Geachte EIgenzinnige rEIzigers,

De reis van het ei vanuit de kip naar ons bord heeft enige vertraging opgelopen door om- en misleiding van de giganten door de giganten. Als dit zo doorgaat zet ik mijn blog over het bewust uitroeien weer online. De corruptie binnen de controlerende instanties is al net zo hoog als die van politici, de ministers en de bijbehorende departementen.

"Zeg jij nou dat het geen kwaad kan dan zal ik zorgen dat een fabriek in het buitenland de schuld krijgt", een van de standaard zinnetjes van ministeries en de klonen die er 'beleid voeren". "En de kippen kun je gewoon ruimen als niemand voor de kosten op wil draaien".

 Dus beste reizigers, we  vergassen de kip, gebruiken geen ei en daarbij ook geen zelfrijzend bakmeel, geen bacon en geen pannekoeken; zonder ei kun je geen taart bakken, geen bacon and eggs en ook geen pannekoeken maken. Om maar wat te noemen. Eierkoeken gaan in de ban en eierbiscuit ook.

We zullen maar niet spreken over eierstokken en eileiders, over eierdoppen en eiderdons.

Ei is een besmet woord. En daar mee ook eigen, eigenlijk, eigenaresse en eigenwijs. Eigengereidheid, eigennaam, eigentijds en eigendom. Het verbod op eigenzinnigheid en eigenwaarde is door de corrupte instanties uitgeroepen.

Conclusie:

We kopen twee kippen en noemen ze hennen; wat deze dames leggen noemen we het onbevruchte nageslacht. De lippen mogen thuis gehouden worden in hoeveelheden die het aantal gezinsleden niet overschrijdt. We geven onze kippen een naam en liefde en als ze te oud worden en het niet meer naar hun zin hebben plegen we onze van de SGP bekende Oud-Hollandse euthanasie op hen. Waarna we hen, of hoen, verwerken in een kibbesoeb ( volgens de Joodse normen met verse foelie) of een cupasoep maar dan home made.

De veren worden verzameld om verendekbedjes van te maken voor vluchtelingenkindjes die het altijd koud hebben. En kippen in huis is super gezellig.

Al die veelhouders kunnen wat ons betreft de pot op. Het uitbranden van goedverzekerde stallen met daarin 80.000 batterijkippen is daarmee voorgoed verleden tijd.

©Gavi Mensch

Nederland BV, 12-8-2017

Gekortwiekt

.

gekortwiekte vogels vliegen niet

struikelend rennen zij door

ongemaaid gras, met bloemen

waarvan ze de kelk niet zien

een levenlang struikelen en

voortgaan, achterom kijkend

terwijl niemand je volgt

en niemand vervolgd wordt

aan de stralend blauwe hemel

staat de zon die onzichtbaar

blijft schijnen voor mensen

met een goddelijk mes

kort gewiekt,struikelend

vrijheid heeft vleugels

leugens verjaren niet

en jaren zijn vervlogen

Gavi Mensch
Maastricht, 17-12-2011

.

Zelfportret

.


het is het alleen zijn niet
het verdriet is over chaos
die ontstaat doordat je leeft
en geeft en niet de juiste handen
hebt om te vangen wat achteloos
toegeworpen niet in je leven
past en dat waar je voor koos
in je dromen niet blijkt
te bestaan

toch blij met de merel ik denk
dat hij zingt voor mij en daarna
vraag ik me af of dat alles
is waarmee ik altijd weer
tevreden moet zijn.

chaos en dan proberen orde
te scheppen in troosteloze
en pijnlijke vermoeiende zaken
handen om te werken
niet om te vangen

uitzichtloos lachen in jezelf
stompzinnig wandelen
door een gesloten stad
altijd luisterend om te horen

het merellied gaat door en door

de gaatjes in mijn oren
steek ik haakjes en daaraan
hang ik nieuwe bellen
die simpelweg vertellen
dat een mensch zo jong
is als zij zich voelt
in haar handen alle kansen
vangt en nog niet heeft verloren.......

©Gavi Mensch
Maastricht,13-6-2011
.

Haantjes en kippen.

.

De kippen en hanen op het grasveld voor de kliniek maken veel kabaal.

Arme kippen, drie keer zoveel hanen die allemaal hun oog op telkens op de zelfde kip laten vallen. Als één haan haar lekker vindt gaan ze er allemaal voor, gangbangers! De dames moeten soms rennen voor hun leven.
De wilde hanen en kippen horen een beetje bij de kliniek. In het voorjaar hadden we ons rookhok buiten omgetoverd tot ren, de dames deden daar aan “de leg en het broeden”. Het is een soort herberg voor dakloos pluimvee geworden. 

