Posts tonen met het label geld. Alle posts tonen
Posts tonen met het label geld. Alle posts tonen

woensdag 31 augustus 2016

De lieverds van de belastingdienst.




Ik kijk op Facebook terwijl ik zit te telefoneren.
Daar vragen ze wat ik doe, ach….


Ik hang al een uurtje aan de telefoon met een door ons allen gefinancierd bedrijf voor rijke lui. Baas Wiebes is met vakantie en die zijn ze, denk ik, zoeken op zijn vakantieadres. Een meneer met een sexy voice vraagt me om "Een ogenblik geduld, alstublieft". Zolang ik me verbeeld dat het George Clooney is, is het nog vol te houden. Ik zeg ook elke keer maar wat terug. "Natuurlijk lieverd" of "En na dat ogenblik wat dan?"


De vreselijk vriendelijke dames van de belastingdienst die mij heen en weer schakelen omdat het systeem nou eenmaal zo ingewikkeld in elkaar zit, blijven positief en aardig.
Ik lach door mijn tranen heen.





Nooit schulden gehad en nu door slechte voorlichting van dat achterlijke UWV kom ik elke maand net genoeg te kort om niet veel te kunnen doen met mijn geld behalve het ene gat dichten met het andere.


Beide dames tonen begrip en proberen alle betrokken afdelingen op een lijn te krijgen. Er kan zelfs een grapje af. Ik complimenteer hen voor hun gesprekstechnieken. Ik stelde het bellen elke keer maar weer uit omdat ik bang was dat ik ontzettend pissig zou worden. Dat bleek dus niet nodig.

Uiteindelijk maken ze een redelijke oplossing voor mij die betekent dat ik toch nog een kop koffie kan gaan drinken ergens. En als ik iets van mijn inboedel verkoop, zoals ik af en toe doe als het nodig is, kan ik iets meer doneren aan de Staat der Nederlanden en aan het vakantiegeld van de Ministers. Ik heb dus weer hoop voor de toekomst.


Als je de belastingdienst belt, bedenk dan dat het niet het UWV is, leg uit wat je nodig hebt en wat je zelf kunt regelen en dan hoop ik dat je deze twee leuke dames treft. Ze zijn een en al oor en denken mee.
Leuker kan zo'n Wiebes het zelf nooit maken!



©Gavi Mensch
Nederland BV, 31-8-2016


PS Advies van de rijksoverheid afdeling belastingdienst: 



maandag 18 januari 2016

Een pil tegen de Farma industrie



Over medicijntekorten heb ik al vaak het mijne gedacht en heb mij ook over de schaamteloosheid van de farmaceutische industrie uitgesproken.

De chantages, de prijsopdrijvingen, de promotie voor andere 'goedkopere medicijnen", de trucjes van de farmamaffia die op deze manier de wereld in zijn greep houdt.
Miljarden pure winst worden er gemaakt.

En zodra een patent op een goedlopend medicijn dreigt te verlopen ontstaan er tekorten, de farmaceut biedt dan een nieuw medicijn aan waar hij weer jaren een patent op heeft en hij met de prijs weer jaren kan doen kan wat hij wil. Meestal is die prijs een stuk hoger dan die van het vorige medicament.

Dit is wat nu gebeurt met Thyrax, maar ook voorheen gebeurde met medicatie tegen borstkanker.*

En ik lees: "Nederland is voor farmaceuten een relatief oninteressant afzetgebied, vanwege lage geneesmiddelconsumptie, een laag inwoneraantal en lage medicijnprijzen", zegt Gerben Klein Nulent, voorzitter van de KNMP.

Lage medicijnprijzen en dus niet interessant!
Bericht van vandaag:


Het gebeurt onder onze neus, we pikken het, onze zorgverzekeringspremies gaan omhoog en ook onze eigen bijdrage.

Mij verbaast de ignorantie over het gezamenlijk inkopen. Coöperatieve inkoop niet alleen in Nederland maar met meerdere landen tegelijk, zou meer zoden aan de dijk zetten.

Als de prijzen dan te veel stijgen kunnen wíj overstappen naar een andere fabrikant.

Het is een kwestie van een pilletje van eigen
makelij.

