Fragmentjes van mijn column voor Wicked Magazine Nr. 1 Jan.2011

.


Fragmentjes van mijn column  'Zoeken naar een Job' voor Wicked Magazine Nr.1 Jan. 2011

---------------------Wie geen passies heeft, vergaat al tijdens zijn leven. En dan lees ik ineens het interview van Kustaw Bessems met Job Cohen in de Pers.  

Job [ Zo’n woord als passie, daar houd ik niet zo van. ] is een mens zonder zichtbare en hoorbare passie, intelligent, aardig, gematigd en voorzichtig. Leider van een van de grootste partijen van dit land en nog steeds een partij waarop veel mensen stemmen. Of gestemd zouden hebben, als die partij niet zo passieloos was geworden.--------------------

---------------------En Job die zich als een schim verplaatst naar de interruptiemicrofoon op zijn paarse kousenvoetjes met dotjes. En die dan met een zacht stemmetje iets liefs zegt, niet over fascisme praat en ook niet over innovatie. Eigenlijk praat ie nergens over en heb ik telkens weer het gevoel dat iemand hem van zijn stoel afduwt en sist: "Gotfer Job, nu moet je er echt iets van zeggen!" En hij is braaf! Ik zou wel eens een borrel willen drinken met Job, samen aan een tafel waar ook de ellebogen op passen en waarop je voorover kunt leunen om elkaar diep in de ogen te kijken.------------------------

---------------------------- En dan komt de passie! Dan pak ik je hand en dan buig ik je duim zo ver naar achter dat je het uitschreeuwt, net zolang tot er vuur van boosheid en pijn in je ogen komt. Dan vertel ik je ons verhaal, dat van de (partijloos) linkse menschen, die als bezetenen nog steeds bouwen aan dit land en daarvoor bestraft worden met bezuinigingen.------------



Gavi Mensch ©all rights reserved 2010
09-10-2010



Voor meer en verkoop zie: http://www.wickedmagazine.nl/
Alleen op papier!

.

Roeien met de riemen in de zorg.

Het negatief in de actualiteit gekomen Haagse verpleeghuis is niet het enige dat overal steken laat vallen. In het gros van de verpleeg- en verzorginghuizen en revalidatie-instellingen vallen steken door het tekort aan handen of niet goed opgeleide handen. Door te weinig (interne en externe) controle.

Oplossing is een grotere variëteit van handen aan het bed, meer handen aan het bed en betere in praktijk én theorie opgeleide eigenaars van die handen, strenger intern toezicht op het functioneren van die handen. Kortom, het bekende verhaal. Stel maar een ouderwetse hoofdzuster aan, met controlefunctie, één die steekproeven doet en op niet gezette tijden over de afdelingen loopt. Een eindverantwoordelijke voor de directe patiëntenzorg. Er wordt nu zoveel gemanaged op afstand dat niemand nog door de bomen het bos ziet. En waar ging het nu ook al weer om? Het verzorgen en verplegen van de patiënten, toch?

Na de EVV-er (eerstverantwoordelijke verplegende) komt de teamleider, dan de unitmanager, dan de clustermanager en de locatiemanager. Dan de raden van bestuur en toezicht. Waarom moeten al die mensen managen of gemanaged worden? Moet er zoveel beleid gemaakt en vertaald worden? In deze tijd van roeien met de bestaande riemen zou coachen in plaats van managen logischer zijn. De verzorgenden worden steeds vaker intern opgeleid, ik zet daar mijn vraagtekens bij, de opleidingsinhoud laat sterk te wensen over. Zet meer praktijkbegeleiders in, vooral tijdens lichamelijke verzorgingsuren en etenstijd.
Ik heb weer verschillende verpleeghuizen van binnen gezien, veel luxe soms, maar niet aan competente mensen. Iedereen kan zijn eigen grootmoeder wel wassen, maar voor het verzorgen van de grootmoeder van iemand anders is meer verantwoordelijkheidsgevoel en meer inzicht nodig. Nu worden er veel handen snel klaargestoomd, met alle gevolgen van dien.

