Angstpsychose

Wie heeft die angstpsychose?

Na een bijna noodlottig verblijf op de IC van 2 verschillende ziekenhuizen, met een vanwege een Covid-protocol te diep ingebrachte en hoogstwaarschijnlijk onnodige intubatiecanule en een overdosis aan “coma” slaapmedicatie, waardoor ik te slecht wakker werd, zat ik gister bij een jonge psycholoog.

Ik vertelde haar over mijn depressie na een angstig en vrijheid beperkend voorval enkele maanden voordat ik longontsteking kreeg.  En dat ik daarna somber werd; ik houd namelijk van mijn vrijheid om te gaan en te staan waar en wanneer ik maar wil.

Een vrijheid die me al 2 jaar ingeperkt werd door farmamaffia en hun lobbyisten, door de uitvinder en aanhangers van het WEF en hun stinkend rijke kompanen. Van die onmensen die de wereldbevolking moeten en zullen terugdringen omdat ze dan voor niemand meer hoeven te zorgen en kunnen zwemmen als Oom Dagobert; schoon zullen ze nooit worden van het slijk der aarde in de vorm van bloedgeld.

Een beperking die ik ook voelde bij de huisarts die alleen maar symptoom onderdrukkers voorschreef bij een heftige bronchitis, Een huisarts die er uit zag als dubbel ingepakte een imker en zich dan nog helemaal afwendde om even vluchtig naar je longen te luisteren. Waar ik ontdaan van thuis kwam en het wel mooi vond geweest. 

Ik mag niks meer en ik doe niks meer.

Zodat ik enkele maanden later toch naar die huisarts moest om dat ik thuis positief testte op een of ander virus of op ontstekingsmateriaal, wie zal het zeggen.

Om een nog langer verhaal weer in te korten kom ik weer terug bij de psychologe. Ze vond mijn afkeuring van de covidsprookjes raar, vreemd en erg buitenissig.

En daar ik tijdens en net na de overdosis aan slaapmiddelen en het foute gebeuren op de IC's last had gehad van nare dromen en psychosemomenten, stond ik in haar hoofd genoteerd als psychotisch.  Voor het stellen van haar, wat mij betreft onnodige, diagnose, opperde ze dat mijn anticovid woede voorkwam uit zo'n psychose en dat het dus zaak was om daar wel iets mee te doen.

psychose beelden

Helaas kon ik mijn lachen niet inhouden.

Ik heb haar verteld dat ze nooit of te nimmer kon weten of mijn "woede"  voortkwam uit een noodzaak van haar om te diagnosticeren of uit haar ongelooflijke onwetendheid.

Toen ik meer voorbeelden aanhaalde van het enorme covidbedrog zei ze dat ik zaken uit het heden en verleden aan elkaar koppelde om een logisch beeld te krijgen van het nu. Dat er zoveel mensen gestorven waren lag helemaal niet aan de wens om de mensheid te reduceren maar aan het gevaar van het virus.

Tja.

Ik vroeg haar toen naar de angstpsychose die mensen er toe overhaalde om gezonde jonge mensen te laten vaccineren met een experimenteel op gentherapie gebaseerd goedje. Was zij gevaccineerd? Op het bevestigende antwoord heb ik haar gezegd dat ze er meer over had moeten lezen. En natuurlijk niet op de MSM maar op de alternatieve nieuwssites. MSM bestaat alleen nog bij de gratie van de WEF baasjes en maken auto propaganda voor datgene waar de gevaccineerden  o.a. auto-immuunziekten van kunnen oplopen. 

Persoonlijk vind ik het heel moeilijk om aan mensen die zich vol overtuiging hebben laten misleiden en vaccineren, een toekomst te schetsen die mogelijkerwijs veel ziektes met zich meebrengt. Ik weet ook zeker dat ze het daarom wegschuiven, niet willen horen en niet willen begrijpen

Ik beloofde haar links te sturen om te lezen en zich er verder in te verdiepen. En dat ik me realiseer dat ik bij gevaccineerde mensen liever niet te veel richting toekomst moet praten.

Maar ik wel was heel boos toen ik thuiskwam en weet nog niet of ik terug ga naar de psychologe. Ik heb er eigenlijk niets te zoeken. Als verpleegkundige weet ik wat psychoses zijn, als wettelijk officieel gedrogeerde weet ik hoe ze voelen. En als mensch weet ik of ik daar last van heb of niet.

Als ik één ding geleerd heb ik dat je verdriet en ellende  verbijten nergens toe leidt. Soms lucht praten met iemand die intelligente weerstand biedt op. Sparren in plaats van geruisloos vechten. Het leven is alleen mooi zoals het zou moeten zijn. Dit leven is  veelal een onrechtvaardige modderpoel.

Wat ik niet kan accepteren is dat er continue onrechtvaardigheden op mijn toch al kwetsbare ziel worden gegooid!

En de domme diagnosepoging was er zo een.

Gavi Mensch: 18-2-2022

Gastcolumn, Chawwa Wijnberg PTSS.

