Nog een huisdier.

Ik houd wel van dieren maar in mijn onsterfelijk veel te dure studentenstudio met één slaapkamer en een mini achterplaatsje wordt het wel wat druk. 

Buiten de vaste spinnen en de huisstofmijt heb ik nu al 4 eeuwig hongerige goudvissen. En een duif die af en toe binnenwandelt, zogenaamd per ongeluk, waarbij ik dan een verloren veer vind naast de doos met voer.

Nu heb ik ook nog een pad.

Vanmorgen moest ik al mijn blup-bluppende planten redden van de verdrinkingsdood. De binnenpotjes schommelden vrolijk in de buitenpotjes die tot aan de rand waren gevuld met regenwater. Pittige buien noemen ze die van gisteravond en vannacht. Een kleine geranium boven op de plantentrap deed haar best om te blijven drijven en smeekte om gedroogd te worden. 

Maar toen ik het plantje uit de het bakje, tilde bleef het water klotsen. Ik wilde het bakje pakken om het te legen naar een woest geklots weerhield me daarvan.

Een minieme dinosaurus loerde mij van uit het bakje aan met een boze blik. Ik deed een stap terug. Jurrasic park in Madurodamformaat?

Ik liep naar binnen om mijn telefoon te pakken. Maar toen ik de foto wilde maken wat het bakje leeg. Het water klotste nog wel. Ik haalde een plantje weg en hoorde een soort verhuisgeluid, de dino sprong ergens waar ik hem niet meer kon zien.

Achteraf gezien was de pad al lang in mijn tuintje. 's Nachts hoorde ik vaak gedoe en gerommel. Ik ben zelfs wel eens mijn bed uitgegaan om te kijken wat het geluid was. Nu weet ik het.
Zolang deze jongen (hij is te klein voor een vrouwtje) in celibaat in mijn tuintje wil leven mag dat, mits hij de spinnenbevolking op een laag peil houdt.

De poel met stenen en regenwater heb ik maar niet leeggegooid. Eens kijken of hij zich wil laten zien.

Maar zomaar bakjes leeg gooien doe ik niet meer. Die plotselinge acties van onbekenden liggen me niet zo.

Ik zal een ministoeltje voor hem neerzetten.

Ik heb altijd al mijn gelijk willen halen met het woord paddestoel.

©Gavi Mensch

Maastricht, 8-8-2015

Nog een exoot, de wasbeerhond

.

Wasbeerhond.

Ik lees dat er in Friesland al 23 wasbeerhonden zijn gesignaleerd en ik vraag mij het volgende af: waren het er echt 23 of zomaar 3 zich snel verplaatsende wasbeerhondjes?

Wat mij het meest raakte van het berichtje was dat die wasbeerhonden niet in Friesland mogen wonen en derhalve afgeknald mogen worden. Het zijn exoten en dus schadelijk. Als ze met een boot meegekomen waren uit Siberië was dat iets anders geweest. Dan waren we als idioten met camera's en verrekijkers naar Friesland getrokken. Maar wasbeerhonden zijn geen steenuilen.

De wasbeerhonden zouden schadelijk zijn voor de natuur zoals ie is (????) ter plaatse. Ze eten vogeleieren, kikkers en padden. Dat betekent zoveel als dat eierenetende mensen en ooievaars ook maar afgeschoten moeten worden.

Rest mij nog een standje aan het mutsje Dijksma die overigens beter iets anders kunnen gaan doen:

Lieve meid,

Huiskraaien en wasbeerhondjes afschieten is fout, niemand heeft er last van en de natuur is zoals ie is. Met het veranderen van het klimaat zullen we steeds meer exoten in ons landje krijgen, wij zijn er blij mee. Andere dieren, zoals patrijzen zullen vertrekken en die kunnen we niet tegenhouden. Bovendien is ook het kappen van 80.000 bomen voor een vliegtuig niet echt natuurbehoud. Men kan prima met de trein naar bestaande vliegvelden. Jij die gilt dat je tuin ook natuur is, bent visieloos en moordlustig bezig. Megastallen zijn ook niet natuurlijk en zeer milieuonvriendelijk.

Hopelijk blijft je visie op het leven wat betreft exoten steken bij het vertrek van de brulkikker, de rest van het uitsluiten doen je VVD en PVV collega's al.

Dierenracisme bovenop de racistische ongein van je collega's Teeven en Wilders kunnen we missen als kiespijn. In Nederland en in Europa en eigenlijk overal.

