Posts tonen met het label brein. Alle posts tonen
Posts tonen met het label brein. Alle posts tonen

donderdag 11 maart 2021

Vandaag is mijn studiedag. Terwijl de wind om het huis giert, hoor ik het bulderen van de zee. Zij is donders.... en terecht!  Wakker worden zullen we, dit is geen tijd om te slapen, kom uit je coma, ontwaak uit je hypnose, sta op en wandel en zuig sterke windvlagen je longen in. 

Gisteren ben ik weer verder gegaan in essays van Hannah Arendt, ze beschrijft in meerdere boeken de tijd waarin we nu leven. Verder heb ik de experimenten van psycholoog Solomon Asch nog eens bekeken, in verband met groepsdruk. Die groepsdruk is op dit moment in Nederland en andere delen van de wereld zo groot dat ik telkens weer van verbazing van mijn stoel val over al die twijfelaars die niet willen weten omdat dat makkelijker lijkt. En over de groepsdruk ontkenners, maar die heb ik even geparkeerd, daar is niets aan te doen, wat mij betreft.

Asch experiment


Ook heb ik een iets ouder interview beluisterd van Maurice de Hond met Prof. Desmet. De Link volgt hieronder.

Zelf behoor ik tot de (gelukkig steeds groter wordende) groep van zelfdenkers, persoonlijk werkt groepsdruk bij mij averechts. Ik zoek eerst uit wat er gaande is en het gebeurd zelden of nooit dat ik me laat verleiden om met de  populaire stroom mee te zwemmen). 

Van de oorlogsvertellingen van mijn grootouders (ras-rebellen) en van de voorbeelden uit de geschiedenis (ook mijn 15 jaar Spanje) blijf ik ver van opinie-uitverkoop. Ik kijk geen gewone uitzendingen op staatstelevisie, ik luister ook sinds een jaar geen staatsomroep meer.

Op Internet zoek ik nog maar zelden via de geijkte zoekmachines, die verkopen, net als de kranten,  de zelfde staatspropaganda. Ik heb nog twee sociale media accounts waar ik eigenlijk niet veel meer mee doe dan waarschuwen,  proberen wakker roepen en de scheldpartijen daarna  langs mijn rug af laten glijden.

Na het censureren van mijn teksten op sociale media, ga ik stug door via een ander kanaal. De onrechtvaardigheid van deze tijd en het verder zien wegzakken van het land waar ik woon maakt me zeer ongerust over de toekomst.

De zittende politieke orde is volledig gehypnotiseerd door de cijfertjes van het RIVM en daarnaast is er veel druk vanuit de farmaindustrie en de andere leveranciers  die wel varen bij deze ellende.  Een groter corrupt geheel houdt men niet voor mogelijk. Corruptie op het gebied van  zgn "vaccins", op het gebied van onnodige en zelfs gevaarlijk mondkapjes en de testfraude met de laboratoria die 11 specialisten het geld zo in de achterzak blazen. Ongehoord en ongekend. En het ergste zijn de politici die hier niet tegen protesteren.

Zijn ze dom? Jawel, behoorlijk. Ze denken dat hun imagoschade groter zal zijn als ze hun domheid niet door dik en dun verdedigen met cijfertjes die hen ingefluisterd worden door de  "kleine schorre kabouter" ( Lubach)  en zijn handlangers van het rijksinstituut. 

Welke imagoschade? Welnu, alle zittende partijen hebben alleen gekeken wat hen veel stemmen op gaat leveren en dat is meegaan met de gekte. Als we er van uitgaan dat 35% van de kiezers heilig geloven in de goedheid van de marionet en zijn compaan, het jongetje met de kinderschoentjes, en dat 40 % te lui is om er tegenin te gaan, betekent dat een overwinning voor de zittende politiek, een nare politiek met een totalitaire intentie. Als ze niet winnen krijgen ze reeksen processen aan de broek vandaar dat de maatregelen voor een epidemie steeds strenger worden.

De 25% waar ik toe behoor vecht zicht door de dagen heen. Af en toe voel ik me een dominee maar ik preek voor doven en blinden, net als menig ander. Wij preken voor de 75% druiloren die het zich laten gebeuren. Net als in de tijd van Hitler en Stalin , Mussolini en Franco. Het gaat hier niet over een virusje maar over macht, over macht en meer macht en de meeste macht.

