Gastcolumn van Malou van Hintum: 50ers

Vijftigers worden van de arbeidsmarkt weggekeken, maar moeten financieel wel voor zichzelf kunnen zorgen. Rara, hoe kan dat, vraagt Malou van Hintum zich af.
Vijftig is te oud om nog volop mee te mogen doen. Terwijl we krijgen ingepeperd dat mensen ook na hun pensioen moeten doorwerken, worden we na ons vijftigste weggekeken. Vijftig - het is een soort enge ziekte die je zo lang mogelijk moet zien te ontlopen. Maar al kunnen we ons laten gladstrijken en opvullen, morrelen aan onze geboortedatum kunnen we niet. Dus vijftig worden we onvermijdelijk, tenzij we ons vroegtijdig kapot zuipen, voor de trein gaan liggen of als veertiger een afgrijselijke ziekte oplopen die korte metten met ons maakt.

Persona non grata
Als je vijftig bent, denk je na over wat je nog wilt en kunt. Je hebt in de loop van de tijd een hoop intellectuele en sociaal-emotionele bagage verzameld waar je in je werk je voordeel mee kunt doen. Wat mij betreft tot mijn zeventigste; dat lijkt me een prima leeftijd om afscheid te nemen.

De ene keer lijken die twintig jaar me veel te kort. Als ik optel wat ik allemaal nog zou willen lezen, zien en beleven, heb ik nog twintig jaar extra nodig. Andere keren vind ik die periode een eeuwigheid, omdat je al die tijd een persona non grata bent. Want de boodschap die vijftigers krijgen, is dat ze 'plaats moeten maken'.

Ik kreeg een poosje geleden tijdens een debat naar mijn hoofd geslingerd dat ik 'de plaats van een dertiger inneem' omdat ik hier wekelijks een column schrijf. Je hoeft blijkbaar niet eens in loondienst te zijn om een jongere in de weg te zitten. Ook voor zelfstandig ondernemers lijkt 'oprotten' het parool.

Tegelijk moeten vijftigers flink aan het werk blijven, want ze mogen de samenleving niets kosten. Rara, hoe moet dat dan?

Dertig
Vijftig is het nieuwe veertig, juichte het maandblad Opzij onlangs in een reportage met inspirerende, mooie vrouwen van vijftig-plus. Veertigers tellen al niet meer mee op de arbeidsmarkt, somberde het weekblad Intermediair een paar weken geleden. Wat lijkt een belangrijke reden? Recruiters zijn vooral dertigers.

Tegenwoordig wordt vrijwel alles in het werk gesteld om ons steeds ouder te laten worden. Intussen worden we met de nek aangekeken omdat we niet jong blijven.

We moeten allemaal dertig zijn en dat tot in de eeuwigheid blijven. Dat is onlogisch en onredelijk. Ik hoop niet dat iedereen die jonger is, eerst zelf vijftig moet worden om dat in te zien.

 ^{Malou van Hintum}

Foto: Bert Nienhuis

Deze column werd eerder geplaatst in de Volkskrant en is overgenomen met toestemming van de auteur.  Malou van Hintum is tevens auteur van het zojuist verschenen boek: Doe eens normaal en  is te vinden op Twitter onder de naam  @malouvh



.

Ingezonden mededeling VWS

Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport

Nederland gezond en wel. Dat is het motto van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS). Het is de ambitie van VWS om iedereen zo lang mogelijk gezond te houden en zieken zo snel mogelijk beter te maken. Ook wil het ministerie mensen met een beperking ondersteunen en maatschappelijke participatie bevorderen.

Urgente medeling:

Het Ministerie van Volksgezondheid is een onderzoek gestart naar de lengte van het geslachtsdeel van de Nederlandse man.

Alle mannen wordt verzocht hun erectie te meten.

Mocht deze onder de 15 cm blijven dan wordt deze mannen de komende weken verzocht oranje vlaggetjes voor hun huis op te hangen.

Namens de Minister hartelijk dank.

