77 jaar na de bevrijding van Auschwitz, post van Sabien Hamburger.

 In deze jaren van dwang en chantages, denk ik vaak aan de oorlogsjaren, de verhalen van mijn vader en grootmoeder van moeders kant mij vertelden. Over de tirannie, de  meest onverteerbare wreedheden en het slagveld dat 'leven' heette. 

Ik ben in mijn grootmoeders voetafdrukken gaan staan en zag en zie dat je er niet komt, nergens komt, op geen enkele plaats waar je vrede met jezelf kunt hebben als je niet strijd en protesteert tegen onrecht.

Daarom past de post van Sabien Hamburger van 7 jaar geleden weer en nog steeds op mijn blog. Zij verhaalt mijn gedachten en staaft het verhaal met de gruwelijke waarheid.

27 januari 2015:

Het is vandaag 70 jaar geleden dat vernietigingskamp Auschwitz werd bevrijd. Fysiek werd bevrijd. Want de mentale bevrijding is nog altijd gaande. Als ik het woord hoor, denk ik altijd meteen aan mijn grootmoeder, die na een helletocht in een veewagon in een gaskamer werd gesmeten en het kamp via een rokende schoorsteen verliet

Ik denk aan mijn vader, die door een reeks wonderen en zijn eigen vernuft en moed wist te overleven. Ik denk aan de niet te bevatten hoeveelheid mensen die op de meest gruwelijke wijzen zijn omgekomen. Ik denk aan mij als klein meisje, die opgroeide in de verhalen over de hel die wij mensen voor elkaar weten te creëren.

Ik denk aan mij nu: elke dag werkend om mezelf te bevrijden. En ook om in alle eerlijkheid te onderzoeken waar die duistere kant in mijzelf zit. Ik kan me indenken dat je onder bepaalde omstandigheden uiterste moed nodig hebt om niet te vervallen tot duivels gedrag. Angst, groepsdruk: het doet rare dingen met ons.

Ik realiseer me terdege dat dit niet de enige hel was: er waren er zoveel meer. En er zijn er nog steeds zoveel meer. Soms treft het één persoon, soms een groep en soms een heel volk. Het nieuws staat er elke dag weer bol van. Zijn negatieve verhalen besmettelijk? Wordt het niet hoog tijd om voorrang te geven aan de positieve verhalen? Zou dat niet net zo besmettelijk kunnen zijn? Ons op het idee kunnen brengen om bij te dragen aan die positieve verhalen? Om zélf nieuwe, positieve verhalen te maken?

Ik denk ook aan hoe mijn vader uiteindelijk in staat is geweest om zijn diepste trauma’s om te buigen in liefde: hoe hij altijd klaar stond om anderen te helpen, hoe hij zich steeds heeft ingezet om mensen, groepen en geloven met elkaar te verbinden. Zijn warme positiviteit is nog altijd een grote les en inspiratiebron voor mij. Mezelf bevrijden is dus ook me inzetten voor verbinding en opbouw. Voor persoonlijke ontwikkeling. Voor mijn bijdrage aan het geheel. Positieve verhalen bouwen. Met vallen en opstaan.

                                                         

                 

Sabien Hamburger

Gavi Mensch/E.Y. van Donkelaar

27-1-2022

BaarMoeder

Net terug van een middagje oppassen op het wonder der wonderen, zie ik er op mijn Twitter meerdere copy-past tweets: moederschap is net als werken een keuze.

Het maakt me goed pissig dat die mensen mij dat menen te moeten vertellen vanuit een relaxte positie; of ze hoeven niet te werken omdat iemand anders het brood op tafel zet of ze hebben geen kinderen of het zijn meepraters. Er zijn er ook die van alimentatie en een uitkering kunnen rondkomen en thuis blijven, die hebben dan geluk gehad? Geen van allen hebben ze een gerechtvaardigde reden om mij zo'n irritante tweet te sturen.
Behalve dat het niet altijd een keuze is, hebben vrouwen nu eenmaal die wonderlijke mogelijkheid: het maken van kinderen! Waarvoor ze, ook zonder kinderen, toch zo'n veertig jaar moeten bloeden, elke maand weer.
Ik heb persoonlijk dankbaar gebruikgemaakt van de BaarMoeder, mijn baarmoeder!