Nu vraag ik me al een tijd af waar die machtswellust uit voort komt. Prof Desmet legt uit dat de ongelukkige mensen in een ongelukkig tijdperk, vol zinloos werk en zinloze ideeën, te veel voorgekauwde zaken (o.a. door games  die overigens grotendeels gaan over machtswellust en waarbij zoveel mogelijk doden veroorzaken het hoogst aantal punten veroorzaakt) en het lage niveau onderwijs, zoeken naar iets of iemand die ze schuld kunnen geven.  In dit geval is een virus iets wat wat saamhorigheid brengt en de machthebbers maken daar gebruik van. Slogans als "we doen het samen", zijn daar een voorbeeld van.  Ook dan rijst bij mijn de vraag wat we precies samen doen, alles naar de verdoemenis helpen? 

Bij de 25% zelfdenkenden zit een groot percentage mensen die niet in een of ander baantje willen of hoeven te tobben om een paar rotcenten toegeworpen te krijgen. Want als we het hebben over verdienen, dan verdienen zij veel meer! De mensen die ondanks alles het risico nemen om luidkeels te protesteren worden verguisd. Toch zijn ze bijna altijd bezig voor anderen. Ik noem een Pieter Derks, Tisjeboy Jay, soms Lubach en Maarten van Roosmalen,  mensen die de  politiek een klein beetje de ruimte geven om om zichzelf te kunnen lachen terwijl ze de ware zaken zonder hypnotische blikken tot zich door kunnen laten dringen.

Verder zijn er tal van actievoerders die het risico nemen dat ze van een plein verjaagd worden door een waterkanon van de ME of de wapenstokken van de politie. En dat doen ze niet een keer maar keer op keer in de hoop dat in ieder geval bij de twijfelaars het dubbeltje valt. In die groep bevinden zich Arjen Pasman, Willem Engel, Artsen Covid Collectief, Artsen voor Vrijheid en Alliantie voor Vrijheid in België, en vele vele anderen. Heeft iemand van de twijfelaars zich wel eens afgevraagd waarom  wij als zelfdenkers zo graag willen dat u uit deze droom stapt? Wat levert het ons op?

Een betere maatschappij, denk ik; op den duur moet iedereen zich er van bewust worden dat ze grof gemanipuleerd  worden. Als het dan nog niet te laat is. 

Ik durf te beweren dat er meer mensen ziek zijn of zijn geworden van angst dan van het virus. En dat veel mensen in de toekomst last zullen krijgen van prikjes met stoffen die de mogelijkheid hebben van genetische manipulatie. En dat er nog veel suïcides komen door de faillissementen, door het verlies na banen, het niet meer kunnen betalen van de hypotheek of de huur, het niet meer kunnen ophoesten van de zorgverzekering. Kinderen die op zullen groeien met de wetenschap dat vader of moeder het leven niet aan kan. 

En  we hebben wel oplossingen maar daarvoor moeten eerst de huidige machthebbers weg. Ook de Kamers moeten ontdaan worden van het pluche. Er moeten werkgroepen komen met experts , liefst ook uit de praktijk,  op elk gebied in plaats van fracties met doorgeefbaantjes. Meer burgerparticipatie zodat de  twijfelaars zelf deel kunnen nemen aan het beleid maken.

Hoezeer ik ook denk aan wraak, ik realiseer me dat dat alleen maar aanleiding zal geven tot weerstand van de twijfelaars en de machthebbers. Die laatste hebben al een egoprobleem en een direct standje zal slechts nog meer staatscensuur en misschien erger  te weeg brengen. 

Maar ik kan niet bij de pakken neer gaan zitten. Ik heb kinderen en kleinkinderen om voor te praten. Hun toekomst moet voortaan vrij zijn van virusangsten en totalitaire, fascistische inmenging van politiek en staat.

 https://www.maurice.nl/2021/01/23/zo-komen-we-hopelijk-uit-de-coronacrisis/

Wordt vervolgd.....



Gavi Mensch, Middelburg 11-3-2021





woensdag 23 januari 2019

Breuken delen

Bizar, wat een vernielzucht.

Hier heb je aandachtszoekers, ver weg in een ambtelijk hol, lieden van een adviescommissie. Ze schijnen daar te werken en waarschijnlijk krijgen ze daar ook nog voor betaald!
Waarschijnlijk werken ze niet in deeltijd. Slaven kweken is het motto. 

Je leert op de lagere school liefst zo weinig mogelijk?
En dan via vmbo hop zo de loonslaafjeshandel in? Wie verzint zoiets? 
Lagere school leerlingen hoeven dus niet te kunnen delen. 
3/4 taart is gewoon bijna een hele? 
Voor de niet creatieve denkers onder u..... ik zucht en schud mijn hoofd.  