©Gavi Mensch
Nederland BV,18-1-1-2016
Zie ook:

&


maandag 23 maart 2015

INGenieuze enquête



Het veranderen van je gegevens voor een bankroverclub waar je ongewild bij aangesloten bent, moet je in het clubhuis doen. Een vriendelijke meneer met waarschijnlijk ook een door de hoogste baas afgeroomd salaris hielp me, ondanks het feit dat het duidelijk zijn werk niet was. De jongedames die dat normaal gesproken doen stonden hooggehakt en heel erg lang iets uit te leggen aan niet erg snuggere klanten.  Duidelijk was dat de bankdienaar er al lang werkte en nog van het soort was dat vindt dat alle klanten Willem Alexander zijn.

Enfin, ik was er blij mee.... parkeren in de buurt van zo'n clubgebouw kost hier meer dan €2,60 per uur

Gelukkig kreeg ik enkele dagen daarna een enquête over mijn bezoek. Heerlijk. Ik ben daar tegenwoordig zo blij mee! Ik lucht mijn hart in de lege vakken en druk dan geheel relaxed op de button 'verzend'.
De blokjes bewaar ik zodat ik later nog weet waar ik al over geprotesteerd heb.
Zoals deze hieronder en ook de reden waarom.
-enquête----------------------------------
Uw oordeel over uw bezoek aan een ING-kantoor

U beoordeelt het bezoek aan dit ING-kantoor met “Goed”. Kunt u aangeven wat de belangrijkste reden was van deze beoordeling?

*Goed betekent bij mijn weten geen klachten. Ik heb echt niet gelet op het stof ergens, onzinnige vragen. Ik zou eigenlijk uitmuntend moeten invullen mbt de medewerker, gezien het salaris en de moeite die hij er voor moet doen.

Anders is dat met de baas en zijn miljoen+ zakgeld. Dat is voor mij een reden om de ING, waar ik vanaf de Rijkspost Spaarbank aan heb meegebouwd, binnen kort vaarwel te zeggen. 
http://www.managersonline.nl/nieuws/15850/topman-ing-krijgt-28-procent-salarisverhoging.html
Iets waar ook de lezer van deze enquête niets aan kan doen. Alleen protesteren helpt nog.
Met vriendelijke groet,


Wat zou ING moeten verbeteren aan de dienstverlening in het ING-kantoor, zodat het waarschijnlijker is dat u ING aanbeveelt?

*De (werkvloer en sociale media) dienstverlening is goed, het systeem van die waanzinnige topsalarissen en renteloos sparen deugt niet.
----------------------------------------------------


Zo duszsz!



©Gavi Mensch
Nederland BV, 20-3-2015

Cartoon: Ruben Oppenheimer www.facebook.com/RLOppenheimer

.

zondag 12 januari 2014

Eurogezeur (archief)

Stel: er is 1 miljoen euro's in omloop. 
Hoe maak je daar meer of minder van? 

Minder is simpel. Je verbrandt de helft, drukt er niets bij, dan is er een half miljoen in omloop. 
Vermeerderen lijkt nog eenvoudiger. Ook hier laten we het vervalsen en bijdrukken even buiten beschouwing. Ik spaar en krijg op het miljoen een rente van €25.000.

Is er dan ineens €1.025.000? 
Nee, want er is nog steeds maar 1 miljoen euro in omloop, niet meer en niet minder. 
De rest van het geld is gelogen, loze beloftes, I-owe-you's en ander gegoochel. 

Kortom, men neme een extra bak koffie om wakker te worden en men bedenke dat het maken van geld alleen met een drukpers kan!





©Gavi Mensch
20-8-2012


Update: 2014
from The People's Voice (FB)


.

maandag 28 oktober 2013

Gastblog Koos Dirkse: De ontmenselijking van de zorg.





Ik erger me mateloos aan het geprotocolleer dat alle verantwoordelijkheid van mens tot mens ontneemt. De tirannie van het protocol als deelonderwerp in de ontmenselijking van zorg.