En natuurlijk gaan de directies de Tweede Kamer niet op de hoogte houden, hun veranderingsbereidheid is niet zo groot, ze hebben geen creatief en praktisch denkvermogen, het moet ook vaak uit hun salaris komen en je kunt het geld maar een keer uitgeven!

Een simpele oplossing zou zijn om de inkomsten te verdelen van onderaf, te beginnen met de directe zorg:
60 bewoners/patiënten hebben per dag 15(dagdienst) en 10(avond/middagdienst) en minimaal 4(nachtdienst) verzorgenden nodig. En ook noodzaak: 1 tot 4 praktijkbegeleiders, afhankelijk van de leerlingen, een planner en of afdelingssecretaresse voor administratie en papierwerk en een hoofdverantwoordelijke. Behalve de leerlingen hoort iedere meer dan 2 jaar gediplomeerde kracht automatisch EVV-er te worden, men werkt immers in wisselende diensten. Ik pleit voor een verpleegkundig hoofd van dienst voor elke dag- en avonddienst en een verpleegkundige in de nachtdienst, inzetbaar voor alle calamiteiten en met die controle functie.

Daarnaast kun je kijken hoeveel geld er nog is voor overkoepelende functies die de verzorging en verpleging begeleiden, zoals financiële administratie en personeelszaken en een hoofd verpleging en verzorging. En een directie functie. Andere werkzaamheden als de facilitaire: technische en schoonmaakdiensten, voeding en  ITC vallen niet onder de directe verzorging. Er kan ook veel beter geautomatiseerd worden op het gebied van voorraden en apotheek. En vooral samengewerkt worden met andere huizen en instellingen.

Opleidingen in huis hebben niet tot goede resultaten geleid; er moet een landelijk examen komen voor theorie en praktijk voor verzorgenden. Wie niet voldoet aan de eisen kan niet met patiënten werken. Wie wel voldoet, duurt langer en heeft meer plezier in het werk. De niet gemotiveerden vallen tijdens de opleiding af. Het inzetten van ouderbanen zou in ieder geval op de spitsuren verlichting geven en de vrouwen en mannen die voor kleinere kinderen zorgen, de mogelijkheid geven om bij te blijven zodat de volledige terugkeer op de arbeidsmarkt vloeiend verloopt, zonder verlies van kennis en vaardigheden. Bovenstaande is slechts een greep uit de mogelijkheden.

Roeien met de riemen die je hebt.
Stel je voor dat de zorgverlening een roeiboot is.
Alle roeiers moeten dezelfde slag hebben willen ze vooruitkomen en meer dan 1 stuurman of -vrouw is absurd. Je kunt 2 roeiers aan een riem zetten en dan ga je dubbel zo snel. Ze moeten sterk zijn, in goede conditie en dus goed getraind en weten wat hun verantwoordelijkheid is. En luisteren naar de stuurman. Die geeft het tempo aan en de richting. De stuurman weet waar de zwakke plekken zitten en zet nooit twee zwakke roeiers aan een riem, maar verdeelt de mogelijkheden over de boot. De roeiers roeien en leren nieuwe technieken van een coach, niet elke roeitocht is een wedstrijd, maar het ergens komen is een doel; hetzij aan de overkant, hetzij op het podium voor een gouden medaille. De ultieme ambitie! De voorzitter van de roeivereniging levert geen spierkracht, maar int de contributie, stippelt de route uit en zet de bekers in de prijzenkast. Het is zo simpel als dat.

Een utopie in de zorg? Ik denk het niet. We moeten alleen weer bij het begin beginnen. In de zorg wil dat zeggen bij goed opgeleide mensen met plezier in hun werk, met dankbare patiënten, een goed salaris en goede arbeidsvoorwaarden, daar worden mensen gelukkig van.

