Briefje voor mijn kleinkind

Hola Pomelin,

Daar ben je dan weer, terug in beeld, alles is rustig en de commotie is voorbij.
Nu alleen maar groeien op de juiste plaatsen.
Als je een jongetje bent is het wel handig als je je best doet op je corpus callosum, de brug tussen de linker en rechter hersenhelft, die twee helften werken bij meisjes samen, bij jongens vaak elk apart voor iets specifieks. Je snapt het al, multitasking jongentjes liggen lekker in de markt!
En als je een meisje bent, doe je best op de verbinding tussen de hersencellen, de informatie opdrachten voor het oplossen van complexe problemen gaan dan sneller en zo kun je baas boven baas worden zonder een mannenoutfit te hoeven gaan dragen.
Verder zal het me worst zijn, het voorgaande is alleen om de zaken wat te vergemakkelijken voor als je zo’n jaar of 25 bent, ver van je vruchtwaterbed nog, maar je kunt het maar vast in huis hebben.

En ik verklap je maar vast dat het me niets kan schelen of je een jongetje bent, (jommetje zoals je moeder vroeger zei), of een meisje; ik denk aan je in alle kleuren van de regenboog. Ik hou wel van jongetjes met roze en meisjes met lichtblauw. Je vader kan al die paarse truien die je moeder voor hem koopt goed hebben en je moeder kan met die blauwe ogen van haar, alles dragen wat bleu is, van licht tot donker. Je zult wel merken dat die traditie voortgezet gaat worden. Ach, het is niet belangrijk, je zult, wat je ook draagt, het mooiste kind van de wereld zijn en daar bovenop ook nog eens het mooiste kleinkind.

Nou lieverdje, ik ga even niets doen, het was voor iedereen een onrustige week, voornamelijk voor je ouders en ook voor jou, mensen met porrende echo’s en met je moeder in zo’n buis om je te scannen, het is allemaal niet niks. Dus nu maar even uitrusten! Weet je nog van die duim, dat is één? Doe maar lekker in je mond, nu mag het nog, dadelijk beginnen ze te mekkeren over scheve tandjes, krijg je dat weer.
Ik zet dit briefje aan jouw even op het blog, zo’n ruimte op internet waar oma’s hun ei op kwijt kunnen en waar dan heel veel mensen lief op reageren. Zodra je er bent mag je op mijn laptop rammelen met je knuistjes en dan zetten we dat ook op het blog. Is dat goed? Kun je laten zien wat je van het leven vindt!
Ik hoor wel weer van je en intussen moet je maar lekker doen waar je zin in hebt, niet vergeten om alles te laten groeien zoals ik gezegd heb aan het begin van mijn briefje en vergeet ook  niet om sjiek en sjoen te worden, da's Meestrichs voor mooi en netjes!

Ik reken op je!




©Gavi Mensch
Maastricht, 18-3-2010

El rol masculino

Estos días en Holanda se habla mucho de los abusos sexuales de los curas en los internados antiguos, de los padres de familia matando a los hijos pos venganza. Y de la pequeña Millie de 12 años de edad, en mi pueblo natal, que fue brutalmente asesinada por su vecino, un joven agente de policía. Para encontrar a Millie, cuando a las pocas horas sus padres denunciaron su desaparición, usamos el sistema Amber Alert, ( parecida pero no igual al SADAR), que consiste en mandar un mensaje de sms y correo electrónico a los ciudadanos apuntados por parte de la policía, divulgar el mensaje en este mismo instante y en poco tiempo hay un million de personas con conocimientos de la desaparición.
En el caso de la pequeña, fue su vecino quien la saco de casa cuando ella llegó del cole y la mato en su propia casa poco tiempo después. Jamas podíamos haber salvado la víctima, todo pasó demasiado rápido.

¿Que llevó al joven agente a cometer un crimen tan atroz? Estaba frustrado, tenía superiores muy machistas, su deseo era de ser bailador, pero le dijeron que eso no podía ser? ¿Porque se creía con el derecho de quitarle la vida., por su supuesta autoridad de policía? Había tomado drogas? No lo sabremos hasta el juicio, pero para Millie es demasiado tarde, no volverá porque hemos encontrado una excusa parcial para la conducta de su asesino.