   

Met dank aan de mailster voor de suggestie.

©Gavi Mensch

Nederland BV,  6-2-2012

    

Eigen Oma eerst en de kinderen van Rutte

Had Rutte nou wel of geen kinderen?

Door al dat gekrakeel van die ploeg ben ik het even kwijt. Wel is er een CDA mevrouw met 5 zonen. Vroeger was dat: 1 stamhouder, 1 voor God en 3 voor de kinderen producerende schoondochters. Mijn RK vrienden zullen dat beamen, mijn gereformeerde vrienden ook.
Maar even terug naar de werkelijkheid. Het is de wens dat we allemaal die kinderen maar vergeten. Men begrijpt het niet meer.

@tonbroek twittert als antwoord op de vraag hierboven:
@GaviMensch Mark Rutte heeft nog geen kinderen. Vooral omdat hij geen idee heeft waar je kinderen kunt kopen #wehkamptweet

Mijn vraag was naar aanleiding van het koopkracht plaatje voor 2013 ons zo vrolijk in de maag gesplitst door de 5 van Kunduz. Wat een lichten in de duisternis.

Ik haal even de toekomst van de kinderen eruit:
Alleenverdiener met kinderen:          -/- 1
Modaal +1/2 modaal met kinderen:  -/- 0.75
Alleenstaande ouder min. loon:       +/+0.75        
Alleenstaande ouder modaal:          -/- 0.50
Sociale minima met kinderen           -/-1.25
Soc. Min. Alleenstaande ouder        -/-1.5

De staat hoeft niet voor onze kinderen te zorgen, maar moet wel zorgen dat wij dat kunnen. Als we het niet goed doen krijgen we jeugdzorg op onze nek, iets waar je in deze tijd ook al niet blij mee bent.
Mijn vraag moet dus anders: Waarom wil Rutte niet dat er kinderen zijn? Wil hij de enige zijn? Is hij jaloers op de andere kinderen?

Zoals het er nu uitziet is de cirkel rond op de meest domme manier.
Alleenverdiener met kinderen gaat er op achteruit, als er met twee verdiend wordt ook, stimuleren dat de SGP de vrouwen achter het aanrecht weg haalt heeft dus zo geen zin. Maar de Kunduzploeg is overwegend gristelijk. GroenRechts, voorheen GroenLinks, heeft een stevige band met god. Ik heb daar echt niets tegen, maar ik waarschuw. Die god wordt vaak boos als er niet genoeg kindertjes bijkomen. Dat heb ik tenminste begrepen.

Sociale minima in de vorm van alleenstaande ouders worden nu erg goed gemotiveerd om hun kind naar de onbetaalbare kinderopvang te brengen, zodat ze naar school kunnen(?) en een vak kunnen leren(?) van de bijstandsuitkering. Maar niet heus!
Als ze die jaren in bittere armoede in een doos hebben doorgebracht met de kindjes in de handen van jeugdzorg, dan gaan ze er bij hun eerste baan 0.25 op vooruit om dan te komen bij een -/-1.25.

Dat noem ik nog eens debiel, debiele maatregelen, verwoestende maatregelen. Bezopen gedoe.
Daarbij komt nog een verzwaring voor zorg voor ons allen van 1.6 miljard. De eigen bijdrages en een hoger eigen risico, natuurlijk weer niet naar inkomen.
Modaal en twee keer modaal ( vooral die zonder kinderen) gaan er flitsend op vooruit. Die krijgen als beloning dat van de niet vermogenden met kinderen er bij. Als premie.
Ik ben er dan ook voor, om mensen zonder kinderen een eigen bijdrage ter waarde van hun hele bezit te laten betalen als ze naar een zorg of verpleeghuis moeten. Alles!
Want bij de ouderen met kinderen komt het ook nog eens op hun bord, die kinderen werken in de zorg voor ouderen die destijds geen kinderen beliefden.

De mensen die geen kinderen kunnen krijgen laat ik even buiten deze discussie.