Geen fotobeschrijving beschikbaar.
Auteur Arianne Mantel.


Er zijn al zoveel mensen die alleen maar abstract denken zonder ook maar één blik te werpen op de details van de werkelijkheid.
Noem mij één minister die met de werkelijkheid bezig is.
Het abstracte denken is denken in grote lijnen en samenvattend denken.
Maar 3/4 taart is van 4 delen 3, dat kun je zo zien, het lijkt me redelijk samengevat en realistisch.

Abstract denkende wetenschappers geven in hun abstracts een samenvatting. Wil je het fijne er van weten zul je toch verder moeten leren kijken dan je neus lang is. Want de realiteit kent veel meer dan abstracte vlakken.
Bij het leren van breuken krijgen mijn kleinkinderen zaken die ze moeten verdelen volgens afspraak. Je hebt zoveel en zoveel mensen, hoeveel krijgt iedereen. Daar begint het mee. 4 paddenstoelen en 4 kabouters, hoeveel krijgt elke kabouter: één vier-verdiepingen paddenstoel en 4 kabouters, welk deel krijgt elke kabouter?
Zoals in een fatsoenlijk regeerakkoord

Het breuken maken is m.i. niets overbodigs. het delen is bovendien een sociale vaardigheid. Een sociale vaardigheid????? Ja! Een zeer realistische sociale vaardigheid. Wie niet deelt is een egoïst.

Hieronder een link naar een of andere botterik van de Inspectie, die dacht dat alle kinderen gekloond waren en dat je hen dus allemaal precies hetzelfde kunt laten doen op dezelfde leeftijd. (artikel Volkskrant 2014 over Montesorri)

Het menselijk brein groeit verder tot na het volwassen zijn. Kinderen leren heel snel, elk kind op de eigen manier.
Van die mogelijkheden blijven adviescommissies af!


https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/montessori-staat-onder-druk~b9c75c6c/




woensdag 1 juli 2015

9 Things NOT to Say to Someone with a Brain Injury

9 Things NOT to Say to Someone with a Brain Injury


Brain injury is confusing to people who don’t have one. It’s natural to want to say something, to voice an opinion or offer advice, even when we don’t understand.
And when you care for a loved one with a brain injury, it’s easy to get burnt out and say things out of frustration.
Here are a few things you might find yourself saying that are probably not helpful:

1. You seem fine to me.

The invisible signs of a brain injury — memory andconcentration problems, fatigue, insomnia, chronicpain, depression, or anxiety — these are sometimes more difficult to live with than visible disabilities. Research shows that having just a scar on the head can help a person with a brain injury feel validated and better understood. Your loved one may look normal, but shrugging off the invisible signs of brain injury is belittling. Consider this: a memory problem can be much more disabling than a limp.

2. Maybe you’re just not trying hard enough (you’re lazy).

Lazy is not the same as apathy (lack of interest, motivation, or emotion). Apathy is a disorder and common after a brain injury. Apathy can often get in the way ofrehabilitation and recovery, so it’s important to recognize and treat it. Certain prescription drugs have been shown to reduce apathy. Setting very specific goalsmight also help.
Do beware of problems that mimic apathy.Depression, fatigue, and chronic pain are common after a brain injury, and can look like (or be combined with) apathy. Side effects of some prescription drugs can also look like apathy. Try to discover the root of the problem, so that you can help advocate for proper treatment.

3. You’re such a grump!

Irritability is one of the most common signs of a brain injury. Irritability could be the direct result of the brain injury, or a side effect of depression, anxietychronic pain, sleep disorders, or fatigue. Think of it as a biological grumpiness — it’s not as if your loved one can get some air and come back in a better mood. It can come and go without reason.
It’s hard to live with someone who is grumpy, moody, or angry all the time. Certain prescription drugs, supplements, changes in diet, or therapy that focuses on adjustment and coping skills can all help to reduce irritability.

4. How many times do I have to tell you?

It’s frustrating to repeat yourself over and over, but almost everyone who has a brain injury will experience some memory problems. Instead of pointing out a deficit, try finding a solution. Make the task easier. Create a routine. Install a memo board in the kitchen. Also, remember that language isn’t always verbal. “I’ve already told you this” comes through loud and clear just by facial expression.