Is er straks nog thuiszorg?
De media staan er vol van, de wachtkamers van de UWV zitten er vol mee: de ontslagen thuiszorgers. De exit begon met tientallen, al snel werden het honderden en nu zijn het al duizenden per werkgever.
Kunt u het zich voorstellen, duizenden mensen die dag in dag uit klaar stonden voor hulp en zorg aan mensen, zoals u en ik aan de kant gezet.
Vraagt in Nederland dan niemand zich af, of we die menselijke zorg zo maar kunnen strepen? Is de mantelzorg zo sterk gegroeid dat ze overbodig zijn? Nee, anders had Van Rijn geen oproep gedaan voor meer vrijwilligers. Je moet het als zorgbehoevende zelf maar redden in één van de rijkste landen van de wereld. De onbeantwoorde vraag is hoe ze dat gaan doen en niet ziek worden is het devies of zorgarmoede is uw deel.

De tirannie van het protocol
Is de afbraak van de thuiszorg het enige signaal dat we in snel tempo de zorg aan het ontmenselijken zijn? Nee, er zijn er meer. Iedereen heeft nog helder de euthanasie van een stervende patiënt en de aanpak met gevolgen door de IGZ op het netvlies. Bureaucratisch gezien is de IGZ niets te verwijten, de procedures zijn niet gevolgd. Maar zijn de procedures er wel voor zorg op menselijke maat? En die menselijke maat, is dat niet wat de patiënt, een mens, vraagt aan zijn zorgverlener?
Natuurlijk, u zegt het, er speelt het probleem van grenzen en overschrijden. Daarvoor zijn er regels. Precies en die zijn dermate bureaucratisch, dat ze tot ontmenselijking kunnen leiden.
Onze overheid met zijn uitvoerders bureaucratiseren de gezondheidszorg in hoog tempo. Talloze kwaliteitsindicatoren zijn daar een voorbeeld van. Wat zeggen die indicatoren over de zorg op maat? Helemaal niets, het is een gemiddelde uitkomst van een gemiddeld zorgprotocol en aan die uitkomst spiegelen de zorgverzekeraars de zorgverleners. De zorgverzekeraars maken dermate graag gebruik van een zorgprotocol om product en prijs te bepalen dat in het onderhandelaarresultaat tussen VWS en de medisch specialistische zorg (de ziekenhuizen) er een paragraaf aan gewijd is. Het doel is tamelijk afgezaagd als je de gezondheidszorg wat langer volgt: transparantie en efficiëntie.

Containerbegrippen die consultants op iedere bedrijfstak loslaten en waarin geen plaats is voor de mens. In de zorg betekent transparantie en efficiëntie niets anders dan de versimpeling van de complexe zorg tot een simpel rekenmodelletje. U betaalt uw dure verzekeringspenningen dus voor een gemiddelde zorg met een gemiddelde kwaliteit. Met u als klant in een spel van marktwerking, zou rekening gehouden moeten worden met uw individuele zorgvraag. Helaas zal daar geen plaats meer voor zijn in de verdere protocollering – bureaucratisering – van de zorg. De uitvoering van de zorg verschuift daarmee steeds meer van medisch inhoudelijk niveau naar het management met een administratieve controle op afstand. U als betaler van dat spel verliest uw vrijheid, uw kracht om zelfstandig en onafhankelijk te handelen.
De tirannie van het protocol en de onderwerping eraan is het lot van de patiënt van vandaag en morgen.

Kostenbeheersing op menselijke wijze
Helaas moeten we constateren dat de kostenbesparingen – ze zijn zonder meer noodzakelijk als we de zorg betaalbaar willen houden – doorschieten naar het buiten de oplossing plaatsen van de mens, de patiënt. We hebben het enkel en alleen nog over producten. Prima als je het hebt over de automative industrie maar onmenselijk als je het over de gezondheidszorg hebt.
Als we de zorg op een menselijke wijze toegankelijk en betaalbaar willen houden, zullen we de patiënt er nauw bij moeten betrekken. Omdat we samen, patiënt en behandelaar, keuzes zullen moeten maken in het individuele behandeltraject. Die keuzes kunnen er enkel en alleen komen als we het samen gaan doen, als we vertrouwen in elkaar hebben. Zorg op basis van overeenstemming, en daar heb je geen knellende procedures voor nodig die de plaats van verantwoordelijkheid van mens tot mens innemen en zo desastreus zijn voor vertrouwen.
Is het nieuw? Nee, verre van. In de literatuur van de filosofen, zelfs al van voor onze jaartelling, komen dergelijke vraagstukken al aan de orde. Heel leerzaam om het na te slaan en te lezen hoe belangrijk de sociale vrijheid van mensen is.
Helaas wordt die basiskennis niet onderwezen op onze hooggeprezen managementscholen.