Niet altijd tot genoegen van de omwonenden.
De heren kraaien bij nacht en ontij de patiënten wakker en meerdere van hen, bijna allemaal met korte lontjes vanwege de afkick, hebben al een poging gewaagd om zo’n wekker op twee poten de nek om te draaien, gelukkig zonder succes.

De leider van de hanen, die we James noemen omdat hij zo arrogant rondstapt, is ook wel de meest serieuze. Hij is de Big Boss. Prachtig in de veren met de kleuren van een herfstlandschap.
Zijn hen is Sjaan, beige en wit, rond en mollig, maar geen doetje. Ze heeft al aardig wat kuikenrovers de schrik op het lijf gejaagd en ze heeft besloten bij James te blijven. Maar de andere hanen hebben het vaak op haar gemunt, ze is een lekkere kip. Vaak zitten ze met zijn allen achter haar aan en James zet dan een hoge borst op en stapt om haar heen alsof hij wil zeggen: “Poe poe, jongens wegwezen, zij wil bij mij blijven, dat zie je toch en dat is ook niet voor niks!”

Maar de jongens zijn brutaal en James kan ze niet allemaal tegelijk bij Sjaan weghouden, met als resultaat dat Sjaan het vandaag op een lopen zet en onder mijn Twingo duikt.

Wij, mijn collega’s en ik, staan het een beetje lacherig en al rokende te bekijken: die komische hanenpogingen om onder mijn auto bij Sjaan te komen. Maar de auto is te laag voor die hoge hanenpootjes. 
Als een van de haantjes op mijn auto springt en daar woest flapperend met zijn vleugels de laatste restjes lak van mijn motorkap afkrabt met zijn sporen, grijp ik in. Ik sprint naar de auto, ik kan nog hard rennen voor het goede doel en de vandaal flappert weg. Sjaan zit nog onder de auto en ik maan de resterende hanenbinkies om op te hoepelen wat uiteindelijk resulteert in rondjes lopen om de auto heen, de zuster achter de hanen aan, Sjaan eronder en James die op een afstandje toekijkt met een ietwat verbaasde kop. Dan draait hij zich om. Te veel gedoe.

Mijn collega’s hebben de slappe lach gekregen van het gebeuren en ik moet, om nog enigszins mijn gezicht te redden uitleggen dat, als er te veel bedreigende mannen zijn, vrouwen hun krachten moeten bundelen, waarop de collega’s in de volgende lachbui schieten.

Ondertussen hebben de haantjes de enige overgebleven beschikbare kip Truus ontdekt, ze zit tussen de fietsen. Truus is een beetje afgeleefd en lijkt op een van de patiënten die nooit meer van haar verslavingsproblemen afkomt.
Mager, tanig is een betere woord, een beetje vaal van kleur, grijs en beige en een trieste blik in haar kippige oogjes. Met afschuw ziet ze de bende jonge hanen op zich afkomen. Ze twijfelt niet lang, fladdert omhoog en springt zo in de mand van mijn collega’s fiets. Ze nestelt zich en kijkt over de rand naar haar belagers. Mijn collega kijkt naar mij. Maar ik zeg dat haar fiets haar verantwoording is en dat ze op zijn minst een bijdrage kan leveren aan vrouwenopvang. Ze loopt naar de fiets toe en zegt tegen Truus dat ze tot het eind van haar dienst de mand kan gebruiken als shelter.

De jonge haantjes kunnen niet bij Truus komen en lopen het veld weer op. Een van hen, een brutale, pikt in het voorbijgaan naar mijn collega’s been, schudt zijn veren en wandelt weg.
“Zo werkt dat, het is de realiteit van veel van onze patiënten: net de mensenwereld....”, mompelt mijn collega en we sluiten onze rookpauze af met een blik op Sjaan onder de auto en op Truus in de fietsmand.

Als we naar binnen gaan horen we James nog een luide kraaiserenade geven.
Een bedankje........ of een waarschuwing dat we ons niet te veel met zijn zaken moeten bemoeien.





© Gavi Mensch
Utrecht, 2-10-2009

.

Kippen en één haan.

Mijn nicht Mathilde woont in een Gronings dorp, vlakbij Lauwersoog. De wind is zilt en het landschap groen en de dorpelingen zijn beide, zilt en groen. Vriendelijk, behulpzaam, geen paniek en geen valse beloftes.

