Vakantie voor softies

Of ik nog met vakantie ga?

Ik heb 2 weken bij het bos gewoond en elke dag stevige wandelingen gemaakt met twee enorme Duitse herders. En dat terwijl ik helemaal niet van wandelen houd. Doelloos wandelen alleen maar om je benen te bewegen, ik kan het niet. Ik beklim nog liever een berg waarbij het op de top naar beneden kijken het doel is. Wandelen met honden door een bos met heuvels heeft dus twee doelen. De honden en de heuvels. In de tijd dat ik met vakantie was heb ik gewoon niet aan thuis gedacht. Aan de belastingpapieren, aan wat ik allemaal moet, aan wat ik allemaal net niet haal. Daar niet aan denken is voor mij al vakantie.

Als ik naar mijn ver weg, te koop staande huisje ga, is dat geen vakantie. Daar ben ik aan het werk, ik ruim op en zoek uit, gooi weg en repareer. Het was mijn woonhuis en het ondergoed van tussen de 15 en 8 jaar geleden kan ik nog een keer dragen en dan valt het uit elkaar. De papierzooi die ik daar verplicht bewaar ga ik nooit meer gebruiken en elk jaar gooi ik een heel jaar plakjes beschreven boom in de vuurkorf.

Vakantie zoals in eeuwig feestend Ibiza, groenwaterend Hawaï of een verlaten strand in Griekenland ken ik niet. Dat is minstens 30 jaar geleden. Een hotel/strand vakantie in een badplaatsje aan de Spaanse kust vol bekenden. En ook dat was het net niet voor mij. Voor mijn kinderen wel en dus was het goed.

Nu heb ik het hart niet om zonder meer naar Griekenland op vakantie te gaan. 

Ik kan niet op mijn ronde billies gaan zitten terwijl om de hoek de vluchtelingen als zombies moeten gaan zitten wachten tot ze verder mogen, of niet. Ik zou beginnen met kinderen opnieuw leren spelen en ouders weer activeren, voornamelijk om weer een nieuw bestaan op te bouwen met elkaar. 

Om hen te helpen over de sores van de afgelopen jaren te praten en steen voor steen af te breken en met die stenen een nieuw onderkomen te bouwen. Sterke mensen die de dood in de ogen gekeken hebben.

Ik zou in de plaats daarvan ook aan het strand kunnen gaan liggen met een parasol, een ligbed en een flinke laag factor 50. Met een koelboxje vol frisse watertjes en een zak vers fruit. Maar dat kan ik niet. Ik ben een softie.

Om die reden zou ik ook niet goedkoop naar Turkije vliegen, land van de dictator, de uitroeier! Ook daar vluchtelingen kampen zo groot als mijn provincie. Voor een dag verblijf geef ik een familie kleding en eten, voor een dag strand twee families eten en vers fruit.

Ik zou een hele sliert kindjes mee willen nemen voor een vakantie dag, weg met de lappen en doeken en trainingspakjes in de hitte. Hop allemaal in de zee, spetteren en lachten en hen leren dat de zee ook lief en vrolijk kan zijn. Daarna voetballen en badmintonnen en zakken vol perziken, appels en bananen. En heel veel frisdrank, voor kinderen blijft dat een avontuurlijke sensatie waar wij allang niet meer bij nadenken…bubbeltjes op je tong.

Ik heb nooit gedeugd voor goedkope vakanties. Ik ga liever niet.

Vroeger gingen mijn kennissen naar Oostblok landen. Kamperen. Met de auto vol Nederlandse produkten waarvan de restjes ook weer mee terug kwamen. Een kop koffie koste 50 cent en 5 cent fooi was al heel wat, dan stonden de mensen daar al te knippen en te buigen. Op souvenirs kun je afdingen, ze vroegen immers altijd veel te veel. Moest ik ook doen, zeiden ze dan.

Ik heb altijd liever gespaard voor een vakantie waar ik op gelijke voet kon blijven met de bewoners van mijn vakantieland. Ik was hen dankbaar voor de gastvrijheid, liet een flinke fooi achter en dronk gewoon een kop koffie minder als dat nodig was. Souvenirs heb ik nooit gekocht, wel kunstwerkjes van plaatselijke kunstenaars.