5. Do you have any idea how much I do for you?

Your loved one probably knows how much you do, and feels incredibly guilty about it. It’s also possible that your loved one has no clue, and may never understand. This can be due to problems with awareness, memory, or apathy — all of which can be a direct result of a brain injury. You do need to unload your burden on someone, just let that someone be a good friend or a counselor.

6. Your problem is all the medications you take.

Prescription drugs can cause all kinds of side effects such as sluggishness, insomnia, memory problems, mania, sexual dysfunction, or weight gain — just to name a few. Someone with a brain injury is especially sensitive to these effects. But, if you blame everything on the effects of drugs, two things could happen. One, you might be encouraging your loved one to stop taking an important drug prematurely. Two, you might be overlooking a genuine sign of brain injury.
It’s a good idea to regularly review prescription drugs with a doctor. Don’t be afraid to ask about alternatives that might reduce side effects. At some point in recovery, it might very well be the right time to taper off a drug. But, you won’t know this without regular follow-up.

7. Let me do that for you.

Independence and control are two of the most important things lost after a brain injury. Yes, it may be easier to do things for your loved one. Yes, it may be less frustrating. But, encouraging your loved one to do things on their own will help promote self-esteem, confidence, and quality of living. It can also help the brain recover faster.
Do make sure that the task isn’t one that might put your loved one at genuine risk — such as driving too soon or managing medication when there are significant memory problems.

8. Try to think positively.

That’s easier said than done for many people, and even harder for someone with a brain injury. Repetitive negative thinking is called rumination, and it can be common after a brain injury. Rumination is usually related to depression or anxiety, and so treating those problems may help break the negative thinking cycle.
Furthermore, if you tell someone to stop thinking about a certain negative thought, that thought will just be pushed further towards the front of the mind (literally, to the prefrontal cortex). Instead, find a task that is especially enjoyable for your loved one. It will help to distract from negative thinking, and release chemicals that promote more positive thoughts.

9. You’re lucky to be alive.

This sounds like positive thinking, looking on the bright side of things. But be careful. A person with a brain injury is six times more likely to have suicidal thoughts than someone without a brain injury. Some may not feel very lucky to be alive. Instead of calling it “luck,” talk about how strong, persistent, or heroic the person is for getting through their ordeal. Tell them that they’re awesome.
Written by Marie Rowland, PhD, EmpowermentAlly. 

Used with permission.www.brainhealthconsulting.com.


Just so you know!



Gavi Mensch
1-7-2015


zaterdag 16 augustus 2014

Doof


.

Sinds 3 dagen begrijp ik waarom die lui als Rutte, Schippers, Jetta en Teeven gewoon blijven zitten waar ze zitten. Ik kan nu ook al naar de meest schrijnende dingen luisteren zonder dat ik daar ongelukkig van word of me er zorgen over maak.
Zolang ik geen televisie kijk of larie lees, leef ik in een roze wattenwereld met alleen een continue hoge zoem, die ik overigens al 20 jaar hoor maar daar heb ik mee kunnen leven tot nu toe.
Op dit moment ben ik voor ongeveer ongeveer 75% doof aan beide oren. 

 De wereld is stil. Stiller dan normaal, dat komt omdat het nog vakantie is hier. Er passeren weinig auto's op de anders zo drukke weg. Af en toe kijk ik even naar buiten om me ervan te overtuigen dat er überhaupt nog iemand in leven is. Zodra ik een auto geluidloos voorbij zie rijden ben ik gerustgesteld.

Als je doof bent lijkt het alsof je alleen op de wereld bent. Een bijzondere gewaarwording. Geen vogels, geen stemmen, geen bovenburen en ook geen tijdelijke huurder die het hek van de berging met een klap dichtgooit. Ze zijn er allemaal wel maar ik hoor het niet.


Mijn grootvader was 40 toen hij echt doof werd van een enorme klap. Gesprongen trommelvliezen waar in die tijd weinig aan te doen was. Met een gehoorapparaatje hoorde hij wel iets maar vaak ook het vervelende piepen van het apparaat. Het was veel rustiger met die 'dingen' uit, beweerde hij.

En dat is ook zo, behalve dat ik geluid nodig heb om niet gek te worden van de tinnitis.  http://nl.wikipedia.org/wiki/Tinnitus 
Zodra ik daar niet aan denk lijkt het of ik me er ook niet van bewust ben. Ik heb er ook minder last van als andere geluiden hoor. Ik heb dan ook 's nachts de radio zachtjes aanstaan zodat ik niet wakker hoef te liggen van het gepiep in mijn oren. Daar is weinig aan te doen, dat is een van de kleine erfenisjes een hersenoperatie.