Ik heb een gepromoveerde neurowetenschapster en een fantastische hardwerkende fotograaf voortgebracht. En ik heb hen alleen grootgebracht, door omstandigheden zonder alimentatie en zonder partner. We hebben ziektes doorstaan, ernstige en minder ernstige, zijn vaak verhuisd om dichter bij werk en school te kunnen zijn, veel goede en veel slechte tijden. En hebben dankbaar gebruik gemaakt van dagverblijf en BSO, voor zover dat mogelijk was.
Ik werkte in de zorg in wisselende diensten en was creatief in het vinden van oplossingen voor de tijden dat er geen opvang was, kostbare oplossingen, maar who cares, cares! Tenminste één maaltijd per dag waren we met zijn drietjes, met extra qualitytime voor toe. Als ik 's avonds moest werken kookte ik 's morgens, zodat de oppas een warme maaltijd met de kinderen kon eten. Mijn vrije tijd was tijd voor hen. Mijn bijdrage aan het KDV was inkomenafhankelijk, mijn salaris niet al te groot en zuinigheid was troef. Het ging allemaal maar net.

Mijn BaarMoeder heeft wondermooie wezens voortgebracht, die nu hun steentje bijdragen aan het welzijn van de maatschappij en de schatkist. En ze bezorgen me al meer dan 30 jaar de gelukkigste momenten van mijn leven. Een rijk leven dus. Vol met menschen, mijn eigen en ook die van anderen. Ik werk al 40 jaar en nog steeds. Ik heb geen keuzes gemaakt, maar gewerkt en kinderen gekregen.
En met de veilige systemen als KDV en BSO heb ik van mijn kinderen ook nog eens tolerante en breeddenkende menschen kunnen maken, ze hebben in een multiculti systeem hun boterhammetjes met hagelslag en kaas gegeten. Met toezicht van moeders van andere kinderen, de leidsters van het KDV en van de BSO waren ook moeders. Zo sluit de cirkel zich.

Het duurder maken van kinderopvang, ook al blijft de overheid van 'ons' belastinggeld 60% ervan financieren is een misselijkmakende bezuinigingsstreek. Het zet veel ouders buitenspel, voornamelijk de vrouwen, die moeten ook nog eens extra bloeden als de politici dat willen. Niet voor niets praat ik nog steeds over "mannetjespolitiek".

Het betekent voor veel mensen ook de druppel die de emmer doet overlopen. Moederbanen zijn er amper en als ze er al zijn, zijn het te weinig uren om van te kunnen leven. Aangepaste werktijden voor ouders van jonge kinderen zijn er meestal niet. Ouderschapsverlof kan in veel bedrijven niet langer dan de wettelijk voorschreven weken. Ook niet onbetaald. Vaders krijgen nog steeds veel te weinig ouderschapsverlof. Herintreedsters en alleenstaande ouders hebben het niet makkelijk en de suggesties op Twitter zijn dus in en in triest: keuzes moeten maken voor het moederschap of werk.

Stel je voor dat iedereen kiest voor alleen werk. Tegen de tijd dat mijn kleindochter groot is, moeten oude en zieke mensen zichzelf gaan verzorgen, zelf onderzoek doen naar ouderdomsziektes én blijven werken tot hun 80ste om de schatkist gevuld te houden. Een alternatief van en voor egoïsten, geen kinderen meer, niet die van henzelf en niet die van anderen.
Waar leven zij dan voor, voor hun werk? En waar werken zij dan voor? Om van te leven? Om te kunnen consumeren, uitgaan, reizen, zomaar, zinloos opmaken? Tijd-op-aarde-vullers? Tja, dat is ook een keuze! En als dat je keuze is moet je niet zeuren over wat de toekomst kost.

Stel je voor dat iedereen die kinderen krijgt thuis moet blijven of in het geval van twee ouders het met de helft van een misschien maar matig inkomen moet doen. Terug naar de 19de eeuw. De kinderopvang vervalt, kinderen krijgen minder mogelijkheden om te leren van anderen, er komt minder belastinggeld binnen (ernstiger dan de toeslagen) en er gaat veel talent verloren.
Er wordt ontzettend geklaagd over de opvoeding van tegenwoordig. Op een KDV en een BSO krijgen kinderen een sociale scholing en er zijn strikte regels over het algemeen. Een deel van de opvoeding van wie daar thuis niet al te veel van mee krijgt ( om welke reden dan ook) is met kinderopvang gegarandeerd.