Van de nu heersende situatie wordt niemand blij en krijg je dus om het zo maar even te noemen Haagse toestanden.

Gavi Mensch
Nederland BV, 21-11-2010
 
 
.

Machtige vrouwen.

Macht is niet iets wat je hebt, maar wat je krijgt en macht hoort tijdelijk te zijn.
Ik ken niemand die zijn hele leven machtig is geweest. Wel mensen die lang aan de macht gehouden, of ongewenst, gebleven zijn. Macht is manipulatief zowel voor de machthebber als voor de machtgever. En dus is het een glibberig verschijnsel; voor je het weet ben je de macht weer kwijt en waar diende het dan voor? Tijdelijke macht is eigenlijk zinloos en uiteindelijk is alle macht tijdelijk en dus zinloos?

Ik lees dat Beatrix en Agnes van die machtige vrouwen zijn, maar dat heeft, net zoals bij machtige mannen, meer iets te maken met zwaar op de maag liggen. Beatrix heeft zich onhandig bemoeid met het formeren van deze antipathische regering en Agnes heeft in naam van haar nog overgebleven leden handjeklap gedaan met de werkgevers. Stel dat we acuut hadden mogen beslissen over de macht van deze twee dames, dan zouden de 'beslissingen' er waarschijnlijk anders hebben uitgezien.

En hoe wordt zo'n ranglijst van machtige vrouwen samengesteld? Via een poll gehouden onder de lezers, lezers van wat? Van Opzij? Of via een bureau dat zich gespecialiseerd heeft in het ondervragen van mensen? Van wie dan? Op internet? Op straat? Welke groep was representatief voor de Nederlandse samenleving? En op welk moment? Kortom het zegt me niets.

Beatrix zegt me weinig, ik houd niet zo van geërfde 'doorgeef'baantje. In de tijd dat Beatrix klaargestoomd werd voor het koningschap was er geen tv; internet en sociale media bestonden nog niet en getuige ene Kerstrede, begrijpt zij daar ook niet veel van. Ze mag daar van mij blijven zitten, maar ik vind dat ze per opdracht betaald moet worden, volgens de Balkenendenorm?
Zo puissant rijk als die dame is, zou ze niet onderhouden moeten (willen) worden door 'Het Volk'. Ik heb haar niet gekozen en vind dan ook dat ik niet voor haar hoef te betalen. En wat betreft mijn aversie tegen Agnes: in haar jonge jaren was ik ook jong, ze was toen nog pittig en ik was lid van de vakbond. Nu is ze meer een gesettelde (vakbonds)vrouw die niet meer tot harde protesten in staat is. Mijn lidmaatschap heb ik jaren geleden om die reden opgezegd, de bond vertegenwoordigt mijn belangen niet meer en Agnes dus ook niet. Voor handjeklap heb ik geen vakbond nodig.

De twee machtigste vrouwen van Nederland hebben niets met mij en ik niet met hen.
Natuurlijk lees ik van Opzij alleen de werkelijk interessante artikelen. De (internationale) kranten en opiniebladen spit ik wel door, rijp en rot, papier en digitaal. Veel meningen tegenover elkaar kunnen zetten geeft me de mogelijkheid om mijn eigen mening te vormen en indien nodig te kunnen uitdragen, met argumenten. Gevraagd en ongevraagd. Een stevige discussie helpt om die mening bij te schaven.

Ik heb Beatrix nog nooit horen discussiëren en Agnes al heel lang niet meer. Hun echte mening over de gang van zaken in dit land is voor mij zo helder als koffiedik. En die lijsten van machtige mensen mogen wat mij betreft in de versnipperaar. Wij geven macht weg en zouden daarbij beter moeten nadenken aan wie we die macht schenken, waarom en voor hoelang. Tijden veranderen, maar veel machthebbers blijven te lang 'stil'staan en op hun troon zitten. En zie dan maar dat je ze weer weg krijgt.