Ik heb met sommige mensen nog steeds contact.

Kortom, ik houd van eerlijk delen, ik mis niets van wat ik weggegeven heb, er komt zoveel voor terug!

Een werkvakantie naar een Grieks eiland zou ik wel willen. Ook al geeft de Rijksoverheid aan, dat Griekenland geen doorvoerland is van vluchtelingen (?). Overdag bij de oorlogsvluchtelingen, 's middags een uurtje strand en zout water en 's avonds wat sightseeing of met een pak thee, suiker, melk, vers water en heel veel koekjes op visite bij mensen die nergens echt gewenst zijn. Een simpel pensionnetje met een schoon bed en een eenvoudige douche is genoeg.

Proberen getraumatiseerde kinderen weer aan het lachen te brengen is veel meer vakantie dan afdingen in Roemenie.

Ik weet het, ik ben (gelukkig) een softie.

©Gavi Mensch

Maastricht, 31-8-2016

Hoog water rond het eiland van Dordrecht

Normaal gesproken slaap ik vast maar om een uur of 3 's nachts werd wakker van een vreemd geluid en een rare lucht. Ik stapte uit bed en liep de hoge trap af. Voorzichtig dat wel. Als je getrouwd bent met een juwelier word je vanzelf waakzaam. In de hoge hal op de begane grond hing een weeïge geur, een bekende geur die ik toch niet zo snel kon thuisbrengen. Ik kon het geluid niet thuisbrengen

Zachtjes deed ik de deur naar het souterrain open, er was weer eens geen licht, het eeuwig kapotte lampje. Voorzichtig liep ik de houten treden af, in de gang beneden zat een lichtknopje. Opeens hoorde ik het geklots en tegelijkertijd voelde ik nattigheid. Er waren zeker nog twee treden te gaan en ik stond in het water! Ook de geur maakte een beeld in het donker. Het beeld van de gitzwarte rivier en de haven achter ons huis. Er stond water in het onderhuis.

Even was ik met stomheid geslagen en kwamen beelden van de watersnood naar boven.

Beelden uit het boek over de watersnood, het zwart-wit kaft met de grijze golven.

Ik kan dat nooit bewust meegemaakt hebben; ik was toen een maand of 9. Maar ik denk dat er veel over gesproken werd, thuis. Bovendien was mijn vader altijd waakzaam bij hoogwater

Toen mijn vaders huis en de zaak opnieuw opgebouwd waren aan het eind van de oorlog, liet hij een soort schuilkelder in het souterrain maken. Met een grote brandkast waar de waarde volle spullen in lagen. Het huis was in brand gestoken door de Duitsers en alles ging verloren. Mijn vader had niets meer uit zijn jeugd, geen foto's geen speelgoed, niets.

In de kelders liep de eerste jaren wat water, later liet mijn vader de afvoeren afsluitbaar maken zodat het water in ieder geval niet via de afvoeren naar boven kon.

Als het hoog water werd, moest je op het 'sluitrondje' die kranen dicht draaien. We sloten om de beurt de winkel en de pakhuizen af. Mijn vader had maar één long ( en een beetje zei altijd) en liep slecht trappen.

Het afsluiten van de kranen was verantwoordelijk werk, ik voelde me heel wat met mijn 10 jaar en de opdracht om het huis te beschermen tegen het stijgende water.

Nu stond ik 40 jaar later met mijn voeten in de rivier, binnenshuis.

Na de eerste schok kwam ik in actie. Mijn man uit bed gehaald, begonnen met omhoog zetten van de spullen, vrienden gebeld om te komen helpen met hozen. Maar er was geen beginnen aan. Springtij, zuidwesterstorm, het water werd zo de havens van het eiland ingeblazen. 

Weer voelde ik die verantwoording om de indringer buiten te sluiten.