 ©Koos Dirkse.
    28-10-2013


All rights reserved 2013 Koos Dirkse
Tekst overgenomen op verzoek.




















donderdag 1 november 2012

Het levert je niets op.


.

Jaloezie is nooit 'mijn ding' geweest. 
Ik kan met een vrolijk hart door een mooie villawijk lopen en genieten van de ruime huizen met de prachtige tuinen. Soms denk ik heel even dat ik ook wel weer in zo'n huis zou willen wonen maar dan corrigeer ik mij direct.

Zo'n huis vraagt onderhoud, jonge mensen met grote inkomens en als je geniet van een briljante oude dag ook nog een kleine ploeg personeel. Niet alleen een grote hoeveelheid geld is nodig, je bent ook altijd afhankelijk van hulp, hulp van eerlijke mensen. Je accountant moet eerlijk zijn, je belegger, je bank, je verzekeraar. Je huishoudelijke hulp, je tuinman en de 'werkster'. Je bent op je hoede!

Daar zit je dan in je grote huis, er wordt nooit iets voor je betaald, je vrienden komen uit dezelfde kringen en iedereen probeert krampachtig rijk te blijven. Vroeger paste het cadeautje voor jou in het lijstje PR-geschenken en was je voor de schenker aftrekbaar van de belastingen. Nu ben je de enige gever en is er niemand om iets aan te geven. Want iets geven terwijl je niets krijgt kan niet. Je vrienden komen niet meer eten want ze vinden je huis te groot, ongezellig of te ver weg. En ze worden te oud.


Vervolgens breek je een heup, moet je een traplift laten aanleggen en besluit je om beneden te gaan slapen. Elke dag een andere verzorgende van de thuiszorg, je hebt geen controle of ze iets meenemen. En de bovenverdieping verpaupert. De kinderen komen met kerst en Pasen; Sinterklaas wordt niet meer gevierd. Dus laat je vlak voor die dagen de kamers schoon- en de bedden opmaken. Ze nemen de bovenverdieping in beslag, maken herrie en rommel, je hebt immers een hulpje en een werkster.

Het leven wordt alsmaar duurder. Je wordt vrekkiger want dadelijk heb je niet genoeg om van te leven. Waar je vroeger 10000 euro in de maand te besteden had, heb je er nu maar 5000 en het is op voordat de maand begonnen is. Je ligt 's nachts wakker van de zorgen, slaapt steeds slechter en wordt humeuriger. Je vrienden blijven weg; je kinderen verzinnen excuses.

Zo kan het zomaar gebeuren, dat je op een dag dood gevonden wordt door de 'werkster'. Je kinderen komen, boos omdat je die ingewikkelde iPhone niet wilde gebruiken en boos omdat ze nu een boel extra werk aan je krijgen. Je wordt gecremeerd terwijl je begraven wilde worden. Het huis wordt leeggehaald door een opkoper die door al je privé zaken snuffelt. Je verzamelingen voor de kleinkinderen verhuizen naar zijn zaak of de veiling en je huis wordt te koop gezet.


En het enige wat er van je overblijft is geld.



@Gavi Mensch
Nederland BV,1-11-2012..

vrijdag 27 juli 2012

Gastcolumn Chawwa Wijnberg: Geld


Ik droom er van. Geld. Vreselijke schulden heb ik in mijn dromen. Ik moet naar mijn ouders om het uit te leggen. Dat ik zoveel geleend heb en dat ik niet terug naar huis kan...

Fantoomgeld. Zou ik ’s nachts de krant herschrijven? Ik maak nooit schulden, ik voel me wel heel vaak schuldig. Alsof ik de banken kan vertellen dat ze niet moeten speculeren en de bonussen moeten afschaffen.

