Rare rug dagen, de kliko-race

Voordat ik zou verhuizen deed mijn rug iets vreemds en zonder toestemming, 'het schoot er in' zoals dat in de volksmond heet.

Mijn rug is niet meer mijn sterkste punt. Eigenlijk nooit geweest, ik vermoed een familiekwaal. Maar zusters klagen niet over hun rug, ze zeuren hooguit over de zeer gemakkelijke doch afzichtelijke gezondheidssandalen, het slapen op plankharde bedden en het door de knieën te gaan om iets op te rapen. Maar na bijna 50 jaar zorgwerkzaamheden zegt mijn rug dat het nu welletjes is.

Als straf voor het niet ontzien van mijn rug bij het inpakken van mijn huisraad en het toch op elkaar zetten van zware dozen, het verhuizen, uitpakken en verschuiven, heeft mijn rug nu besloten op zijn minst 1 been onder mijn lijf onnuttig te verklaren.

Dat komt slecht uit. Ik ben sowieso te zwaar en heb een gerafelde hamstring en heel af en toe kramp in dat been. Bovendien is mijn linkerschouder toe aan vervanging ( maar dat kan pas over een paar jaar) en heb ik aan mijn rechterhand een skiduim overgehouden zonder ooit geskied te hebben. Dat werkt slecht als je alleen bent, de was op moet hangen en de gftbak om 8 uur 's morgens buiten moet zetten.

Ik heb dus gisteren besloten om een oude remedie toe te passen. Afwisselend helemaal niets doen, af en toe een rug oefening en verder even lopen, even staan, even zitten en voor de rest liggen. Het geheel gelardeerd met paracetamol, koffie, thee en water.

Af en toe komt er een kink in de kabel. Zo goed als het gisteren ging om even een klein stukje te lopen op mijn nieuw verkregen rode, orthopedisch uitziende, sportschoen, zo slecht ging het vanmorgen om 9 uur. Na een slechte draainacht waarin ik alsmaar een been overhield en een schouder te veel had, schrok ik om 9 uur wakker van het geluid van de wagen die het groenafval ophaalt. Shit! Mijn gft bak vergeten buiten te zetten, boordevol, ook met etensresten, die kun je geen 2 weken laten staan!

In een minuut ben ik naar beneden gestuiterd, heb gekeken hoe ver weg de wagen nog was en heb een jasje en een rok over mijn nachthemmetje aangetrokken, alle deuren geopend en zelfs de laatste restjes gft nog meegesleurd naar de bak. Daarna heb ik gerend, op blote voeten op een pad bezaaid met gemene takjes en minidennenappeltjes. Met een zware kliko achter mijn rug. Ik moest het hele achterom af en nog een paadje naar de straat.

Daar aangekomen moet ik een spektakel op zich zijn geweest. Een nieuwe Zeeuwse bezienswaardigheid. Mijn haren ongekamd, mijn rok binnenstebuiten, een regenjasje en blote voeten. 

speciaal voor de ophaalmeneer

De ophaalmeneer schoot in de lach en wees me een plaats aan de weg dichtbij mij om de bak neer te zetten. Mooie vrachtwagen die alles alleen doet. Hop kliko ondersteboven en hop kliko terug op zijn plek.

De man riep uit het raam of ik me verslapen had. Ik knikte. Of hij nog iets anders voor me kon doen, vroeg hij. Ik bedankte vriendelijk en zei dat ik als versleten verpleegkundige mijn voeten nog net zelf kon verbinden. Hij stak zijn duim op en ik ook.

Na de lege bak weer op zijn plek te hebben gezet, heb ik eerst gedoucht en mijn voeten gecontroleerd op wonden. Niks te zien. Kopje thee, mijn muesli met fruit, mijn pilletjes en hop op de bank (het heel eindelijk geen spijbelen meer), de hele morgen dezelfde journaalberichten gehoord op de radio en een hazenslaapje gedaan. Nu probeer ik mijn scanner en printer te installeren. Maar ik voel dat het tijd wordt voor even plat. Een flut excuus natuurlijk; ik word gewoon gek van apparaten waarvan een kabeltje ontbreekt. Joost mag weten in welke verhuisdoos het nog verstopt zit.