¿Y ahora que hacemos? ¿Esperar hasta que pase de nuevo? ¿Como en los casos de los curas o cuando escuchamos las amenazas de los papas frustrados?
Como en la violencia de genero, todos o casi todos estos excesos de machismo son relacionados con el rol que el hombre ya no tiene ( y nunca ha tenido, estoy convencido de ello): el rol de hombre fuerte, protector y poderoso.
Ese poder, la fuerza y la supuesta protección que se pegan al ‘ser hombre’, por ya no sé que razón, ni siquiera existen, pero parece que muchos de ellos aun no se hayan dado cuenta. Aun no saben que el hombre puede ser débil, miedoso y que su fuerza existe en la capacidad muscular, es mas fuerte dando golpes. Poder no tiene mas que lo que les hayan dado en sus alrededores, sus padres, sus admiradores y aquí también tienen culpa las madres! Los niños a menudo han tenido mas privilegios que las niñas!
Muchos de los crímenes cometidos por hombres tienen como fundamentos que ellos no saben quienes son, qué es lo que son y además la aceptación de cómo son. Se habla de violencia de genero, de abusadores sexuales y de violadores y en los juicios seguramente hubo un psiquiatra o un psicólogo forense, que ha sido capaz de trazar el por qué, pero luego no se habla mucho de los razones psicológicos.
Claro que también en los colegios es parte de la educación por la ciudadanía, ( muchos hombres conservadores estaban en contra de esas lecciones) pero los padres, los educadores de base, ¿también intentan adaptar los roles de su prole? Conozco familias donde los hijos ‘’ varones’ aun van a un colegio de niños, ¿que va ser de ellos con esos curas de manos sueltos educándoles?
Debemos estar atentos a los cambios en la sociedad, educar a nuestros chicos y chicas a base de igualdad. Los chicos pueden ser emocionales y ser miedosos y sentimentales las chicas pueden ser fuertes y valientes y secas, depende todo del momento y de la situacion. Y los padres deberían dar, en todo momento, el ejemplo.

Pero lo que es mas importante, mucho mas importante: debemos mejorar nuestra sistema de comunicación, la madre y el padre deben dar el ejemplo en esto. Y asi los críos aprenderan, que cuando tengan un problema lo pueden contar, que se les toman en serio, que los mayores les ayudamos a resolver. Y a buscar soluciones a las frustraciones, a aceptar los críos tal como son en plan de sentimientos. Que aprenden a desarrollar su personalidad y no su ser masculino o femenino. Que se ven observados y libres, con una responsabilidad para ellos mismos y para todos los demás. Vamos a borrar las palabras macho y hembra, son para los animales.
Veo cada día mas hombres con carritos de bebé y de compras, mas mujers con la responsabilidad de ingresar lo suficiente para alimentar a la familia entera, eso ya esta cambiando. Ahora nos falta comunicar sobre lo que nos pesa en el alma y animar a los jóvenes para que hagan lo mismo, preguntarles por sus penas y alegrías. Quizás podemos prevenir que de mayores sean personas frustradas y comenten errores irreparables.
Ser padres y educadores es el trabajo mas duro del mundo, el mas bonito y lo que mas deja para las generaciones de mañana.



© Gavi Mensch
Maastricht, 17-03 2010
Día de luto por el asesinato de Millie.

En bici y con dignidad.

Ir en bici con dignidad por las calles de Jerez cuesta, ¿sabes?
Primero porque a mis cincuenta-y-pico de años, soy un bicho raro yendo en bici, tan mayor....
Segundo porque las calles jerezanas no son aptas para pedalear con tranquilidad. La cantidad de piedras medievales y la aun más grande cantidad de baches me producen una sensación de hacer un deporte de riesgo, se me sube el nivel de adrenalina y estoy decepcionada si no me entreguen una medalla al regresar a mi casa de una pieza.
En las calles estrechas los coches se tienen quedar detrás de mí. En ese momento aprieto el trasero, procuro esquivar los baches y me deseo suerte.
Si no lo tengo en ese momento, detrás de mí hay un coche negro muy deportivo con mucho altavoz y un conductor de carné reciente con poca experiencia de sobrepasar a bicis.
Si no me adelanta en la próxima esquina tengo que aguantar sus recomendaciones para disminuir trasero, para cambiar de nacionalidad o para tener mas respeto a su superioridad de macho- conductor.
Voy con mi bici a todos lados, es súper cómodo, hago mis compras y meto todo en el cesto, no cargo con nada y aparco delante de las tiendas. No me gusta andar demasiado. Tengo un tendón fastidiado y además andar es más lento. Me aburro andando. Me gusta pasear en las montañas pero no en la ciudad. En bici voy más rápida y recupero el tiempo que he tenido que esperar en colas. En la del banco, en la de la farmacia....... Siempre me toca a mí la señora indecisa que quiere la mejor crema para hacerse un lifting facial y al final la aseguro yo, ¡que ni con bisturí, señora..!, a ver si se da un poco de prisa. La bici es fantástica para poder huir de la mirada de esta señora y llegar justo en tiempo para la siguiente cola.
Tercero: cuesta ir en bici con dignidad cuando hace cuarenta grados y vas sudando a no poder más. Dejas una señal de gotas en el asfalto y llegas al trabajo hecho un asco, pelo mojado, cara de color rojo cangrejo, brazos quemados....... Tengo que llevar secador de pelo y un niqui de recambio.
Pero me muevo, aunque los espectadores en la calle me gritan desde sus coches con aire condicionado que hace demasiado calor para hacer deporte. Son de los que jamás se han montado en una bici, ni en verano ‘porque hace calor’, ni en invierno ’porque hace frió’. Que van fumando en su 4x4, ensuciando el medio ambiente de forma doble. No como yo, procuro guardar algo de atmósfera para que respiren también mis nietos, me mantengo en forma y encima no fumo en la bici.
Tengo una bicicleta holandesa, mas alta que las bicis de por aquí. Miro por encima de los coches, me pongo, estirándome mucho, a la altura del chofer de autobús, hay algunos que siempre me ceden el paso y tengo mucha altura en comparación con los peatones.
Lo último hace falta, porque los carriles bici en Jerez forman parte de los ‘carriles peatonales’ y más de una vez me he tenido que llevar a un peatón enfadado hasta la señal donde ponen ‘carril bici’. Cuando vuelvo a montarme el peatón se queda como muy bajito, muy pequeñito...
Ahora, pierdes la dignidad si te caes. Hace un par de días me resbalé en una calle Jerezana llena de flores morados, cuando quería montarme. Me quedé en el suelo con una pierna debajo de la bici y una al aire y el mando clavado en la clavícula (ahora sé porqué se llama así). Con ‘miles’ de personas mirándome y unos jóvenes rescatándome de un aplastamiento ciclar.
Un chico me extendió la mano y tirando él con toda su fuerza, me puse de pie. ‘¡Las viejas en bici no!’ me dijo sonriendo. No me quedó más remedio que darle las gracias y montarme de nuevo, sangrando pero con una sonrisa valiente. Al llegar a mi casa, tuve que coger las llaves del coche para acudir al centro de salud con una bola roja encima de la clavícula.
No me había roto nada, pero me pasé dos días más tiesa que una mojama, del dolor muscular. A los dos días volví a coger la bici, la echaba de menos.
Recomiendo la bici a todo el mundo, es cómodo, rápido y limpio.
Ayer mi hijo me regaló un botón verde, que dice:’ No sin mi bici’.
Pues eso.




