maandag 14 mei 2018

Rare rug dagen, de kliko-race





Voordat ik zou verhuizen deed mijn rug iets vreemds en zonder toestemming, 'het schoot er in' zoals dat in de volksmond heet.
Mijn rug is niet meer mijn sterkste punt. Eigenlijk nooit geweest, ik vermoed een familiekwaal. Maar zusters klagen niet over hun rug, ze zeuren hooguit over de zeer gemakkelijke doch afzichtelijke gezondheidssandalen, het slapen op plankharde bedden en het door de knieƫn te gaan om iets op te rapen. Maar na bijna 50 jaar zorgwerkzaamheden zegt mijn rug dat het nu welletjes is.
Als straf voor het niet ontzien van mijn rug bij het inpakken van mijn huisraad en het toch op elkaar zetten van zware dozen, het verhuizen, uitpakken en verschuiven, heeft mijn rug nu besloten op zijn minst 1 been onder mijn lijf onnuttig te verklaren.

Dat komt slecht uit. Ik ben sowieso te zwaar en heb een gerafelde hamstring en heel af en toe kramp in dat been. Bovendien is mijn linkerschouder toe aan vervanging ( maar dat kan pas over een paar jaar) en heb ik aan mijn rechterhand een skiduim overgehouden zonder ooit geskied te hebben. Dat werkt slecht als je alleen bent, de was op moet hangen en de gftbak om 8 uur 's morgens buiten moet zetten.

Ik heb dus gisteren besloten om een oude remedie toe te passen. Afwisselend helemaal niets doen, af en toe een rug oefening en verder even lopen, even staan, even zitten en voor de rest liggen. Het geheel gelardeerd met paracetamol, koffie, thee en water.

Af en toe komt er een kink in de kabel. Zo goed als het gisteren ging om even een klein stukje te lopen op mijn nieuw verkregen rode, orthopedisch uitziende, sportschoen, zo slecht ging het vanmorgen om 9 uur. Na een slechte draainacht waarin ik alsmaar een been overhield en een schouder te veel had, schrok ik om 9 uur wakker van het geluid van de wagen die het groenafval ophaalt. Shit! Mijn gft bak vergeten buiten te zetten, boordevol, ook met etensresten, die kun je geen 2 weken laten staan!

In een minuut ben ik naar beneden gestuiterd, heb gekeken hoe ver weg de wagen nog was en heb een jasje en een rok over mijn nachthemmetje aangetrokken, alle deuren geopend en zelfs de laatste restjes gft nog meegesleurd naar de bak. Daarna heb ik gerend, op blote voeten op een pad bezaaid met gemene takjes en minidennenappeltjes. Met een zware kliko achter mijn rug. Ik moest het hele achterom af en nog een paadje naar de straat.
Daar aangekomen moet ik een spektakel op zich zijn geweest. Een nieuwe Zeeuwse bezienswaardigheid. Mijn haren ongekamd, mijn rok binnenstebuiten, een regenjasje en blote voeten. 
speciaal voor de ophaalmeneer


De ophaalmeneer schoot in de lach en wees me een plaats aan de weg dichtbij mij om de bak neer te zetten. Mooie vrachtwagen die alles alleen doet. Hop kliko ondersteboven en hop kliko terug op zijn plek.
De man riep uit het raam of ik me verslapen had. Ik knikte. Of hij nog iets anders voor me kon doen, vroeg hij. Ik bedankte vriendelijk en zei dat ik als versleten verpleegkundige mijn voeten nog net zelf kon verbinden. Hij stak zijn duim op en ik ook.



Na de lege bak weer op zijn plek te hebben gezet, heb ik eerst gedoucht en mijn voeten gecontroleerd op wonden. Niks te zien. Kopje thee, mijn muesli met fruit, mijn pilletjes en hop op de bank. De hele morgen dezelfde journaalberichten gehoord op de radio en een hazenslaapje gedaan. Nu probeer ik mijn scanner en printer te installeren. Maar ik voel dat het tijd wordt voor even plat. Een flut excuus natuurlijk; ik word gewoon gek van apparaten waarvan een kabeltje ontbreekt. Joost mag weten in welke verhuisdoos het nog verstopt zit.
Nu eerst zorgen voor de rug en trots zijn op mijn kliko-sprint.
Die laatste kan ik alvast van mijn bucketlist afstrepen.




Gavi Mensch
Middelburg 14-5-18


Geen opmerkingen:

Een reactie posten