Oud zeer nog steeds nieuws.

Zo zal het de volgende generaties onderduikers en oorlogs en uitsluitersvluchtelingen ook vergaan. Of dacht iemand dat de vluchtelingen kindjes uit oorlogsgebieden traumavrij zouden zijn?


*Onder het kopje Jom ha show op mijn website bij herinneringen deze lange column.

Ptss

Omdat mamma met mij vluchtte toen ik zestien dagen oud was. Tante Elsje, de buurvrouw kwam en zei dat ze nu weg moest. Nu. Volgens mamma lagen de kersepitten nog op de bordjes. Ze kreeg tijd om zes luiers bij elkaar te graaien en verder niets dan de kleren die ze aan had. Weg, met mij. Zestien adressen, of achttien dat weet ik niet meer. Eerst bij iemand die ook een baby had. Dan vielen die luiers niet zo op. Maar die mevrouw at zelf goed maar mamma kreeg niets. En ik aan de borst huilde niet veel. Toen bij iemand die leuk was maar te veel kletste. Weer weg. En weer weg. En weer weg. En ik kreeg niet genoeg moedermelk maar gaf geen kik. Zou mamma toen al gezegd hebben, flink zijn kind?
Hoe lang heeft het geduurd voor we in Ilpendam aankwamen? Ik weet het niet. Wel dat ik toen bijna uitgedroogd was door gebrek aan voeding. En dat ik vrijwel niet meer poepte. Dat het een tijdje duurde voordat ze een dokter vonden die te vertrouwen was. Mamma heette toen Aartje en haar persoonsbewijs was zogenaamd van iemand uit het gebombardeerde Rotterdam. Ik heette Humpie.
Ik weet dat alleen uit flarden verhalen.
Omdat die kennis wel in mij opgeslagen is, heb ik het af en toe flink benauwd.
 Vooral vier en vijf mei. En bij alles wat op de ene of de andere manier aan de oorlog doet denken. Ik val dan stil. Ik keer terug in de bevroren tijd. Ik wil niet bewegen. Ik ben bang, maar ik voel het niet. Stil.
Wachten tot het over is.
De eerste drie jaar van je leven heb je een symbiotische verhouding met je moeder. Je voelt wat zij voelt. Zeggen ze.
Wat heeft zij gevoeld? Wanhoop, woede, verdriet, angst? Die gevoelens liggen bij mij op de bodem van mijn bevroren tijd. Blijf uit mijn buurt want de blinde woedeuitbarstingen liggen op de loer, de angst belet me de straat op te gaan.
Ik schreef ooit:

mei
twee warme dagen
en ik voel de helse woede
opgeblazen van niet uitgeblazen sissen
want het is over
veertig jaar voobij
hitler is een oude wolk geworden
maar nog altijd stormt en regent het in mij

Achter mijn dichte ogen marcheren de laarzen. Kan iedereen een verrader zijn. Kan er een mof komen die me te pletter slaat met mijn hoofd tegen de muur voor de ogen van mijn moeder. Of, nog erger, mamma bezwoer me dat ze mij dan, om me dat te besparen, zelf wel de nek omgedraaid had. Voelde ik dat ook als baby? Was ik daardoor ook bang van mijn flinke Mam?
Naar welke veiligheid verlang ik? Wat geeft me die stilte waar ik me in terugtrek? Oma en Ilpendam, het gras en de koeien, de slootjes en de westenwind. De hemelkoepel met de wolken en het land drijft op het water.
Ik ben nu geen machteloos babytje meer. Ik ben volwassen. Bijna vijfenzeventig. En toch heb ik bij tijd en wijle nog steeds te maken met die woordeloze benauwenis. Een machteloos bang kind zijn.
Dat is dus mijn ptss, post traumatisch stress syndroom. Mijn oorlogstrauma.

Dit en meer op  http://www.chawwawijnberg.nl/

Gavi Mensch

Nederland BV 23-4-2017

Haat is niets anders dan angst voor het gehate.

De afgelopen 24 uur heb ik heel wat keren de woorden haat en fobisch horen zeggen. Heel veel mensen heb ik gezien die alsmaar instemmend ja knikken en niet zo erg veel mensen die het hoofd nadenkend schudden. Veel meehaters en meepraters, veel populaire nep-rebelie.

In een programma op tv werd me door een vreemd lachend mannetje uitgelegd dat fobie en haat hetzelfde is. Homofobie en homohaat is hetzelfde? Geen enkele nuance?

Ik ben het daar helemaal niet mee eens. Niet met het vreemde lachje en zeker niet met de verkrachting van de Nederlandse taal.

Homofoben zijn in de eerste plaats bang dat ze zelf anders ( dan verwacht) zouden kunnen zijn. Ook zijn ze bang om 'verkracht' te worden terwijl gebleken is dat aardig wat mannen dromen van anale sex. Of ze ook homo's haten durf ik niet te zeggen. Ze zijn gewoon bang.