Verder nog: het krijgen van kinderen verlaagt de kans op borstkanker en baarmoederkanker; het hebben ervan houdt mensen alert en bij de tijd, ouders ontwikkelen een beter gevoel van empathie, hebben een hoger EQ, zijn creatiever en intuïtiever.
Ik treur met de mensen die graag kinderen willen en ze niet kunnen krijgen, ik bewonder adoptieouders en pleegouders. Ik heb een zorgdag vrijgehouden voor mijn kleindochter, ik heb haar veel te bieden. Maar ik moet ook blijven werken, er moet brood op de plank. Mijn kinderen zijn afhankelijk van  soms wispelturige werkgevers, van de onstabiele politiek en de griezelige banken en ook van de kinderopvang.

Ik begin de egoïsten en korte termijn denkers een beetje zat te worden.
Eigenlijk zijn we uiteindelijk allemaal gebaat bij een goede en betaalbare kinderopvang, voor nu, voor over 20 jaar en voor als we oud zijn.
Voor moederschap hebben vrouwen een BaarMoeder en de mogelijkheid om een wonder te baren. De vraag is of politici en ambtenaren en andere klagers over de kosten van kinderen (allemaal met een moeder neem ik aan?) zich wel realiseren dat het wonder hen moet verzorgen als ze oud zijn!



P.S. De mening van Annette ken ik al en nee, ik heb nog nooit een nieuwe auto gehad!
Maar die van de rest zie ik graag hieronder, met 'wellevendheid' alsjeblieft!



©Gavi Mensch
Nederland BV 22-09-2010

Een feestelijke begrafenis

Even iets vrolijks in het kader van de kerk, een oud berichtje van een jaar of 5 terug uit mijn Spaanse jaren:

Een feestelijke begrafenis.

de volgende begreep het ook niet

Terwijl ik schrijf, staat in de andere kamer de televisie stiekem verslag te doen van de begrafenis van een heilige vader. Niet zomaar een vader van iemand, maar een vader van miljoenen mensen. Wat kan ik nu nog zeggen over de hedendaagse fertiliteit en het celibaat? En over het gebruik van condooms?

Druk baasje geweest, dat moge duidelijk zijn. Ik heb het natuurlijk weer niet zo op heilige vaders, maar in dit land van zon, liefde en sinaasappels zijn ze gek op zo’n man.

Ik word dan ook met de nek aangekeken als ik ook maar een pietseltje kritiek spui op het moderne Romeinse circus, dat deze weken de media en dus ook de mensen zo bezig houdt. En om kritisch te kunnen blijven moet ik af en toe kijken, lezen of luisteren naar wat de christenmens bezielt.
Ik moet eerlijk zeggen, dat ik vanmorgen met open mond de gang van zaken op het Sint Pietersplein heb gevolgd.

Kijkend met mijn ene kleine schildersoogje en mijn wat grotere fotografenoog, heb ik genoten van een het veelkleurige schouwspel, dat ik niet snel zal vergeten en dat hoogstwaarschijnlijk een bron van inspiratie is voor mijn aanstaande verf- en fotokunsten.

Vooral de vracht aan kleuren van de gewaden van de orthodoxe kerkvaders (fertiel volkje die katholieken) hebben mijn creatieve hersengedeelte behoorlijk overbelast.
En dan de wind, die met flinke atmosfeerzuiverende vlagen de jurken en overjurken en zelfs de overoverjurken van al die jongens zo lekker deed opwaaien. Het kind in mij heeft zich natuurlijk stiekem afgevraagd of ze hetzelfde dragen als de schotten onder hun kilt. Maar dat zal wel niet.

Ik heb weer genoten. Ik ben gek op circus.
Vrolijk is het, zo’n pauselijke begrafenis, echt vrolijk. Een feest! Een lust voor het oog. Deze dagen van oervervelende en behoorlijk stompzinnige paapse reflecties zijn voor mij afgesloten met een schouwspel waar de ridders in de middeleeuwen of de Romeinen in de pre-katholische tijden jaloers op zouden zijn geweest.

 Ik heb al geprobeerd om al die kleuren rood, roze en paars op een rij te krijgen. Ik heb als een gek kleurtjes staan mengen. Geraniumrood, tulproze, viooltjespaars, fuccia-fuccia....... Het wordt een abstract persiflage op de begrafenis van een  kerkhoofd in Rome.

Zo’n inspirerend gebeuren wil ik elke dag wel! En zo heerlijk dat iedereen nu blij is!

Na het lange lange lijden is J.Paulus bij zijn god aangekomen.

Het wordt vast een hemels feestje als hij merkt dat hij er naast zat.

Niet aan haar rechterkant maar aan haar linker.

©Gavi Mensch
Uit: 'Spanje gezien door groene ogen'.
Jerez de la Frontera, 12-5-2005

Dordrecht, 12-3-2010

.