Ik heb het niet zo op macht, het werkt te veel ongelijkheid in de hand.
Ben ik nu een anarchiste? Waarschijnlijk wel, ik houd van een democratische beslissing, helaas is de democratie ver te zoeken op dit moment en anarchisme is dus wat mij rest. Ik houd anarchie en anarchisme streng uit elkaar, wanorde heeft ons geleid naar de chaos waar we ons nu in bevinden. Het werd voor mij dus tijd voor anarchisme! Niemand eet daar een boterham minder om en mij geeft het de ruimte om te ageren tegen ongebreidelde macht en sommige machtswellustelingen, die overigens meestal niet van het vrouwelijk geslacht zijn.

U hoort weer van mij.





©Gavi Mensch
Nederland BV, 21-10-2010.

De Zorg kan veel goedkoper

"Gaat het een beetje", vragen mijn vriendinnen die me als oudere 'werkarme' zuster in de gaten houden, "lukt het met solliciteren?".

Op het eerste deel van de vraag kan ik antwoorden, dat 'een beetje', de goede maat is en op het tweede deel kan ik voluit nee zeggen. Senior-verpleegkundigen zijn 'schijnbaar' niet nodig in dit land met een vreselijk tekort aan zorgverleners. Maar dan houd ik mezelf voor dat we wel nodig zijn, recht mijn rug en stuur weer zeer korte sollicitatie brieven weg. De lange heb ik af moeten schaffen, ik heb te veel gedaan en blijkbaar schrikt dat af. Ik heb wel vijf uur staan stampen en stompen op mijn CV en nu is het een CV-resumé geworden, geen leeftijd, geen jaartallen, alleen 50% van mijn vaardigheden. Het moet in 5 minuten duidelijk zijn dat ze me al jaren missen.
Toch blijf ik wat angstig, ik ben een dure, ik kost per maand wel 200 euro meer dan een goedkopere. Waarom kan mijn salaris niet van het instellingsbudget af en de zaken die de zorg extraduur maken wel? Er is veel verspilling en een slecht inkoopbeleid. Waarom zie ik dat wel en de directie niet?

Zoals in verpleeg en verzorgingshuizen het niet centraal inkopen van o.a. incontinentie materiaal. Op de planken van een verpleeg/verzorginghuis liggen inleggers van het duurste merk. Als een grootwinkelbedrijf hetzelfde materiaal de helft goedkoper verkoopt, alleen zonder die dure merknaam erop, kunnen dan bijvoorbeeld 40 verpleeghuizen samen niet hetzelfde doen? De tussenpersoon kan eruit, levering direct van de fabriek en de zorgkosten kunnen omlaag. En door het tekort aan handen krijgen ouderen sneller incontinentie materiaal, een paar maal per dag verschonen is goedkoper dan naar het toilet brengen, dat kost te veel tijd, zegt men. Is dat wel zo? En is het goed voor de patiënt. Niet kunnen lopen maakt een baby van je? Vreselijk vinden de meesten het. Maar ja....

Of de medicatie, waarom kan die niet zoveel mogelijk generiek? Paracetamol koop je voor twee keer niks bij de drogist, waarom moeten we in het verpleeghuis nog steeds die van een merk gebruiken?
Apothekers zouden niet zo moeten zeuren over hun inkomen, maar mee moeten werken aan de verlaging van de kostprijs, afdingen bij de fabrikant en de tussenpersonen. Apothekers verdienen goudgeld, zeker aan verpleeghuispatiënten; er is niet één bewoner die geen medicatie gebruikt. Kan de GZ niet de medicatie direct van de farmaceutische industrie betrekken zoals die rampvaccins voor de zogenaamde Mexicaanse griep? Of online bestellen?