Net als de schietpartijen waar ik ook niets aan kan veranderen. Hou toch op met die wapenhandel. Hou op met dat gruwelijke geweld. Ik kijk naar wat kinderen op tv zien. Geweld, lawaai. Ook in de cartoons. Geweld, achtervolgingen en lawaai.
Ik zie kinderen die veel te veel hebben. En kinderen die niet naar school kunnen en op een vuilnisbelt werken. En ik heb het niet, dat geld om al die mensen te eten te geven, geen geld om die kinderen naar school te laten gaan. Schuld.

Het ligt niet alleen maar aan de ouderdom dat ik deze wereld zo akelig vind.

Een verbroederend sportevenement zoals de Olympische Spelen wordt gesponsord door vetmakend eten, McDonald's, door een goede vriend van ons koningshuis, de biermagnaat Heineken, en de wapenindustrie schat ik als ik naar de belegering van Londen kijk. Vet, drank en kogels. Eigenaardig.


Sculpture by Chawwa Wijnberg

En de gigantische kosten van dat hardlopen, hoogspringen, tonnetje rollen en wat ze daar verder ook mogen doen, daar moeten we allemaal heel onsportief krom voor liggen.
M. heeft nog steeds geen boek om te vertalen. Want als we bezuinigen doen we dat op cultuur en wetenschap. Ook mijn schuld. Als het mijn schuld niet is, van wie dan?

Idealen en principes, we hadden ze ooit. Nu zijn ze geen cent waard. Toen ook niet trouwens, maar we genoten van ons grote gelijk en we streefden naar een beter leven voor Jan en alleman. En cultuur was toen iets begerenswaardigs.  Nu wordt dat uitgeleefd met zingprogramma’s van allerlei kleine en grote kinderen. Of een ordinair: Wie wil met plebejer wie uit. Pret voor het gepeupel. Platte pret. Ja, ik ben erg elitair. Moet je ook eens proberen, dat heeft wel wat.

Er was een tijd dat ik alle prijzen vergeleek met de prijs van een brood. Als een niet al te nodig artikel twintig broden zou kosten, zag ik er maar van af. Daar konden we weken van leven. Of mijn moeders stem die alles vertaalde in ijsjes. En dan zag je het voor je, veertig ijsjes, jemig wat veel. Dat aten we in een jaar nog niet.

Voor geld kun je gezond eten kopen. Of uit eten, waar ze zoveel spullen op je bord storten, dat je niet meer proeft wat het allemaal is. Kaas op vlees waarop een champignon waarop slierten van iets duurs en/of onbestemds. Zelfs op de traditionele bruine boterham met kaas moet allerlei gras met ei en daar de vriendjes weer van.

En het kost geld. Veel geld. Meer dan vier halfjes volkoren. Fantoomgeld.

En ik droom er van.


Chawwa Wijnberg
27-7-2008

© 2012 Chawwa Wijnberg. Alle rechten voorbehouden


donderdag 12 januari 2012

Tel uit je winst.

Het berichtje in de Volkskrant over het onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau, over het feit dat meer geld niet tot meer productie leidt, stoort me. Dat is op zich niet vreemd want ik stoor me aan veel berichten. Maar in het statistiekje zie ik dat extramurale zorg, waaronder ook de thuiszorg, de enige is die meer productie maakt dan ze geld krijgt.



Kostenstijging extramurale zorg: +3,7 %
Productieverandering +4,7 %
Relatieve kostendaling - 1,0 %

Daar wil ik even een sommetje aanplakken:
Ik ga uit van 100.000 verzorgenden en verpleegkundigen in de thuiszorg.
Deze werken met elkaar 365 dagen per jaar. In een dag van de thuiszorg zitten 3 dagdelen, samen minimaal 15 uur. (07.00-22.00). Per dagdeel heeft men recht op een pauze van max.15 min. Ik houd het even op een half uur per volle werkdag, die vaak in twee dagdelen verdeeld wordt en dan zo'n 10 uur beslaat.
De meeste zorgverleners in de thuiszorg maken nooit gebruik van die pauzes, om de doodeenvoudige reden dat die nergens ingepland wordt en er sowieso geen tijd voor is. De paar die wel pauze nemen en dat ook registreren op een of andere manier zitten in het derde en niet berekende dagdeel, voor het gemak.

Daar gaat ie:
100.000 x 365 (dag) x 0.50 (uur) = 18.250.000 uur per jaar.

