand citaat is ook weer een voorbeeld van het benoemen van eigen angsten van de schrijver. Is hij ooit verwaarloosd, misbruikt door de paters?

Binnen de vrijheid van meningsuiting komen we volgens mijn docent elke dag meer mensen met  zware persoonlijkheidsstoornissen tegen. Hoe dat komt? Het zijn vaak eenzame en in zichzelf gekeerde narcisten (zie ook: http://www.motherjones.com/blue-marble/2014/02/internet-trolls-sadists-psychopaths-lulz )

Het analyseren van deze stukjes heeft geen ander doel dan leren hoe te kijken naar de schrijvers ervan. Mensen die je dagelijks tegenkomt op straat en waar je nooit van kon vermoeden dat ze hun vreselijke trauma's omgezet hebben in evenzo vreselijke daden, namelijk het verdedigen van een kwalijke zaak (waarschijnlijk heeft de schrijver daar een motief voor) en zoals gebleken is uit de rest van het stuk, het belasteren van mensen die het niet met hem eens zijn.

En zoals ik al zei,  aan de manier van schrijven kan een taalpsycholoog al heel wat aflezen. Dit stukje komt van twitter van iemand die het duidelijk niet breed heeft, qua orde, in het hoofd: 

"Een volgend maal over een psychiatrisch wijkverpleegster een een seksuologisch. Ze bestaan echt!"

Taalpsychologie en taalpathologie, het is een erg interessante studie en een prima manier om intensief te blijven lezen en de auteurs te kunnen doorgronden op den duur. 

Wordt vervolgd.

©Gavi Mensch

Maastricht 19-2-2014

Mocht(en) de auteur(s) van de geanalyseerde stukjes bezwaar maken tegen overname van bovenstaande citaten dan zet ik daar natuurlijk graag de toegestuurde bronvermelding bij.

(gavimensch@hotmail.com)

Leven in een notendop 14-15-16

.

Levens in een  in een notendop zijn verhaaltjes in 120 woorden over opmerkelijke levens van mijn patiënten of ex-patiënten.




Leven in een notendop 14

Ze heeft een grote zwarte stamboomloze hond, Max genaamd, verder heeft ze niemand.

Ze woont al 62 jaar in aangepaste stoelen, met en zonder wielen.

De hulpverlening vermoeit haar veel te veel. Ze kan ook niet meer met de verzorgenden overweg: “Ze worden steeds slechter opgeleid, al die mooie hulpmiddelen en ze snappen er niets van”.

Martha moet bijna elke dag instructies geven aan een 'nieuwe', over de tilliften en de speciale matten en spalken.

Eigenlijk wil ze niet meer. Vaak wordt ze somber, zegt ze.

Dan vertelt ze over Max, die met zijn kop scheef zo verdrietig kan kijken als ze huilt

Om dan grijnzend te vervolgen: “Maar ik besluit telkens weer om door te leven tot ná Max”

10-7-2012

Foto D'May

Leven in een notendop 15

Pas stond ik bij de Marokkaanse supermarkt in mijn geboortestad toen ik een hand op mijn schouder voelde.

Een vrouw op leeftijd met prachtige ogen keek mij blij aan. “Soeste”, zei ze met kracht en gebaarde iets tegen de jonge vrouw die naast haar stond. Deze glimlachte en zei: “U hebt moeder 20 jaar geleden verpleegd na een hersenbloeding; u sprak Frans met haar en zette ons aan het huiswerk.”

Ik hoefde niet lang te denken. Een gezin met vier kinderen en een astmatische vader. Ik vroeg naar de andere kinderen.

“Allemaal een vak geleerd”, zei ze lachend terwijl haar moeder een klinkende kus op mijn arm drukte.

Het enige woord dat ze nog kon uitspreken bleek ‘zuster’ te zijn.

25-7-2012

Leven in een notendop 16

Sloffend liep ze naar de gang, draaide de hoofdschakelaar om, haalde de zekering eruit en ging naar buiten.

Daar zat ik dan, in het schemerdonker.

Op het nachtkastje stond een kaars; ik stak hem aan en ging weer zitten.

Ik moest het even tot mij door laten dringen.

De vrouw die zojuist vertrokken was, was al 50 jaar echtgenote van mijn patiënt.

Ik begreep haar zo goed, ik had zo erg met haar te doen. Ik keek naar de tiran die blijkbaar nog steeds angst aanjoeg, belde de begrafenisondernemer en vroeg om de patiënt toch maar snel op te halen omdat de elektriciteit afgesloten was en de koeling niet functioneerde.

Zijn laatste pesterijtje, dat van ‘thuis opgebaard’, zou niet doorgaan,

29 -1-2013

Eerder gepubliceerd op www.120w.nl

©Gavi Mensch

Nederland BV, 30-1-2013

Fotografie ©DMAY All rights reserved 2013.



.