Nu eerst zorgen voor de rug en trots zijn op mijn kliko-sprint.

Die laatste kan ik alvast van mijn bucketlist afstrepen.

Gavi Mensch

Middelburg 14-5-18

Vrijdag de veertiende.

Hij is arts zegt ie. Tja, dat heb ik al eerder gehoord. En ik heb al veel jonge mensen de aanbeveling gedaan om niet zomaar te zeggen dat ze arts zijn. En zeker niet als ze niets doen om te helpen of te ondersteunen of in ieder geval een mentaal overzicht te maken door vragen en observatie van iemand in pijn of nood; dan houd je je mond.

Alles ging sowieso kapot vandaag. Mijn auto startte niet en ik moest het kreng aaien, bedreigen en laten staan om het dan nogmaals, dit keer met succes, te proberen.

Ik moest bellen naar het ziekenhuis om te zeggen dat ik te laat zou komen, gelukkig kon dat nog.

De radioloog stond op me te wachten en tijdens de echo van mijn zere schouder begon het: "dat is niet zo mooi, dat is kapot, dat is waarschijnlijk niet te repareren, daar zit een fikse ontsteking en dit zwarte gedeelte is allemaal vocht. Rotatorcuff letsel.  Dit alles wordt me verteld omdat ik de juiste opmerkingen maakte en de aimabele jongenman vroeg of ik arts was. Ik zei dat ik verpleegkundige was en me ingelezen had zodat ik de juiste vragen zou kunnen stellen, Ik denk dat hij toen dacht dat hij mij wel direct het slechte nieuws kon toefluisteren: "Het ziet er slecht uit, de artrose zal u wel bekend zijn en de rest is een flinke klus voor de orthopedisch specialist, sorry".  Ik bedank hem voor zijn spijtbetuiging en zeg dat binnenkort de andere schouder ook nog moet omdat die overbelast wordt nu. Hij beaamt dat en wenst mij sterkte.

Bij het verlaten van de kliniek ben ik mijn mobieltje kwijt. Door alle consternatie ben ik er van overtuigd dat ik hem mee naar binnen genomen heb. De paniek zal op mijn gezicht te lezen zijn geweest want de receptionisten begonnen gelijk met zoeken. Om een lang verhaal kort te maken, hij lag tussen de autostoel, vrolijk te bellen. Weer binnen om te betalen bedankte ik de dames, lieve meiden trouwens van het DC, viste wat kleingeld uit mijn portemonnaie en kwam dus een 10 cent stukje tekort. Ik heb nu €48,40 aan kleingeld in mijn tas die nu extra zwaar tegen mijn zere schouder aan hangt.

Bijschrift toevoegen

Dan haal ik de kleintjes op voor omadag, alleen een morgen in dit geval. Ik haal een koffie en krijg een kuipje melk waarvan de klonters langzaam in mijn koffie zakken. Gelukkig is er een nieuw bakkie troost, ik heb het nu écht nodig. De kindjes willen cake maar hun mama verbood alle zoetigheden. Dus hebben de snoezepoezen bijna een hele bak aardbeien verorberd.

En twee keer, op het punt dat het verste van de wc's af ligt, zegt mijnkleindochter: "Oma, caca. Terwijl we naar de wc spurten bedenk ik dat ik inderdaad Oma Caca ben vandaag. De kindjes hebben een paar heerlijke uurtjes gehad op de Daalhoeve, de kinderboerderij met het meest veelzijdige aanbod aan dieren. Inclusief nandu's, alpaca's, stokstaartjes en grote schildpadden, ara's en dwergkoetjes en -paardjes.

Nadat ik de kindjes heb afgeleverd thuis, rijd ik naar de garage. Daar start ie prima, wel 6 keer achter elkaar, blijkt dat er te weinig koelvloeistof in zit maar kan een ander technisch mankement alleen maar verholpen worden door Charlie. Deze waarschuwt me dat hij alle kabelbundels moet controleren en dat het een klus werk is en dat mijn

Twingo een hele dag opgenomen moet worden. Met alle kosten van dien.