Ik ruil jullie allemaal voor één wasbeerhond.

©Gavi Mensch

Nederland BV, 13-4-2014

Hoog water rond het eiland van Dordrecht

Normaal gesproken slaap ik vast maar om een uur of 3 's nachts werd wakker van een vreemd geluid en een rare lucht. Ik stapte uit bed en liep de hoge trap af. Voorzichtig dat wel. Als je getrouwd bent met een juwelier word je vanzelf waakzaam. In de hoge hal op de begane grond hing een weeïge geur, een bekende geur die ik toch niet zo snel kon thuisbrengen. Ik kon het geluid niet thuisbrengen

Zachtjes deed ik de deur naar het souterrain open, er was weer eens geen licht, het eeuwig kapotte lampje. Voorzichtig liep ik de houten treden af, in de gang beneden zat een lichtknopje. Opeens hoorde ik het geklots en tegelijkertijd voelde ik nattigheid. Er waren zeker nog twee treden te gaan en ik stond in het water! Ook de geur maakte een beeld in het donker. Het beeld van de gitzwarte rivier en de haven achter ons huis. Er stond water in het onderhuis.

Even was ik met stomheid geslagen en kwamen beelden van de watersnood naar boven.

Beelden uit het boek over de watersnood, het zwart-wit kaft met de grijze golven.

Ik kan dat nooit bewust meegemaakt hebben; ik was toen een maand of 9. Maar ik denk dat er veel over gesproken werd, thuis. Bovendien was mijn vader altijd waakzaam bij hoogwater

Toen mijn vaders huis en de zaak opnieuw opgebouwd waren aan het eind van de oorlog, liet hij een soort schuilkelder in het souterrain maken. Met een grote brandkast waar de waarde volle spullen in lagen. Het huis was in brand gestoken door de Duitsers en alles ging verloren. Mijn vader had niets meer uit zijn jeugd, geen foto's geen speelgoed, niets.

In de kelders liep de eerste jaren wat water, later liet mijn vader de afvoeren afsluitbaar maken zodat het water in ieder geval niet via de afvoeren naar boven kon.

Als het hoog water werd, moest je op het 'sluitrondje' die kranen dicht draaien. We sloten om de beurt de winkel en de pakhuizen af. Mijn vader had maar één long ( en een beetje zei altijd) en liep slecht trappen.

Het afsluiten van de kranen was verantwoordelijk werk, ik voelde me heel wat met mijn 10 jaar en de opdracht om het huis te beschermen tegen het stijgende water.

Nu stond ik 40 jaar later met mijn voeten in de rivier, binnenshuis.

Na de eerste schok kwam ik in actie. Mijn man uit bed gehaald, begonnen met omhoog zetten van de spullen, vrienden gebeld om te komen helpen met hozen. Maar er was geen beginnen aan. Springtij, zuidwesterstorm, het water werd zo de havens van het eiland ingeblazen. 

Weer voelde ik die verantwoording om de indringer buiten te sluiten.

We hadden een grote eetkeuken in het souterrain, de eettafel werd snel met de poten in grote pannen gezet en daar bovenop de stoelen en alles wat onderin de kasten stond. Het rivierwater had onze tuin aan de rivier verzadigd en het water spoot als fonteinen door de tegels heen. Vrienden die kwamen hozen hadden al snel door dat het een onmogelijke zaak was. De tuin was een meer dan een meter hoger dan de keukenvloer, een ongelijke strijd. Het hoogwaterschot had geen enkele functie.

De brandweer bellen was nutteloos, voor degenen die buitendijks wonen is er weinig hulp. Mijn man ging er op uit om een dompelpomp te zoeken, ook dat was een vreemde gewaarwording, niet één in heel Dordrecht. We waren hier niet op voorbereid. In de waskelder hadden we de wasmachine en de droger op werktafels gezet. En verder dreef alles.

Ik had altijd of op de dijk of erachter gewoond en mijn man woonde vroeger aan de haven maar op de tweede etage.

Ik was volkomen ontdaan, zoveel water in een huis….

's Middags kwam de dompelpomp en we pompten het water eruit aan de straat kant, terwijl het er aan de tuinkant weer met dezelfde vaart weer in spoot; tegen de klippen op. Daarop volgden nog enkele keren springtij, 's middags en 's avonds en daarna begon het water te zakken. We werden stoer en lacherig. Met de stoelpoten in boodschappentassen gestoken aten we met kaplaarzen aan gewoon in de keuken waar het water nog vrolijk onder de tafel door kabbelde.