Zetten we daar een gemiddeld uurloon (14€) van een thuiszorgmedewerker tegenover, dan zien we het volgende:
18.250.000 (u) x 14 (€)= 225.000.000€

Besparing: 225 miljoen per jaar.
BESPARING door VRIJWILLIGERSWERK?

En dan nog durven sommige zorgwerkgevers een loonsverlaging voor te stellen???
Wat is de volgende suggestie? Dat we de reistijd van de ene cliënt naar de andere ook maar in onze eigen tijd doen

Deze uren hoeven door de werkgever niet uitbetaald te worden aangezien ze nergens geregistreerd worden. In de thuiszorg verdient men zijn sporen niet per dag, maar per geregistreerd uur inclusief de scherpe reistijd. De dag dat je patiënten/cliënten (op tijd) de zorg om een of andere reden afzeggen werk je dus minder, als die gaten in je planning niet opgevuld worden. Dat wil zeggen dat je om aan bijvoorbeeld 32 uur in de week te komen, je wel 7 dagdelen werkt en ook dat je 7x 15 minuten aan de goegemeente schenkt. Tijd om administratie te doen is afgepaste tijd; als het niet in de tijd die voor je cliënt staat past is het meestal je eigen tijd.

En wat te denken van een overlegje van 13.30 tot 14.00 dat al zo in de computers staat?
Reistijd naar kantoor: 0.15 minuten
Overleg: 13.00 tot min. 13.45
Reistijd terug: 0.15 minuten
Uitbetaling: 30 minuten

Kortom, weer 45 minuten van je golfbaan vertier af!

Conclusie, de productiviteit gaat af van ons, door wisselende werktijden, al niet zo briljante sociale leven en komt mooi op het statistiekenlijstje. Ik heb het al meerdere keren naar voren gebracht. Maar iedereen is zo gewend aan zorgverleners die dat allemaal gratis doen, dat er vaak slechts over gegniffeld wordt.

Veel ziekmeldingen in de thuiszorg? Ja, dat kan ook niet anders. De verantwoording voor het cliëntenbestand is hoog, de morele chantage enorm. Contracturen zeggen niets meer in geval van nood en er is veel nood.

Een directeur die reageert op mijn zeer afgezwakte protest over de werkdruk zegt letterlijk: "Er zijn niet genoeg mensen, ik sta met mijn rug tegen de muur!"
En ik begrijp haar onvermogen.
Het is dan ook niet vreemd dat de thuiszorg al jaren verzorgenden en verpleegkundigen tekort komt. En er komen er minder bij dan er af gaan.

Tel uit je winst!


©Gavi Mensch
Nederland BV, 12-1-2012

 
Update: Anders dan andere keren is er weinig reactie gekomen op bovenstaande.

Als de thuiszorgmedewerkers, (verzorgenden en verpleegkundigen) zorg uit eigen zak betalen reageert niemand, als de zorgbehoevenden te weinig of te dure zorg krijgen slaat iedereen op tilt?
Zouden mijn teams de enige teams in de thuiszorg zijn die geen tijd hebben voor die koffie en theepauzes?
Natuurlijk kun je weggaan als het je niet bevalt, maar in gebieden waar de zorgleveranciers monopolie posities hebben, zit er niets anders op dan het te pikken. De wel geregistreerde 15 minuten per dagdeel worden vaak geschrapt bij de urencontroles, het haalt namelijk de productiviteit naar beneden.


©Gavi Mensch
Nederland BV, 14-1-2012
.

woensdag 11 januari 2012

Over de liefdadigheid van de Winter en de uitverkoop in de Zorg

De discussie over het faillissement en de overname van Zonnehuizen is typerend voor de gang van zaken in de Zorg. Om me een beter beeld te kunnen vormen heb ik me er maar in verdiept.

Ik ga voor enkele cijfers even uit van het maatschappelijk jaaroverzicht van 2009 van Zonnehuizen, aangezien van het jaarverslag 2010 alleen een concept voorhanden was: http://www.zonnehuizen.nl/Portals/1/Organisatie/ZH%20Jaarverantwoording%202009%20Deel%20I%20def.printv.website%205-8.pdf
En daarnaast heb ik de diverse recente berichtgevingen gelezen (waarin de cijfers iets anders zijn, ongeveer 2 jaar verschil):
AbvakaboFNV:
Zorgvisie:
http://www.zorgvisie.nl/Personeel/13069/Ontslag-voor-derde-van-personeel-Zonnehuizen.htm
En de berichtgeving van diverse andere media, terug te vinden op Google.