Kunduzakkoordjes zijn niet alleen verscheurend in links rechts maar ook rijk en arm, met of zonder kinderen. Nu nog wel of niet Nederlands sprekend, wel of geen hoofddoek, wel of geen vermogen tot glashard liegen. Het maakt allemaal uit in deze maatschappij.

Ik ben hard bezig om mijn volwassen  kinderen te heropvoeden. Werken in de zorg? Over mijn lijk! Iedereen zorgt maar voor jongeren om door verzorgd te worden.

Ik heb zojuist van mijn 2 jarige kleindochter een kopje thee gekregen.

Eigen oma eerst!

©Gavi Mensch

Nederland BV, 18-2012.

.

Bent u een mens?

 

"Bent u mens?" vraag de ambtenaar van het detentiecentrum met een grimmige blik gericht op de doeken van wie tegenover hem staat. Hij staart naar de kleuren omdat hij niet naar de grote droevige ogen wil kijken. Bevel is bevel. Al deze… (hoe moet je ze noemen) moeten ondervraagd worden, voor de zoveelste keer. Ze moeten in kratten en er moet een etiket op het deksel met de bestemming.

Hij krijgt geen antwoord.

"Ik vraag u voor de laatste keer, bent u mens?" hij schreeuwt het uit nu en zijn stem slaat over. Hij heeft vanmorgen zijn pil niet ingenomen, hij trilt op zijn benen. Wat moet hij hier nu mee? Dit geeft geen antwoord, hij is over een half uur klaar en dan moet de krat ingeladen zijn.

Hij kijkt zuchtend in het dossier, er zitten al diverse copietjes in van vorige etiketten. En elke keer komt de krat weer terug met ' geadresseerde onbekend'. Er huilt iets. Hij kijkt maar dat wat voor hem staat, kijkt hem met droge ogen aan. Dan ziet hij iets bewegen in de plooien van de verpakking. Hij schrikt. Een aanslag? Hij drukt op de alarmknop.

Er komen zoveel mannen met wapens in de aanslag het kantoor instormen dat de doeken omvergelopen worden en er iets kleins op de grond zichtbaar wordt.

De mannen doen verschrikt een stap achteruit en kijken de ambtenaar boos aan.
"Een aanslag? Dit is zo'n ding in het klein".
Hij krijgt een kleine krat in zijn handen gepropt en de mannen verlaten de ruimte.

Foto Sven Torfinn

De ambtenaar kijkt naar het ding en vraagt: "Ben jij een mens dan, alsjeblieft?

Als ik weet dat jullie geen mensen zijn, kan ik jullie namens het ministerie een onmenselijke behandeling geven, dus zeg alsjeblieft nee. Ik doe jullie dan in kratten en dan stuur ik jullie apart ergens naar toe waar ze jullie ook niet willen hebben. Kijk dit is een menselijke samenleving en voor onmensen is hier geen plaats.

Toe geef nou eens antwoord!"

@Gavi Mensch

Nederland BV Afdeling TerApel, 15-5-2012

Protesteer tegen de onmenselijke behandeling van (uitgeprocedeerde? asielzoekers) menschen!

Doe het NU!


Update: 17-6-2016 Wat zou er gebeurd zijn met deze baby en haar moeder?

http://nos.nl/artikel/2111655-vluchtelingenbaby-geboren-aan-boord-nederlands-marinefregat.html

Kampeervakantie voor Leers

Meneer Leers,

Het moet me van mijn hart: ik woon hier, zeer tot mijn ongenoegen, in uw Maastricht. Helaas is Limburg voor de Limburgers en Maastricht voor de Maastrichtenaren.
Ik voel me hier net een asielzoeker.

U bent hier ook niet geboren, maar u spreekt waarschijnlijk het dialect, dat zal wel geholpen hebben. Het feestje dat ze hier organiseerden toe u wegging was vreemd; ik weet niet of ze dat deden om uw vertrek te vieren. Het lijkt mij van wel, als je verdrietig bent om iemands vertrek geef je geen feestje!