Uiteindelijk werd alles weer droog en schoongemaakt. Er werden verhogingen gemaakt onder de apparaten en een putje voor de dompelpomp.

De afgebladderde keukenvloer schilderde ik opnieuw in de blauwgrijze kleur van rivierwater op een zonnige dag.

Ik ben nooit bang geweest van water, ik houd van varen en ben een goede zwemmer. Maar het respect voor watermassa's is er altijd geweest.

En ik ben nog vaak de keldertrap afgelopen met gespitste oren.

Een erfenis uit een ver verleden of slechts de angst voor de kracht van het water?

Geen idee. Maar bij het woordje hoog water ben ik alert.

Morgen springtij, Dordrecht zal weer natte voeten halen.

Overmorgen ga ik kijken bij wie ik kan hozen of dweilen.

Wateroverlast in Dordrecht 2012

©Gavi Mensch

Dordrecht, 2-3-1990

Maastricht, 5-12-2013

Update 6-12-2013:

http://nos.nl/artikel/583250-wateroverlast-dordrecht.html

Update 6-12-2013: Mijn onrust was dus niet ongegrond....

http://nos.nl/artikel/583218-hoogste-waterstand-sinds-1953.html

.

Exoten

Behalve de nieuwe woorden zoals vet en kiwi en megaas (nieuw door de veranderde betekenissen van de woorden), zijn er namen van dingen die er blijkbaar al lang zijn, maar waar ik nog nooit van gehoord had en me erg intrigeren.

Ik lees in mijn krant een stukje over exoten, heerlijk lijkt het me om onder de exoten te vallen. Wat een vrijbrief! Helaas gaat het niet om anders-dan-anders mensen maar om uitstervende of zich op de verkeerde plaatsen voortplantende flora en fauna. Jammer dat we daarvoor de naam exoten moeten gebruiken, ik ken ze net en nu al zijn ze niet welkom of sterven ze uit. Maar hun benaming is een voedingsbodem voor mijn fantasie, er staan geen plaatjes bij het artikel, dus ik mag van mijzelf op mijn verbeelding afgaan. Dat is eenvoudig.

Een langlob-ribkwal, die vanuit Amerika als verstekeling mee gereisd is naar de Nederlandse kustwateren. Zie je hem zich al met die lange lob vastzuigen aan dat grote schip, zo mager als eigenlijk alle verstekelingen zijn, de ribben zichtbaar? Weg uit de Verenigde Staten waar zelfs kwallen niet meer willen wonen. Geef hem eens ongelijk. In Nederland wonen er genoeg, daar valt hij niet op. Wilders zal hem wel terug willen sturen, die is er vast van overtuigd dat anders zijn positie als hoofdkwal in gevaar komt.

De lapsnuitkever heeft zich vastgeklemd aan struiken en is vanuit Italië via de rivieren bij ons beland. Wat een slimme voddenbaal. Weg bij Berlusconi, zo’n kever met lappen om haar snuit is óf zigeunerin óf een islamitische allochtoon; ze is vast dringend verzocht om niet in Italië te blijven. Wel zielig dat zij ook hier een belastingaanslag kan krijgen voor die lappen.

Niet alle exoten worden met uitsterven bedreigd. Ons kikkerlandje staat in eerste instantie open voor een nieuwe exoot, maar de groep invasieve exoten wordt met argusogen bekeken. Invasief is een eng woord. En toch, denk ik dan, gaaf eigenlijk dat we hier ook een Japanse duizendknoop als tuinplantje aan kunnen treffen. Hebben we ook een Nederlandse duizendknoop of zijn duizendknopen bij ons vervangen door een rits?

De grote waternavel is door onze aquariumhouders gedumpt in open water en nu hebben we een overvloed aan navels en navelstaarders. Voor grote waternavels moet je dus in Nederland zijn.

Wat te denken van een muntjak, een Chinees hertachtig diertje. Het gaat de volgende editie van de exotenlijst niet halen, lees ik. Tja, dat lijkt me ook, Chinese zaken schijnen onze economie in te dammen, een muntjak is dubbelop natuurlijk. In tijden van recessie kan dat niet meer en helpt het diertje zichzelf om zeep; zo niet, dan doen wij dat gewoon met wat aanpassingen aan de natuur.