Wat ik vreselijk mis is de muziek, het gezang van de vogels en de muziek die ik dagelijks aan heb staan. Mijn Cd-speler staat te ver weg. De radio die dichterbij staat hoor ik nog net, hij kan niet harder vanwege de buren. De muziekzenders draaien veel muziek waar ik niet van houdt. Ik moet huilen van Nederlandstalig en overgeven van doefdoef en andere elektronische herrie. Die echoën namelijk via de nooit helemaal dichtgegroeide gaten in mijn schedel. Als ze vragen heb je een gaatje in je hoofd soms, kan ik altijd lachend antwoorden dat ik er niet 1 heb maar drie.

Ik hoor mijn eigen stem nog net en ook die van anderen als ze dichtbij genoeg zijn en letterlijk in mijn oor toeteren. Ik hoor mezelf niet bewegen, ik hoor mijn voetstappen niet, ik zweef. Het zou geweldig zijn als mijn ene oor niet zo pijnlijk onder druk stond

Doof, met alleen verkeerde geluiden. Als ik lees heb ik er het minste last van, dan zit ik in mijn verhaal, maar bij televisie kijken moet ik het hebben van liplezen, van lichaamstaal en van mijn fantasie. Mijn gebarentaal is blijven steken bij de 'middelvinger'en nee en genoeg. Ik oefen met een video op internet. Het is allemaal veel logischer dan wanneer je alles gewoon hoort, zonder ' mensenruis' word je niet zo snel afgeleid.

Gelukkig is het niet voor lang, maandag heb ik een afspraak bij de dokter. Eerst de oren laten uitspuiten en als dat niet helpt, moet ik verder zoeken. 
Dit wordt een geluidarm weekend. Ik ga mijn best doen om te beleven wat iemand meemaakt doof geboren is. Met dat verschil dat ik weet hoe dingen klinken, alleen hoor ik ze nu even niet.
Ik begrijp nu al dat veel dove mensen de dagelijkse herrie niet willen horen en soms hun gehoorapparaat uitzetten. Het is ook wel lekker om te zeggen dat je het echt niet verstaat als iemand tegen je praat zonder je aan te kijken.


De wereld is veel liever zonder geluid.




©Gavi Mensch
Maastricht, 15-8-2014
All rights reserved 2014

Update 22-8-2014:  maandag zijn mijn oren uitgespoten en omdat er in 1 oor nog wat achtergebleven was kreeg ik van de huisarts Panotile druppels 3x3 per dag.
De eerste dag kreeg ik last van vreselijke oorpijn en toen in per ongeluk in het verkeerde oor druppelde s morgens vroeg had ik twee pijnlijke oren. Ik kon wel janken. '
Panotile op internet opgezocht want de bijsluiter is summier en daar staat dat het eigenlijk nooit meer gebruikt wordt vanwege de bijwerkingen.
Ik ben al snel overgevoelig voor antibiotica en in dit geval kon ik dus zowel de Neomycine als ook de polymyxini B aan mijn lijstje verboden middelen toevoegen. s' Nachts zoete olie in beide oren gedruppeld om de pijn te verzachten en te proberen wat van de oorduppels te verwijderen..  
's Morgens terug naar de huisarts met tranen in mijn ogen van de pijn. Hij keek in mijn goede, nu ook slechte oor en zei dat het geen overgevoeligheid was. In het slechte oor heeft ie niet eens meer gekeken. Het kwam door de diabetes? Ineens?
En de Panotile werd per direct vervangen door de ouderwetse zure oordruppels met een corticosteroïd; de watjes of gaasjes moet ik nat en zo ver mogelijk in het oor duwen en dan die watjes nat te houden.
Het is uitermate lastig om in je eentje een van allergische reactie dichte en gezwollen gehoorgang te voorzien van druppels maar het watje is een praktische onmogelijkheid. Uiteindelijk lukte het met een  deel van een gaasje en een wattenstaafje, zo een die je eigenlijk niet mag gebruiken. Mijn ene oor, dat eerst het slechte was is nu veel minder gezwollen, maar het andere, het niet slechte oor, is door de antibiotica dusdanig geïrriteerd dat ik er nog een week mee bezig ben voorlopig.
De ladingen paracetamol moet ik zelf betalen.
Die huisarts is mij al weer vergeten. Ik hem niet, die zwelling kwam niet door de Panotile, welnee..... daarom is het goede oor nu zo gehavend?
Het blijft stil om me heen!


Wordt vervolgd.



.