Nu heb ik begrepen dat u de gratis kampeervakantie aangeboden heeft gekregen van de Maastrichtenaren. Ik begrijp dat TerApel allerhande leuke voorzieningen heeft. Een internationaal tentenkamp met veel vertier. Zo is vandaag de survivalweek begonnen. U krijgt weinig te eten en niets te drinken, wassen hoeft u zich ook niet meer, de organisatoren van het festival hebben het water afgesloten. Spannend hé? Eerlijk gezegd vind ik zo'n survivalweek u op het lijf geschreven. Ik zou maar vlug de rugzak inpakken, vol is vol!

Diezelfde organisatoren, uw ambtenaren zullen we maar zeggen, hebben al van alles moeten doen om het teveel aan deelnemers aan het kamp te ontmoedigen. Maar eerlijk is eerlijk, iedereen heeft recht op wat vakantie, uw kompaan in deze Henk Bleker heeft wel deelname en hulp toegezegd. Volgende week organiseert hij de sportweek, heb ik begrepen; iedereen mag meedoen aan het voetbaltoernooi en u mag beiden, maar wel om de beurt in het doel. Er worden geen wedstrijden gespeeld, het wordt alleen penalty schieten, makkie dus.

Ik denk dat de mensen in het tentenkamp bij TerApel erg blij zullen zijn om u te zien.

Veel plezier en een vrolijke groet,

©Gavi Mensch

NederlandBV, 14-5-2012

.

Peulenschil

Maandenlang heb ik niets op mijn blog gepubliceerd om de doodeenvoudige reden dat ik geen keuze kon maken.

De zaken die ik als dramatisch ervaar worden afgedaan als peulenschil, de zaken waar ik van denk dat ze vreselijk gedramatiseerd worden en leiden tot internationale massahysterie waar alleen de rijken baat bij hebben, overspoelen me.

Van massahysterie word ik boos, ik neig tot roepen dat iedereen zich niet zo moet aanstellen, dat we gewoon opnieuw moeten beginnen met de fiches verdelen. Waarna ik direct moet stellen dat ik van geen enkele politieke beweging lid ben.

Reduceert men alle kapitale leugens en zonden tot één zin dan ziet die er voor mij zo uit: "Er wordt geen extra geld gedrukt en dus houdt iemand dat drukwerk verstopt in een laatje".

Machtswellust. Publiciteitsgeilheid. Méer-dan-méér-graaiers.

De baas zijn is verworden tot de baas spelen. Politieke macht is een regerend jongensspel geworden en de meisjes die mee mogen doen hebben een eed van onderdanigheid aan het kapitaal moeten afleggen.

Verantwoording? Ik heb nog nooit zoveel mensen naar de lucht zien staren, horen volharden in hun leugens en elkaars draaikont zien bewonderen.

Ik heb iets tegen macht zonder empathie, iets tegen macht zonder verantwoording; ik geloof er ook niet in, allang niet meer. Je krijgt met dwang nooit voor elkaar wat mensen uit eigen vrije wil wel doen. En dat is een gegeven dat al bij de opvoeding hoort. Zo leren kinderen met verantwoording omgaan.

 Als macht een speciale kracht is om meer te bereiken voor iedereen, dan wil ik er nog over van gedachten wisselen. Degenen die het hardst gillen dat dit een betuttelstaat is geworden met afhankelijke inboorlingen, die hebben te lang de macht in handen gehad en te lang de verantwoording ontlopen.

Nu moet er bezuinigd worden op onderwijs, op gezondheid en op eerste levensbehoeften zoals een dak boven je hoofd.

Hoeveel jaar geleden is het dat er een sociaaldenkend kabinet was? Welnu als die jaren daarna heeft reli-rechts-liberaal met handenvol uitgegeven aan onzinnige zaken en aan een log bureaucratischs ambtenaren apparaat. Iets dat men nu met uitgestreken smoel in schoenen van de sociale politiek schuift?