Fijn dan, ik maak een afspraak en thuis aangekomen stort ik me op de doos paracetamol en daarna op de bank.

Twee uur later word ik wakker met pijn in mijn zij. Een rib die vorige week over een andere is geschoten tijdens een hoestbui, zit er weer overheen en voorzicht rek ik me uit. Ik vloek gewoon hardop, ik woon alleen.

Ik moet nog wat zaken regelen en stap in de auto die natuurlijk weer niet start. Met een lief stemmetje bel ik de Wegenwacht en die staat in no time voor mijn neus. Mijn auto start natuurlijk en de man zegt dat het komt omdat mijn auto de sleutel niet herkent want een van de 600 lampjes blijft flikkeren. Ik haal een reserve sleutel en ja hoor die herkent ie en het flikkerende lampje dooft. Verder kan de beste man niet veel doen. Ik vraag of ik hem eventueel nog een keer mag bellen als ik een probleempje met het starten heb? Dat mag, na het eten. Ik doe wat ik nog moet doen en rijd langs de Lidl om nog wat boodschapjes voor het weekend te doen, alleen het hoognodige.

Terwijl ik in het laatste pad sta krijg ik een ontzettende klap tegen mijn zij. Een zeer geverfde dame trok haar volle boodschappenkar even de hoek om waardoor de kar uit de bocht vloog en het zware handvat in mijn zere ribben slaat en me met de zere schouder tegen de vitrine aan drukt. Ik geef een gil, zij kijkt om en zegt sorry terwijl ik naar adem hap en bijna flauwval van de pijn. Mijn adem snerpt, ik zak door mijn benen, ik heb niet vaak een dergelijk pijn gehad. De als niet al te briljant bekend staande bedrijfs'líjdster' komt me vertellen dat het vast niet zo erg is, terwijl de zeer geverfde lippen van de daderes, die dat beaamt, zich in een verachtelijke boog laten zakken. Dan komt hij die zei: "Ik ben arts" en zegt dat ik moet stoppen met hyperventileren. Nog naar adem snakkend mompel ik over ribben en ademnood en ik kijk heel boos. Waarna iedereen boos is om mijn pijn die ze natuurlijk verwarren met eigenwijzigheid. Ik stuur hen naar een plaats heel ver weg en dat doen ze. "Aanstelster", zeggen de knetterrode lippen van de daderes; ondertussen probeer ik al strekkend mijn rib weer op zijn plek te krijgen. De pijn zakt een beetje en het ademen wordt makkelijker. Ik bel een vriendin die om de hoek woont, maar die blijkt niet thuis te zijn. Ik zeg dat ik het wel probeer en strompel naar de kassa, de tranen van pijn lopen over mijn wangen. Uit nijd haal ik mijn penning buiten uit het karretje en laat het daar staan. Ik kruip de auto in en rijd naar huis, zonder riem, die verdraag ik niet.

Een eindje verderop lopen de lippen en haar dokter en ik besluit hem toch nog even te zeggen wat ik denk. Ik leg snel uit wat het probleem is en zeg dat hij nooit meer moet zeggen dat hij dokter is als hij niet eerst een stoel vraagt zodat een duizelig 'slachtoffer' kan gaan zitten. En dat verder als iemand problemen heeft met ademhalen en een enorme klap tegen de ribben krijgt hij zich af moet vragen of er geen longprobleem is ontstaan. En dat hij, als hij ooit 'arts', wil worden, ik hem eerst wel bekend wil maken met anatomie en ziekteleer. Ik heb het antwoord niet afgewacht.

Eenmaal thuis, scheurde nog het hengsel van de boodschappentas en had ik geen zin meer om iets anders te doen dat dit op te schrijven voordat ik met een kop hete thee naar de bank loop.

©Gavi Mensch

Maastricht, vrijdag de14de juli 2017

Volgens Wilders kan ik de boom in...

.

Volgens Wilders kan ik de boom in. Volgens mij kan dat niet.