Het komt (voor Zonnehuizen) min of meer hier op neer:
Als zonnehuizen niet overgenomen wordt staat 100% van het personeel op straat.
Als het wel overgenomen wordt staat 30% van het personeel op straat
Als het overgenomen wordt, wordt de jeugd afdeling (was:14 afdelingen in 3 divisies) afgestoten en gaat over naar LSG-Rentray (helemaal géén antroposofische grondslag) waarbij ook een deel van het personeel overgenomen wordt. Alleen de volwassenen afdeling blijft (was:3 afdelingen in 1 divisie)
Skipr:
http://www.skipr.nl/actueel/id9760-winter-en-lsg-rentray-nemen-zonnehuizen-over.html
Trouw:
http://www.trouw.nl/tr/nl/4492/Nederland/article/detail/3113520/2012/01/10/Een-derde-personeel-Zonnehuizen-ontslagen.dhtml

Met de overname blijft dus 60% van het personeel.
Wel tegen nieuwe voorwaarden, die kunnen hetzelfde zijn of anders.
Anders betekent over het algemeen: 'meer voor minder' d.w.z. dat er meer productie (geldelijke opbrengst voor de instelling) met minder uitgave (uurloon zorgverleners) moet komen, d.w.z. dat er meer hulpvragen door minder hoogopgeleide zorgverleners 'gedaan' moeten worden of tegen een lager loon.

Dan concludeer ik: het verhaal is vreemd; het verhaal, de berichtgeving, de getallen, de verdeling. Maar het meest bevreemd mij toch alle certificeringen van Zonnehuizen, de verslagen van de hoeveelheid consultaties met de achterban, het jaarbudget (en het tekort), de normen voor goed bestuur ( 3.1 pag. 21) en de inspectie voor de volksgezondheid die weer gaat inspecteren en dat verscherpt toezicht noemt.

De afdeling volwassenen is zeer waarschijnlijk commercieel goed uit te buiten. Vooral als die overgenomen wordt door Loek de Winter, die mij persoonlijk niet doet denken aan iemand die een passie heeft voor mensen, noch voor de antroposofie.
(Antroposofie: anthropos (mens) + sophia (wijsheid)

Zie video via Skipr:
http://www.skipr.nl/actueel/id9732-overname-zonnehuizen-zo-goed-als-rond.html

Even een nota bene: het vastgoed van Zonnehuizen is bijzonder mooi en er rust een schuld op van een dikke 60 miljoen.

Ik blijf me maar zorgen maken. Over de verandering van mensgericht naar geldgericht, over die uitbuitende marktwerkingen. Over zieke en ongelukkige mensen die tussen de wal en het schip gepropt worden, over de zorgverleners, voornamelijk de uitvoerenden die nergens zeker meer van zijn. Over de afwezigheid van inzicht.
Over graaiers en bonusmensen.

En wie ben ik?
Zomaar iemand die al 43 jaar mee draait in de gezondheidszorg, bekend is met het cliënten/patiënten/bewonersbestand, met het uitvoerende/coördinerende/leidinggevende werk en die gewerkt heeft/werkt in de volgende takken van de zorg: geestelijk gehandicaptenzorg, ziekenhuiszorg, verpleeghuiszorg, ambulante ouderenzorg, verzorgingstehuiszorg, forensische psychiatrie, psychiatrie, verslavingszorg en thuiszorg.
Iemand die bezorgd is om de uitholling van haar vak van verpleegkundige, om de kwaliteit van zorg, die zich zorgen maakt om de uitbuiting, over gepleegde morele chantages op en stress bij collega's. Maar voornamelijk bezorgd is voor en om haar patiënten.

Wordt zeer waarschijnlijk ( en helaas) vervolgd.


©Gavi Mensch
Nederland BV, 11-1-2012



Update 15-6-2014 via Matthijs ( zie reactie) http://vanvanriet.nl/sites/vanvanriet.nl/files/documents/Zonnehuizen,%20Stichting.pdf

..