Ik heb iets tegen deze domme brute krachten die elkaar 7 weken opvrijen op het bioCats vakantieoord. Om dan een oorlogsgezinde coalitie te vormen, snel en impulsief met zich centrum noemende rechtse partijtjes. Ik heb geen teiltjes meer.

Mijn maat is vol. Er is nog zo veel te doen.

Politiek is een poppenkast en onze belangrijke zaken blijven stilstaan. Bezuinigen op zorg en educatie zijn onnodig. Er is genoeg geld als men de graaiers houdt aan de maximale salarisschaal van de gezondheidszorg bijvoorbeeld. En bankbelasting! Dan komen er banen voor jongeren, geld voor stages, geld voor echt wetenschappelijk onderzoek naar veel voorkomende 'rare' ziekten. Geld voor noodzakelijke zaken. 130 km p/u trajecten vallen daar niet onder.

Woningbouw is slechts nog een woord dat gebruikt wordt voor de schuurtjes in de achtertuinen van de villa's van hun Raden van Bestuur.

We moeten bezuinigen, wij, die al heel hun leven elk dubbeltje omdraaien, geen subsidies kregen, als meer dan 40 jaar werken, versleten zijn, uitgemolken worden.
Waar zijn die vakbonden toch gebleven? Doen die alleen nog aan trainingen en cursusjes voor de vakbond zelf? Er is werk aan de winkel!

Ik hoor tot die wij en ik geloof niet in die crisis. Er is niet meer geld gekomen en niet meer afgegaan. Er zijn te veel zaken gekocht en verkocht zonder er ooit een bankbiljetje voor te hebben neergelegd. En dan kun je als bestuurder of hoogste baas gewoon zeggen: 'Ach, ik weet niet precies wat dat kost, daar heb ik mijn personeel voor". En dan hoef je er maar een paar te hebben die niet kunnen rekenen……….

Peulenschil.

©Gavi Mensch
Nederland BV, 10-5-2012
All rights reserved 2012//2013

UPDATE:16-8-2013 enkele minieme voorbeeldjes
 http://www.omroepwest.nl/nieuws/15-08-2013/250-banen-weg-bij-zorgpartners-midden-holland

http://www.omroepwest.nl/nieuws/16-08-2013/fnv-woest-over-ontslagen-bij-zorgpartners-midden-holland.

Gastcolumn Chawwa Wijnberg: Bijna 4 mei

Inleiding.

Het afgelopen jaar ben ik, meer nog dan gedurende mijn tijd in Spanje onder het fascistische regime van Franco, in mijn eigen Nederland bezig geweest met de Holocaust.

Uitsluiting van mensen vanwege hun handicap, hun intellectuele vermogens, hun godsdienst of hun uiterlijk, in dit ooit zo intelligente en beschaafde land, waren aan de orde van de dag.

Ik ben geboren op 5 mei 1952 en ik ben opgegroeid met de restanten van de Tweede Wereldoorlog.

Vandaag laat ik mijn blog aan een overlevende van de Holocaust, die destijds van onderduikadres naar onderduikadres verhuisde, als baby.

Haar column over haar kleinzoon en haar gedicht over de kleinkinderen van een andere oma, die nooit meer terug gekomen zijn.

Men kan 4 mei niet afdoen met: 'De Holocaust, dat is al zo lang geleden…..'

Want voor je het weet staat er weer een narcist op je stoep die aanbeden wil worden.

   ©Gavi Mensch

Nederland BV, 2 mei 2012

War

Het is nu geen vermoeidheid, geen zenuwen, het is nu de war. Een toestand, zeg dat wel. Geen concentratie is het lastigste. Onder het oppervlak het oude verdriet. Kortom de meidagen. ‘We’ herdenken, ‘we’ vieren feest.

Ik probeer het wel, maar het lukt niet goed. Noem het de meiblues die gelukkig weer overgaat. Dat wel. Ik hoorde iemand over mij vertellen dat ik geen medelijden wil. Dat ik zei: ‘Geen medelijden, ik heb verdriet. Dat is niet zielig.’ Zo is het.