We hadden een grote eetkeuken in het souterrain, de eettafel werd snel met de poten in grote pannen gezet en daar bovenop de stoelen en alles wat onderin de kasten stond. Het rivierwater had onze tuin aan de rivier verzadigd en het water spoot als fonteinen door de tegels heen. Vrienden die kwamen hozen hadden al snel door dat het een onmogelijke zaak was. De tuin was een meer dan een meter hoger dan de keukenvloer, een ongelijke strijd. Het hoogwaterschot had geen enkele functie.

De brandweer bellen was nutteloos, voor degenen die buitendijks wonen is er weinig hulp. Mijn man ging er op uit om een dompelpomp te zoeken, ook dat was een vreemde gewaarwording, niet één in heel Dordrecht. We waren hier niet op voorbereid. In de waskelder hadden we de wasmachine en de droger op werktafels gezet. En verder dreef alles.

Ik had altijd of op de dijk of erachter gewoond en mijn man woonde vroeger aan de haven maar op de tweede etage.

Ik was volkomen ontdaan, zoveel water in een huis….

's Middags kwam de dompelpomp en we pompten het water eruit aan de straat kant, terwijl het er aan de tuinkant weer met dezelfde vaart weer in spoot; tegen de klippen op. Daarop volgden nog enkele keren springtij, 's middags en 's avonds en daarna begon het water te zakken. We werden stoer en lacherig. Met de stoelpoten in boodschappentassen gestoken aten we met kaplaarzen aan gewoon in de keuken waar het water nog vrolijk onder de tafel door kabbelde.

Uiteindelijk werd alles weer droog en schoongemaakt. Er werden verhogingen gemaakt onder de apparaten en een putje voor de dompelpomp.

De afgebladderde keukenvloer schilderde ik opnieuw in de blauwgrijze kleur van rivierwater op een zonnige dag.

Ik ben nooit bang geweest van water, ik houd van varen en ben een goede zwemmer. Maar het respect voor watermassa's is er altijd geweest.

En ik ben nog vaak de keldertrap afgelopen met gespitste oren.

Een erfenis uit een ver verleden of slechts de angst voor de kracht van het water?

Geen idee. Maar bij het woordje hoog water ben ik alert.

Morgen springtij, Dordrecht zal weer natte voeten halen.

Overmorgen ga ik kijken bij wie ik kan hozen of dweilen.

Wateroverlast in Dordrecht 2012

©Gavi Mensch

Dordrecht, 2-3-1990

Maastricht, 5-12-2013

Update 6-12-2013:

http://nos.nl/artikel/583250-wateroverlast-dordrecht.html

Update 6-12-2013: Mijn onrust was dus niet ongegrond....

http://nos.nl/artikel/583218-hoogste-waterstand-sinds-1953.html

.

Freaking F**kin' Fracking

'After the fracking process is complete, a portion of the fluids that were pumped into the ground flow back to the surface. This wastewater is called "flowback" and, in addition to fracking chemicals, this flowback can also contain toxic substances that are naturally-occurring underground, including arsenic, barium, lead, mercury, and radioactive elements like radium.'

 An email from Argentina: 

The agreement between YPF and Chevron has to be ratified by the Neuquén Legislature. There are several legislators who do not want to approve it because of the terrible environmental consequences that hydraulic fracturing or fracking can bring.  On 28th August they will be voting for or against.

Julia lives in Buenos Aires and she is very worried by this subject. She started a petition for the Neuquén legislators to vote against an agreement that allows the extraction of these natural resources from the earth using hydraulic fracturing.

According to what Julia says, in Canada, the only country in the world where this technique has been used on a large scale, the results are truly devastating.  In her petition Julia explains that the way in which natural resources are extracted is so complex that enormous quantities of sand, water and chemicals are required.  Because of the use of arsenic and mercury 'acid rain' is produced and has direct effects on human health and the ecosystem.

In areas near to the deposits in Canada there has been a 30% increase in cases of cancer of the biliary tract.  Rivers are 90% contaminated with mercury.  

For her this is not negotiable.  Julia is not opposed to our county having more sources of engergy, we need them more than ever.  However, this cannot be done without considering the price.