Want ondanks zijn stemmentrekkende loze belofte dat er 10.000 verplegenden (?) bij zouden komen (hetgeen in het aan zorgwerker-uitputting lijdende Zuid-Limburg nogal wat stemmen opleverde), bleek deze jokkebrok niet bereid om die mensen uit eigen 'zak' te betalen. Wilders is namelijk kinderloos (wat wel weer een geluk bij een ongeluk is). Evenals Rutte trouwens, die ook geen zak voor de Zorg over heeft.
Nu moet ik de boom in en dat zou betekenen dat er dus weer een verpleegkundige minder is.

Even een onderonsje met Wilders:

"Helaas snotneus, je hebt je huiswerk weer niet gedaan. Een groot deel van de zorgwerkers is van nature sociaal denkend en meer dan eens 'links'. Dat wil zeggen dat, als wij de boom in moeten, jij zelf Rutte's moeder vandaag of morgen moet gaan verzorgen, hetgeen me voor haar een absolute verschrikking lijkt. Jouw heerlijke Nederlandse Nederland staat namelijk al jaren in de min wat betreft het opleiden van verpleegkundigen en verzorgenden. Over het salaris wil ik het niet eens hebben. De thuiszorg wordt uitgehold ten gunste van de villa's en de 130 km zones van je vriendje zorgen voor de nodige extra aanvoer van nieuwe patiënten.

Je jonge Limburgse clubleden die én in de zorg werken én op jou gestemd hebben, gaan ook niet extra werken, die willen graag die 'linkse' zusters, zoals ik er een ben, houden. Zeker na de voorlichting die ik hen gegeven heb over je ondoorzichtige praktijken, ze snappen nu tenminste dat beloftes uit jouw mond ruiken naar faeces en de inhoud hebben van een sputumpotje.

De boom in….. hoe haal je het in je domme blonde hoofd?
Wie denk je wel dat je bent?

Een klein ophitsertje met slecht geknipt geverfd haar en een zeer matige opvoeding, vrees ik. Waarom maak je niet dat je wegkomt? In de VS zit Pamela met smart op je te wachten. Met thee die je niet in een "Mosk" hoeft te drinken. Neem je beveiliging maar mee, Pamela betaalt die vast met liefde. Je kogelvrije vestje niet vergeten, er zijn daar wapenvergunningen te over!

Vooruit, opge'rot' staat netjes!

Ik heb begrepen dat vrijheid van meningsuiting je mateloze bescherming geniet. Vandaar dit ( nu nog minzaam) beledigende stukje.

Geheel zonder vriendelijke groeten.
Ik kom je wél uitzwaaien als je besluit om naar de andere kant van de oceaan te vertrekken!"





@Gavi Mensch
Maastricht, Nederland BV, 3-8-2011





Update:  juli 2014 Begin van de slavernij promotie van rechts?
http://www.doorbraak.eu/rightwing-populist-wilders-promotes-forced-labour-jobless/?utm_source=dlvr.it&utm_medium=twitter


Update: 18 maart 2016 · 

Eerst een hele groep 55+ VP wegpesten. Die werden ook afgeschreven door UWV als onbemiddelbaar. Hebben zich niet meer opnieuw geregistreerd ook al ivm kosten. En zitten nu thuis, zijn iets anders gaan doen of zijn afgekeurd. Wat een gotvergeten schande. Supersonische zorgverleners waarvan velen meer dan 40 jaar zorg hebben verleend. Allrounders die hun opgebouwde arbeids- en compensatieverleden zagen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Die opnieuw nachtdiensten moesten gaan draaien en 50 urige werkweken. Die ondanks de slijtageslag altijd op het werk waren. Collega's met gevoel voor collegialiteit. Ik heb jaren geleden al gewaarschuwd!!!!!.

Update: augustus 2016.
Waar blijf je nou Wilders?

http://www.indeed.nl/Verpleegkundige-vacatures-in-Limburg

Update: 10-2-2017 http://nos.nl/artikel/2157424-verpleegkundigen-massaal-in-the-picture.html