Maar onder het verdriet hurkt verbijstering. Hoe kon dat vreselijke gebeuren. Waarom is niet iedereen geheel van de kaart? Het kleine fotootje van Elleke en Hansje Keizer, een nichtje en een neefje, kleine kinderen, op dezelfde dag in Sobibor vermoord. Maar zelfs als ik de gedichten voorlees die ik er over geschreven heb, is er geen ijskoude storm die het publiek bevriest. Ik worstel in stilte met de radeloze woede dat niemand dit kon voorkomen. En dan een poging tot glimlach, je moet je publiek niet te veel ellende meegeven. Het is al bijna zeventig jaar geleden tenslotte. Ik heb ‘geluk’ gehad. Ik heb het overleefd. Daar moet ik toch blij mee zijn?

Mijn dochter belt met een verhaal over Boaz en Abel en de dingen die de kinderen op het grotemensennieuws hebben opgevangen. Ze vertelt het vlug, want op de achtergrond breken de lieve jongetjes de tent af. Onthouden? Zinnen in mijn hoofd herhalen tot ik ze op kan schrijven? Er drijven woorden in de mist. Ik besluit mijn dochter op te bellen en haar te vragen het verhaal te herhalen. Niet dat ik dan nu een pen en een papier bij de hand heb. O, sukkel.

Dochterlief is kortaf. ‘Mam ik bel jóu omdat ík geen tijd heb om het op te schrijven.’ Moeder blijkt een opschrijfboekje te zijn. Hm.

Ze zei: ‘Hoe vertel je een zesjarige over de holocaust?’ Ze moest even het nieuws kijken. ‘Jongens even stil.’ En toen kwam er iets over joden en dood, waardoor Boaz vroeg: ‘Wie is er dood?’

Vervolgde joden, die herdenken we met Pesach. We zijn geen slaven meer in Egypte. Oude verhalen van lang geleden. De tocht door de woestijn. De farao. Daar is een voorleesboek van gemaakt, de hagada. Hitler. Over hem is nog geen voorleesboek voor kleine kinderen.

Janine vertelt iets vaags over lang geleden en gemene mensen die de joden vermoordden.

‘Was je daar bij, Mamma?’

Als zij met ‘nee’ antwoordt, weet Boaz het heel goed. ‘Toen liep jij door de woestijn, hè mamma?’

Veertig jaar woestijn. Van 1942 tot 2012, zeventig jaar, noem het woestijn. Heel goed Boaz. Zo was het.

Album

elke mei begint het weer

kind met een vlinderjurkje

het gedicht

dat zich niet schrijven laat

Elleke vijf jaar

het album

met een zucht

gesloten

ook weggehaald

zei mama dan

over Hansje,

het jongste kind van Mart en Mau

bleek gezwegen, hij

staat niet op de foto's

een baby mag niet mee

naar een trouwerij

pas vijftig jaar na dato

spreekt uit bange potloodhalen

van de wel bewaarde post

dat hij gezond en groot genoeg was

om mee te mogen

op transport

All rights reserved 2012 Chawwa Wijnberg
www.chawwawijnberg.nl

.

Zoemen

Vanmorgen werd ik wakker door een zoemend geluid, niet van de wekker of van een insect. Ik stond op en zette de koffie aan. Het zoemen bleef, leek zelfs sterker te worden.

De krant heeft een vreselijke oorlogsvoorpagina, op bladzijde 3 eisen vijf foto's van oude mannen en één van een oudere vrouw het recht op zelfdoding als het leven voltooid is. De natuur, de iPad, de Amerikaanse verkiezingen.

En dan wordt het zoemgeluid me duidelijk: "Ook vrouw lijdt onder crisis". Het woordje 'ook' staat er echt. Op pagina 7, bij Internationale Vrouwendag. Ook staat er: "Lager betaald en ondervertegenwoordigd, helemáál in de top."