Na een heerlijk familie weekend zit ik hier even vast vanwege pech met mijn auto en de garageman gaat er van alles aan doen om mij vanavond weer op weg te kunnen laten gaan. Ik heb er vertrouwen in.

Nu zit ik in Mathilde’s serre en heb net, heel relaxed, een beetje KV gekeken. Kippenvertier. Mijn nicht houdt kippen dat het een lieve lust is. Beigebruine kippen, bruinbeige kippen en zwart-witte kippen en natuurlijk een heer haan, Karel genaamd; hij is ook zwart wit maar met wat gedistingeerd grijs. Karel houdt zijn meisjes goed in het gareel. Mathilde heeft net enkele handen rijst uitgestrooid op de kiezelsteentegels voor het raam van de serre, en de dames en heer, die  in hun villa onderaan de tuin wonen,komen  boven vrolijk een graantje meepikken, zo tussen de bedrijven door.

Ik zit me achter het vensterglas geen moment te vervelen. De regen zwiept zo nu en dan een bui tegen de ramen geholpen door de stoer blazende Noord-Groningse zeewind. Maar nu het even droog is, komt er van alles naar de serre gehupt en gevlogen.

Natuurlijk eerst de beige en bruin gevlekte dames, dames van stand met een gevlekte cameljas, nooit veel bijgeleerd, ze doen aan de leg en vereren heer Karel. Ze zijn de sjieke meisjes van de ren en dat geeft hen status. De popartkippen zijn meer de vrije meiden, ze rennen en zijn brutaal en schichtig tegelijk en de wind bolt hun veren op tot wapperende, Arabisch aandoende flodderkleedjes.

Enkele grote kauwen en een paar kleintjes huppen tussen de bonte kippen heen en weer en roven de rijstkorrels voor hun pootjes weg. Met hun schrandere oogjes kijken ze naar de tortelduifjes die buiten de zijlijn wachten tot een van de anderen een steekje of korreltje laat vallen. Dan stapt heer haan naar voren en de duiven vliegen geschrokken weg. De onverschrokken kauwen schrikken van de geschrokken duiven en vliegen in de haag en de dames doen net of ze van dat alles niets gemerkt hebben en eten rustig door.

Max de cyperse ex-kater zit naast mij voor het raam, voor hem aan de verkeerde kant, en staart over alle vogels heen. Hij moet zijn roofdierenaard verloochenen; hij mag niet op vogels jagen van de bazin en lijkt wat verwonderd over zijn eigen gehoorzaamheid. Als de vogels bewegen, beweegt zijn kopje mee. De kippen die nog zo gek niet zijn, lijken de dikte van het glas te hebben gemeten en de haan keurt Max geen blik waardig.

Natuurlijk moet ik weer tafereeltjes vastleggen en sta voorzichtig op om mijn fototoestel te pakken. Maar als ik behoedzaam terug loop naar het raam kijkt Karel op en fladdert gedecideerd. Hij geeft het sein voor de aftocht en zowel de dames als ook de wilde meiden draaien zich acuut op hun malse kippenpootjes om en huppelen de treden af, Karel sluit de gelederen.

Max rolt zich op op zijn stoel met schapenvacht en ik zet mijn camera weer op stand-by. En net als ik begin met schrijven komen twee dames kippen en wat kuikens de trap oprennen, ze waren wat laat en hebben door het getok begrepen dat er eten is. Onmiddellijk komt de kippenharem ook weer naar boven rennen, jaloerse donders, maar de moederkippen laten zich niet wegjagen. Gekeuvel en naar ik vermoed, wat deftig en minder deftig gescheld. Als Karel ook weer zijn kop boven de trap uitsteekt, is het in een klap rustig en pikken de dames en de kuikens schijnbaar vredig de laatste rijstkorreltjes tussen de kiezeltjes uit.

Max gaat staan in de stoel, rekt zich uit en kijkt naar buiten. Ik pak mijn camera maar weer net te laat, alles rent de trappen af en kan nog net de laatste kippenkont op de foto zetten.

Zo gaat dat de hele dag door, vervelen is onmogelijk.

foto judith barreveld

Kippenvertier bij Mathilde.
Kippen en één haan.

©Gavi Mensch
Groningen, 26-10-2009 

PS Mijn nicht overleed in Groningen op 23 maart 2012 maar  ik heb nog een mooie kip voor haar gevonden.