Update 1-9-2017 samenwerking ziekenhuizen en zorgverzekeraars 

Moet een zorginstelling drie goed geoutilleerde vergaderruimtes hebben met ergonomische stoelen en designtafels? Is dat werkelijk nodig? Zou één functionele ruimte en een goede planning niet goedkoper zijn, ook in onderhoud en schoonmaak? En die veel te dure en onhandige bedden? De kleinverpakkingen verbandmateriaal, hygiënisch moet, maar om nu alles driedubbel te verpakken? Verpakkingsmateriaal kost geld! Waarom zijn er geen tankjes van 50 liter zeep? Iedereen telkens een nieuwe niet navulbare flacon is makkelijker? Beter ook voor het milieu? En de desinfectie materialen? Alcohol 70% in 1 liter flessen, die dan weer overgegoten worden in knijpflesjes met de nodige morspartijen. Kan dat niet in het grote container met een kraantje, kan dat alleen met bier?

We swashen in de plaats van wassen, met wegwerpdoekjes met huidlotion, dat scheelt tijd en sjouwen met waskommen. De fabrikant rekent het voor, per jaar bespaart de instelling wel 10.000 euro, zegt de fabrikant. Veel afval maar wel water en manuren besparen en het gaat erin als koek! Voor noodgevallen geweldig, maar volgens mij is de verkoper slimmer dan de koper. En zo lekker snel als het is, betekent het ook, dat de cliënt minder aandacht krijgt.
Verder bestaan er kelders en magazijnen vol met rollators, looprekjes en rolstoelen van overleden patiënten, de leverancier weet altijd wel een reden te verzinnen waarom een tweedehands rolstoel niet aanpasbaar is. Kunnen die dingen niet gewoon naar een landelijk depot, zodat in ieder geval iedereen die zorgtoeslag krijgt een gratis rolstoel of rollator heeft? Via internet te bestellen, één blik op de voorraad, cliëntnummer intypen en bezorgadres, morgen in huis. Als dat bij de HEMA kan, waarom moeten we in de zorg dan zo moeilijk doen?

Ik kan nog dagen zo doorgaan. Heeft het zin? Zo in mijn eentje maak ik geen herrie genoeg, dat is een duidelijke zaak. En de lobby van de fabrikanten van de zgn. Healthcare producten is enorm. Voor de instellingen geldt misschien wel een bonus bij afname van een x hoeveelheid, staat die op de factuur? Bij de apotheek wordt de korting ook niet doorberekend aan de klant, waarom eigenlijk niet?

Maaltijden van de catering. Niemand vindt het echt lekker. Wat was er mis met de instellingskok? En wat er aan voedsel weggegooid wordt......er gaat vreselijk veel zorggeld op die manier de vuilnisbak in. Als er 's middags zoveel over is, kan dat dan niet naar een volkskeuken? Of voor het personeel, tegen een kleine vergoeding? Eén instelling koopt de frisdranken en de extraatjes voor de cliënten bij de supermarkt om de hoek, de supermarkt waar ik niet eens koop omdat hij te duur is. Kan dat nou echt niet anders?

Rest me nog het bezuinigen op personeel, ik heb het al meer dan eens gehad over de top, de door managers gemanagede managers. Daar kan de bezem door.
Maar de zorgwerkers? Kan dat beter en goedkoper? Door zelfsturing? Door meewerkende praktijkbegeleiders van leerlingen? Dat laatste lijkt een must te worden. Nu zijn leerlingen goedkope arbeidskrachten met veel te weinig begeleiding. Ik heb in zes maanden 4 senioren (vanaf 50 jaar) zien vertrekken, contracten worden niet verlengd. Stel dat er een in de ziektewet terecht komt, dat is veel te kostbaar. De kennis en kundigheid vertrekken naar een uitkering. Na je 50ste word je niet meer zo maar aangenomen. Terwijl meewerkende praktijkbegeleiders zo broodnodig zijn. De bejegening van patiënten is zoals alles tegenwoordig, met weinig empathie en vaak te grote monden. Voorbeelden te over.