Support Julia's petition and ask the Neuquén legislators voting on 28th August not to allow the use of 'fracking' or hydraulic in Vaca Muerta.

Several countries are reviewing***  their energy policies and after 10 years of devastation she wonders Why can't Argentina consider really investing in renewable energy?  Is it necessary to do something that we know will bring irreversible consequences?  Her reply is clear, NO.

Groningen?

*** Wij doen niet aan reviewen, hè Henk Kamp? We zetten het fracking verhaal even in de kast tot iedereen het vergeten is en dan komt er een commissie die het ei opnieuw uitgevonden heeft en die zegt dat het allemaal geen kwaad kan....toch, Henk Kamp?

Je brengt ons allemaal in gevaar voor een paar rotcenten, dat wordt bezuinigen in de zorg tot er heel veel doden gevallen zijn en dan wordt de zorg vanzelf goedkoper? Zoiets? 

Ik kan namelijk geen andere reden verzinnen. Wat heb je aan een land met wat stinkend rijke mensen en heel veel zieken? Arsenicum in minimale dagelijkse hoeveelheden, Henk Kamp, veroorzaakt  o.a. kanker en is dodelijk!

En als het gas op is , blijft het land gestorven achter, het regenwater zal verdwijnen in de diepte en er zal niets meer groeien. 30 jaar hooguit, dan is alles leeggezogen en is het wachten op het instorten van de resten. 

Update: 

http://www.nu.nl/economie/3559196/onderzoekbureaus-hebben-financieel-belang-bij-schaliegaswinning.html

http://www.duurzaambedrijfsleven.nl/57613/oliebedrijven-verliezen-op-schaliegas-vs/

http://www.nrdc.org/energy/fracking-disclosure.asp

De trailer http://youtu.be/dzx7UXzK_z4  Gasland the movie

http://www.gaslandthemovie.com/

http://www.villaneila.com/web/index.php/fracking

california plant

-------- Original message --------

From: "El Equipo de Change.org" <mail@change.org>

Date: 24/08/2013 18:12 (GMT+00:00)

 El acuerdo entre YPF y Chevron tiene que ser ratificado por la Legislatura de Neuquén. Hay varios legisladores que no quieren aprobarlo por las terribles consecuencias ambientales que la fracturación hidráulica o fracking puede traer. Este 28 votarán a favor o en contra.

Julia vive en Buenos Aires y está muy preocupada por este tema. Comenzó una petición para que los legisladores de Neuquén voten en contra de un acuerdo que permite la extracción de estos recursos naturales utilizando la técnica de fragmentación hidráulica de la tierra.

 Según cuenta Julia, en Canadá, el único país en el mundo en donde se ha usado esta técnica a gran escala, los resultados son realmente devastadores.

 En su petición Julia explica que la forma en la que se extraen los recursos naturales es tan compleja que se necesitan cantidades enormes de arena, agua y químicos. Debido al uso de arsénico y mercurio se produce una “lluvia ácida” con efectos directos en la salud de la gente y el ecosistema.

 En las zonas cercanas de los yacimientos de Canadá aumentó en un 30% los casos de cáncer en el conducto biliar. Los ríos están en un 90% contaminados con mercurio. Para ella esto no es negociable. Julia no se opone a que nuestro país tenga más fuentes de energía, las necesitamos más que nunca. Sin embargo, esto no puede hacerse a cualquier precio.

Apoyá la petición de Julia y pedile a los legisladores de Neuquén que votarán este 28 de Agosto que no permitan el uso del “fracking” o extracción hidráulica en Vaca Muerta.

 Varios países están revisando todo su política energética luego de más de 10 años de devastación ella se pregunta entonces: ¿por qué la Argentina no puede pensar en invertir realmente en energías renovables? ¿Es necesario hacer algo que sabemos traerá consecuencias irreversibles? Su respuesta es clara, NO.

Apoyá la petición de Julia y pedile a los legisladores de Neuquén que votarán este 28 de Agosto que no permitan el uso del “fracking” o extracción hidráulica en Vaca Muerta.

©Gavi Mensch

Maastricht, 26-8-2013

.