Verder snap ik de bezorgdheid niet helemaal over de opmars van grauwe ganzen. Ons land zit er vol mee lees ik.  Maar dat wisten we toch al? Al die mensdieren die maar niet boven de middelmaat willen uitsteken, niets origineels meer hebben, allemaal het bankstel en de tv op dezelfde plaats hebben staan en allemaal zeuren over de politiek en nooit eens een alternatief aandragen! Wat nou ‘de grauwe ganzen rukken op’? Gaan we nu ineens allemaal bewegen?

En hoe sta ik dan tegenover de ruigpootuil? Hij lijkt me wel een stoere wijsgeer, er was ook een berichtje over hem. Hij was jammerlijk gepakt door een Hollandse arend; de plek was nabij Sint Walrick. Was dit een pelgrim die zijn Waterloo heeft gevonden bij de sacrale heilige eik, beter bekend als de zakdoekenboom? Een paar regels en ik heb een eng modern sprookje voor handen. Ik schaaf mijn idee over 'stoere' wijsgeer bij en houd het er op dat de arenden potenrammers zijn, die bij de zakdoekenboom allemaal huilende uilen aangetroffen hadden. Zo gaat dat.

Het lijkt bij nader inzien niet allemaal zó exotisch, door hun benamingen komen de exoten te dicht bij de dagelijkse werkelijkheid. Mijn fantasie is geïnvadeerd door andere berichtgevingen. Ik laat het maar voor wat het is en hoop op betere tijden.

Misschien dat ik ooit bij de Amerikaanse zwaardschede weer simpelweg iets prikkelends kan bedenken. Ik wil ooit nog een keer kunnen dromen van de Amerikaanse vogelkers, kersen die zo mijn mond invliegen terwijl ik uitrust tegen de stam van de boom, na een lange wandeling met mijn Amerikaanse hondsvis.

Rest mij alleen de vraag of ze in Amerika en Japan ook exoten van Nederlandse bodem hebben.

Ik zoek het op. Je hoort van me.

 @ Gavi Mensch

Uit: Vette klei en rode aarde, 2009

Aangepast: 25-2-2011.

Update: 3-8-2017

 https://www.nvwa.nl/onderwerpen/invasieve-exoten/unielijst-invasieve-exoten

Niet al mijn geliefde exoten zijn vermeld op de blacklist.  Stel je voor dat we alles wat niet van hier is gaan verdelgen, dat zijn de reinste puhvuhvuhpraktijken. Kan het peroxideding misschien wel op de donkergrijs/zwartelijst?

Ik ben een groot natuurliefhebster maar wil even relatieveren: Nederland is relatief jong, zijn niet al onze planten en dieren van uitheemse afkomst? 

Of dachten we soms dat een god ons landje had gebouwd in 7 dagen inclusief het verzinnen van 'inheemse' flora en fauna?

https://www.schooltv.nl/video/ontstaan-van-zeeklei-nederland-wordt-opgebouwd/

Het Nederlandse landschap is vooral gevormd gedurende de laatste twee ijstijden uit het Pleistoceen en het Holoceen. De verdrinkingsgeschiedenis tijdens het Holoceen van de Schelde, Rijn, Maas en Eems en omgeving is van groot belang geweest voor de bewoningsgeschiedenis van Nederland. Ruim twee derde van het oppervlak wordt gevormd door Holocene afzettingen.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Geschiedenis_van_Nederland

.

Griezelige persconferenties.

.



Het gebeurde in Moerdijk. Een chemiebedrijf in brand, explosies en enorme rookontwikkeling. Ik bel mijn vriendin in Klundert. Zij weet van niets terwijl de media bol staan van de berichten. Klundert (gemeente Moerdijk) is nog niet gewaarschuwd als in de rest van het gebied de crisissituatie vertaald is in Grip 4.

Ze zet de televisie en de radio aan en ik, aanstelster die ik ben, adviseer haar om water in voorraad te hebben, schoon water. Ze moet om me lachen, al jaren heeft ze noodvoorraden, maar ze is pas verhuisd en die moeten dus opnieuw aangelegd worden. Ze is toch gealarmeerd, nu.

Dan bel ik mijn zoon in Rotterdam, hij is op de hoogte, summier en ik vul de hiaten.
Ik ben bezorgd, hij heeft gevoelige luchtwegen. Maar zelfs als hij die niet zou hebben, zou ik bezorgd zijn.