Natuurlijk bestaat een groot deel van de nieuwe lichting uit fantastische en hardwerkende verzorgenden en verpleegkundigen, maar een ander deel heeft nooit geleerd hoe met mensen om te gaan, het is een vak apart. De oudere zorgwerkers hebben een andere benadering patiënten, die werken niet alléén voor hun boterham, maar doen hun werk ook met een zekere trots, hebben een andere beroepshouding.
Ook op de zorgverleners valt dus te bezuinigen. Niet op hun salaris, daar kan niets van af maar op de tijd dat ze niet productief (kunnen) zijn. Herstellen van fouten en te veel onzekerheden kost tijd, menskracht en middelen en zelfs patiëntenlevens.

Met meer zekerheden wordt het weer een beroep waar mensen voor in de rij staan. Met al die middelen kan het best een beetje minder. Geef de mensen de keus maar, meer zorgpremie of wat minder onnodige luxe, ik denk dat ze dan kiezen voor het laatste zeker als het de zorg ten goede komt.
Voor veel verpleegkundigen en verzorgenden blijft het dan het beste beroep van de wereld!
Menschenwerk voor menschen, beter kan het niet!
Zo, nu gaat het weer een beetje beter, ik ga verder met solliciteren, het moet lukken, ik heb maar twee handen, maar met de hoeveelheid die we tekort komen……

Enne…..de zorg kan veel goedkoper. Als men maar wil.



©Gavi Mensch
Nederland BV, 10-9-2010.

Update1-9-2012  men wil maar niet begrijpen dat dit niet de weg is.
http://www.zorgvisie.nl/Financien/Nieuws/2012/8/VGZ-stuurt-excuusbrief-aan-ziekenhuizen-over-zorginkoop-ZVS014667W/

Update 2-8-2015 Het duurt even maar dan zijn zelfs hoogleraren erachter:
http://www.zorgvisie.nl/Financien/Verdieping/2015/7/Weesgeneesmiddelen-kunnen-goedkoper-als--2664683W/

Update 4-12-2015 Hé,  gezamelijk inkopen...is dat wat?
http://nos.nl/artikel/2072951-koop-dure-kankermedicijnen-europees-in.html


.

Gastcolumn Renske Leijten: Moedig leiderschap is groter dan jezelf

Moedig leiderschap is groter dan jezelf

Regelmatig ontvangt een Kamerlid allerhande uitnodigingen: voor toneelpremières tot openingen van winkels. Ook voor seminars, waar ik volgens de schrijvers thuishoor vanwege mijn expertise. Laatst had ik er een in handen: ‘Moedig leiderschap in de zorg’, van een managementforum voor de zorg ondersteund door Skipr. Een dag vol speeches, cursussen, de nooit ontbrekende lunch en borrel ter afsluiting. Een dag cursus kost een deelnemer ‘maar’ 695 euro…

Investering waard?!

De dag voor moedig leiderschap in de zorg zal ongetwijfeld een daverend succes zijn voor de deelnemers met stropdas en leaseauto van de zorginstelling. Het zal ook een leuke dag zijn, waarop oude bekenden weer eens ‘ongedwongen’ met elkaar kunnen bijpraten. En je doet er handige contacten op. Wellicht voor een nieuwe functie, of je ‘spot’ iemand die voor jouw zorginstelling interessant zal zijn. Kortom, de investering van bijna 700 euro zeker waard.

Vormen van moedige leiders

U zult wel merken dat ik enigszins cynisch ben over zo’n dag. Leidinggevenden in de zorg zijn mensen die weten waar ze het voor doen: goede zorg voor hun patiënten en/of bewoners. Leidinggevenden in de zorg zijn ook mensen die weten met wie ze dit doen: hun personeel dat uiterst flexibel werkt; overdag, ’s avonds, ’s nachts, in de weekends, op feestdagen. Ik ben ervan overtuigd dat moedige leiders niet gevormd worden door een dag met speeches van hockeycoaches en workshops over ‘inspiratie’.