Bij Islamofobie zie je een ander verschijnsel. In de smalle denkwereld van heel veel bijbellovers en veel mensen die met 'bidden voor het eten' zijn opgevoed is het beangstigend om te bedenken dat anderen iets heel anders geloven. In de herinnering misschien de bloederige voorstellingen uit oude prentenboeken en bijna zeker weten de overlevering van die angsten door vele generaties min of meer streng gelovigen. De makkelijke haatzaaierijen van peroxidedingen en de economisch/politieke angst dat moslims macht hebben over het wel of niet volproppen van ons land met druk bezocht autosnelwegen, hebben daaraan allemaal bijgedragen.

Bijna alle fobieën zijn ontstaan uit de angst voor het onbekende, een onverwerkt verleden of sociale dwang of de angst gedwongen afstand moeten doen van je enige houvast.

Het woord Jodenfobie ken ik niet; wel Judeofobie. Het zou wat mij betreft kunnen vallen onder de angst als vermeld in Islamofobie.

Het juiste woord in het rijtje van anti-semitisme zou dus moeten zijn anti-islamisme

Judeofobie zou dan passen in de rij van angsten zoals Islamofobie.

Deze dagen worden de ismes en fobieën door elkaar gehusseld alsof het een boerenkool stamppot is. Veel gebep en weinig letten op de diepere betekenis van woorden en wat ze kunnen aanrichten.

Over het algemeen schelden we om onze frustratie kwijt te raken of als we boos zijn om onrecht. Ik vind dat een goede optie. "Schelden doet geen zeer, slaan des te meer."

Als ik iemand een mies mannetje noem, dan kan ik de redenen daarvoor tot op de laatste letter uitleggen. Ik ben echter niet fobisch voor het ventje; voor haat is hij te miezerig. Haten is trouwens een woord dat niet in mijn woordenboek staat, evenmin als jaloezie.

De saamhorigheid van de dames met de prachtige hoofddoeken, allemaal anders en toch bij elkaar horend, heeft veel weg van de (gedwongen) saamhorigheid van de gereformeerde vrouwen die alleen naar hun kerk een hoedje dragen.

Praten over kopvoddentax is een vorm van jaloezie, jaloers op de vrouwen die steun kunnen zoeken bij elkaar en zichtbaar als een sociaal blok naar voren kunnen treden.

Het peroxidehoofd als keurmerk komt alleen voor bij types als Wilders en Johnny van Flodder. Het hoofd van Wilders (als ex-donker harige) is een jaloers hoofd, een hoofd dat erbij wil horen.

Naar mij is gebleken, ik kan heel veel voorbeelden noemen, wordt jaloezie vaak geuit door middel van haatdragend gedrag: treiteren, onwaarheden vertellen en mensen naar het leven staan, dat laatste in het ergste geval.

Een stoere vrouw die niet gauw bang is, loopt de kans om vernederd te worden door een mies mannetje dat erg onzeker is en nergens bij hoort. En de haat van dat mannetje kan zich settelen in haar leven. Vaak gebeurt dat als er sprake is van huiselijk geweld.

Als we huiselijk geweld opblazen tot wereldlijk geweld, zouden daar best eens dezelfde overeenkomsten kunnen zijn. Jaloezie, op welvaart, op landbezit, op het educatieve niveau…. En angst.

Haat is niets anders dan angst voor het gehate. Voor het onbekende. Je kunt er niets mee. Je kunt het negeren want het gaat niet om jou. Iemand die jou haat om welke reden dan ook heeft een rottig leven, haten verpest je dag en je levensvreugde.

Sommige mensen "vind ik niet". Niet de moeite waard om me er druk over te maken, niet interessant, niet mooi en niet lelijk. Gewoon niet. Dat is veel makkelijker dan al dat gehaat. Mensen die me haten vraag ik één keer waarom. Daarna nooit meer, daarna negeer ik hen. En krijg ik geen zinnig antwoord? Of een antwoord als: "Ik haat dikke vrouwen van 64"? Tja... dan moet ik er om grinniken. Wat een trieste manier van haters om zich door het leven te worstelen.

Ismes en fobieën laat ik zo weinig mogelijk toe in mijn leven. Feminisme en atheïsme zijn enkele van de woorden die van mij wel mogen, ook al gebruik ik het het liefst in de vorm van feministe en atheïste. Fobieën heb ik, geloof ik, niet. De meeste angsten heb ik, denk ik, overwonnen.

Veel fobieën zijn trouwens aangeleerd of aangepraat. Zelf blijven denken is een must.

Gavi Mensch

Nederland BV, 1-8-2016


Update voor toe, een puike bijdrage van Tofik Dibi bij 'De  Correspondent'
https://decorrespondent.nl/5034/Homos-zwaai-niet-terug-maar-steek-je-middelvinger-op/1116886824372-66c63f8b

Update met info over wat angsten veroorzaakt als we het hebben over oorlogsslachtoffers
https://psychotraumanet.org/nl/tweede-generatie-oorlogsslachtoffers