4 generaties

Het gezoem is van mannen die vandaag grommen bij zo veel aandacht voor vrouwen, luister maar!

©Gavi Mensch
Nederland BV, 8-3-2012


Foto: JaimeDMay  Camera: Roleiflex

PS Waarschijnlijk ook geplaatst op www.120w.nl

Heaven and Hell

.

While walking down the street one day a Corrupt M.P. (that may be redundant) was tragically hit by a car and died.

His soul arrives in heaven and is met by St. Peter at the entrance.

"Welcome to heaven," says St. Peter. "Before you settle in, it seems there is a problem. We seldom see a high official around these parts, you see, so we're not sure what to do with you."

"No problem, just let me in," says the M.P.

"Well, I'd like to, but I have orders from the higher ups. What we'll do is have you spend one day in hell and one in heaven. Then you can choose where to spend eternity.."

"Really? I've made up my mind. I want to be in heaven," says the M.P.

"I'm sorry, but we have our rules."
And with that, St. Peter escorts him to the lift and he goes down, down, down to hell.

The doors open and he finds himself in the middle of a green golf course.

In the distance is a clubhouse and standing in front of it are all his friends and other politicians who had worked with him.

Everyone is very happy and in evening dress. They run to greet him, shake his hand, and reminisce about the good times they had while getting rich at the expense of thepeople.

They played a friendly game of golf and then dine on lobster, caviar and the finest champagne.

Also present is the devil, who really is a very friendly guy who is having a good time dancing and telling jokes.
They are all having such a good time that before the M.P. realises it, it is time to go.
Everyone gives him a hearty farewell and waves while the lift doors close.

The lift goes up, up, up and the door reopens in heaven where St. Peter is waiting for him, "Now it's time to visit heaven...”

So, 24 hours passed with the M.P. joining a group of contented souls moving from cloud to cloud, playing the harp and singing. They have a good time and before he realizes it, the 24 hours have gone by and St. Peter returns.

"Well, then, you've spent a day in hell and another in heaven. Now choose your eternity."
The M.P. reflects for a minute, then he answers: "Well, I would never have said it before, I mean heaven has been delightful, but I think I would be better off in hell."

So St. Peter escorts him to the lift and he goes down, down, down to hell...
Now the lift doors open and he's in the middle of a barren land covered with waste and garbage. He sees all his friends, dressed in rags, picking up the rubbish and putting it in black bags as more rubbish falls to the ground.

The devil comes over to him and puts his arm around his shoulders.

"I don't understand," stammers the M.P. "Yesterday I was here and there was a golf course and clubhouse, and we ate lobster and caviar, drank champagne, and danced and had a great time. Now there's just a wasteland full of rubbish and my friends look miserable.

What happened?"

The devil smiles at him and says:
"Yesterday we were campaigning, Today, you voted.."

Vote wisely in the next election!

Thanks to my dear friend Janet from Chiqwell for keeping us informed.
;-)

 ©GaviMensch

Europe SL 29-2-2012

Leven in een notendop 13

.

Mw. T. is 85, rijk en al heel lang weduwe. Ze is al jaren ziek en vreselijk eenzaam en zou eigenlijk opgenomen moeten worden.
De dochters vinden dat ze thuis moet blijven wonen; opname in een verpleeghuis slaat een gat in de erfenis.
Zo komt er 's morgens iemand van de thuiszorg en 's middags en 's avonds en ook 's nachts. Mw. T. is een moeilijke vrouw, verzuurd en slechtgehumeurd.
De dochters komen op visite en houden hun jas aan.
Alles wat je extra doet voor Mw. T. wordt dankbaar aanvaard en toch zuur afgewezen.

Opeens was ze toch opgenomen, bij de nonnen, gratis; omdat ze vroeger veel gedoneerd had. En zo werd het geduld van de dochters beloond.

 

©Gavi Mensch
Nederland BV, 12-1-12

Levens in een notendop zijn ook gepubliceerd op http://120w.nl       
.