Dienstbaar leiderschap

Moedige leiders in de zorg weten dat ze iets doen dat groter is dan zijzelf, dat hun leiderschap in dienst moet staan van een goed verloop van de zorg, met tevreden medewerkers en natuurlijk ook met een deugdelijk financieel beleid. Een goede leidinggevende weet dat de motivatie van medewerkers uit zorgzaamheid voortkomt en dat ze gruwelen van tijd verspillen aan eindeloze formulieren. Ook weet de leidinggevende dat patiënten en/of bewoners afhankelijk zijn, dus dat je ze niet moet benaderen als consumenten die ook ‘even’ ergens anders kunnen shoppen. Je zorgt dat er geluisterd wordt naar de wensen van de mensen die zorg nodig hebben en naar de zorgen van hun naasten.

Besturen in de publieke sector

Er werken vele mensen in de publieke en semi-publieke sector. Agenten en beveiligers, docenten en leraren, verzorgenden en verpleegkundigen, buschauffeurs en conducteurs, brandweermannen en vuilophalers, gemeenteambtenaren en woonconsulenten voor huurders, jeugdhulpverleners; zij werken in dienst van onze samenleving. Ze willen lesgeven en misdaad bestrijden, willen zorgen en vervoeren. Ze werken met mensen, vóór mensen. Natuurlijk koesteren deze mensen persoonlijke wensen: brood op de plank, een gezond gezin en een mooi huis. Dat verdienen zij ook, voor hun inzet voor ons algemeen belang.

Er werken helaas ook vele mensen in de publieke sector die het zicht op waar ze het voor doen volledig zijn verloren. Een leerling zien ze nooit, maar ze beslissen wel over de inzet van voldoende (gekwalificeerd) personeel. Een patiënt of bewoner is ver verwijderd van de beleidsafdeling en de bestuurstafel waar het gaat over omzetcijfers en prestatienormen. De reiziger is iemand die geen auto met chauffeur heeft, zoals zijzelf. Agenten zijn pionnen op het schaakbord van evenementen. Huurders wonen scheef. Dit is wederom een cynisch beeld van de bestuurslaag in de publieke sector, maar toch ontkwam ik niet aan deze realiteitsflits toen ik de uitnodiging voor ‘moedig leiderschap in de zorg’ doorlas.

Verplichte herbezinning

In deze barre bezuinigingstijden zal er naar onze publieke sector worden gewezen. Of het nu over de huursector, de zorg, de ambulance, politie en brandweer, de gemeente of de jeugdzorg gaat, immer is het inefficiënt en te duur. Onze publieke sector is altijd een bron van ergernis voor mensen die er niet op aangewezen zijn. Er wordt niet begrepen dat een focus op enkel cijfers de mensen ontkent voor wie de sector van ongekende waarde is. Ik stel voor dat we onze publieke diensten en werken niet beschimpen maar gaan verbeteren. Géén dure en onnodige seminars meer voor de happy few aan de top. Geen verdere bureaucratisering, geen hogere salarissen aan de top en wantrouwen richting de mensen die het échte werk doen.

Organisaties worden verplicht tot herbezinning en terug naar de bron. “Voor wie doen we dit?”, moet de eerste en enige vraag zijn. Wanneer die menselijk wordt beantwoord, verdwijnen de verspilling en het eigenbelang. Dan zal blijken dat je onze eigen publieke sector in dienst kan stellen van de taak waarvoor ze is opgericht. En die taak is groter dan jezelf.





Renske Leijten
SP-Tweede Kamerlid

Geplaatst op 31/08/2010 - 15:30 door: Renske Leijten op Skipr en is met toestemming van de auteur overgenomen.

©Gavi Mensch
Nederland BV 1-9-2010