De informatie die vanuit de crisisradio schalt is absoluut onvoldoende.
Waarom? Men wil waarschijnlijk geen paniek veroorzaken. En 'men' heeft ook geen hoge pet op van ons IQ, dat is wél duidelijk.
Ik volg de berichtgeving en zie op de video's veel brandweermannen en politie zonder beschermende maskers en kleding. Mijn BHV certificaat (bedrijfs hulpverlening) heb ik gehaald door dit soort situaties te bestuderen en na te denken over gevolgen, ter voorkoming van erger. Een gulden regel is 'eigen veiligheid eerst', wat denken die hardwerkende mensen slecht aan zichzelf. Niet alle rook gaat niet recht omhoog, denk ik dan.

Nu heb ik de persconferenties gehoord en gezien. Ik heb er geen goed woord voor over. In elke zin zaten wel vier tegenstrijdigheden. Zo van: het kan geen kwaad, maar men moet wel oppassen, het drinkwater is niet in gevaar, maar de drinkwaterbekkens zijn gesloten, inname van water is gestopt. De drap uit de sloten is weggepompt voordat ze in het riool terecht komt. En de vervuilde regen, waar gaat die heen? Of deze, er is geen gevaar voor de volksgezondheid, buiten liever nergens aankomen, kinderen en huisdieren binnenhouden; verzamel roetdeeltjes maar kom er niet aan. Waar laat je dan je schoenen?

Bullshit dus.

Wanneer ik hoor dat de veiligheid in het geding is gekomen door het ongelimiteerd volbouwen van die gevaarlijke bedrijfsterreinen, dat het allemaal niet helemaal volgens de regels is gegaan, verbaast mij dat ook niets. Er wordt zo vreselijk veel gesjoemeld met onze veiligheid.

Dan vraagt een lieve vriend mij,  naar aanleiding van wat ik Twitter, of ik van plan ben mijn hele leven te blijven protesteren. Mijn antwoord is: Ja! Ik protesteerde tegen kerncentrales, veel te gevaarlijk (later toen ik zwanger was van mijn jongste ontplofte Chernobyl) Vanwege de niet bestaan fall-out was het advies om even geen bladgroente te eten, voor het geval dat….

Ik protesteer tegen valse berichtgeving en veel andere en bedreigende zaken, voor al die mensen die hun schouders ophalen en dadelijk in mijn zorgtraject zitten, met een zuurstoftank aan de rollator vastgemaakt.
Ik protesteer tegen het verhaaltje dat men ophangt: de bewoners van de zuidpunt van Dordrecht kunnen beter geen groenten uit eigen tuin eten, moeten de hond uitlaten onder het afdakje van de tuin en de kindertjes naar school dragen. De rookgrens is getrokken bij de spoorlijn? De volkstuinders aan de andere kant van de rails, kunnen met een gerust hart de laatste boerenkool nog oogsten?

Geen waarschuwing voor de volksgezondheid, er zijn geen schadelijke stoffen vrijgekomen!
Tot nu toe!

De kankergevallen zullen wel ietsje stijgen, dat komt van het roken, van het ongezonde fastfood en van de uitstoot van uitlaatgassen, het is uw eigen schuld wordt ons dan verteld op de volgende persconferentie, let maar op!
En tegen de tijd dat alle onderzoeken een negatief advies hebben opgeleverd is het gewoon te laat, maar ja dat wisten we toen nog niet……

En een kleine bijkomstigheid: Een van de mooiste natuurgebieden van Nederland: 'De Bieschbos' kunnen we wel afschrijven!


©Gavi Mensch
Nederland BV, 6-1-2011

.

Over politieke winden en andere windmolens

wind je niet op
opwinding van opgewonden
een opwindend spel

een wind laten, onomwonden
een uur in de wind stinken
winderig weer
wéér winderig zijn

met wind in de zeilen
tegen de wind in gaan
de wind uit de zeilen nemen
toch wind mee hebben

voor de wind gaan
vóór de wind gaan
voor de wind gáán

de wind van voren krijgen
dat in de wind slaan
wind in de rug hebben
door weer en wind

uit de wind
van de wind leven
in weer en wind

de wind eronder hebben
de wind gaat liggen
de wind steekt op.

Met alle winden mee waaien
Oh, waait de wind uit die hoek?





©Gavi Mensch
Nederland BV 10-10-10