Nota actual: Sigo con mis paseos en bici, Maastricht tiene mas montes dentro de la ciudad que Jerez, sigo fumando y me cuesta la cuesta. Hoy....que vergüenza...me adelantó una señora mucho mayor que yo en la cuesta del puente y ahora pienso que ir en bici en Jerez era mas facil,.....no me adelantaba nadie ;-)


© Gavi MenschDe: "Jerez visto por ojos verdes".
Jerez, mayo 2005 Maastricht, 15-03-2010.

Mis días tienen mil horas

Mis días tienen mil horas, mis noches no te cuento
Mis amores son de cabeza, no lata mi corazón
Mi cuerpo se enamora con el alma ocultada
De mil cuerpos para hacerse pasión

Mis años tienen mil días, mi vida no te cuento
Mis amores ya murieron, vivo sola en soledad
Mi memoria ya es gran parte de mi alma
Resucita los amores de verdad.

Mis ojos liberan mil lágrimas, mi boca mil risas
Mis manos mil caricias, de mi pecho te cuento
Mil suspiros de aire frió, mil sollozos mojados
Mil abrazos y besos de viento

Mis horas tienen mil recuerdos, mis días mil muertos
Mi cuerpo repasa memorias, mi alma el tiempo
Mis noches mil amores, mi corazón mil latidos
No recuerdo que me decían 'te amo'

Mis días tienen mil horas, mis noches no te cuento
Mi cuerpo enfría a mi alma dormido
Cambio mi invierno por tu primavera de luz
Por las risas y el amor revivido.


©Gavi Mensch
de: "Confesiones a ningun dios.
Jerez, 14-1-08

Schietgebedjes

Het is voor een atheïstische pacifiste niet zo eenvoudig om schietgebedjes te doen.
Voordat ik aan zo’n orale en verbale communicatie met Iets of Ergens begin, moet ik eerst oefenen. Daar moet ik wel het een en ander voor uit de kast halen. 
Eens kijken wat ik verzameld heb:

Een beeldje van Maria van Lourdes, cadeautje van mijn zoon, min of meer in opdracht van een vriend die vond dat in elk Maastrichts huis een Mariabeeldje hoort. 
Dat is één. Dan heb ik drie Boeddha’s een lekkere dikkerd, nog een vrolijke dikkerd en een wat bescheidenere filosofisch aandoende, niet al te magere. Om de positieve uitstraling die ze hebben, prettig om naar te kijken. Dat zijn er dus al vier. 
Heb ik nog een hele mooie goud met rode engel aan de muur hangen, die lag in de uitdragerij en vroeg erom om meegenomen te worden; hij hoorde daar niet, net zo min als een speelgoedpopje in een vuilnisbak hoort, herken je dat? Hij hangt te beschermen, tegen wat….? Ik weet het nog niet. Later zal moeten blijken of ie zijn werk doet. 
Nummer zes is een Zuid-Amerikaans kerststalletje in miniatuur en nummer zeven is een heksje van een centimeter groot, dat geluk zou moeten brengen. Wie niet gelooft in goden, gelooft ook niet in heksen of heiligen of Boeddha’s, maar als je schietgebedjes wilt zeggen, moet je toch wel wat hebben om tegenaan te bidden.

Wat geloven betreft, ik geloof niet meer zoveel, niet in de economie, niet in de politiek en ook niet in de wetenschap….op den duur leer je een ongelovige te zijn, nuchter en wachtend op een plausibele uitleg die als min of meer acceptabel overkomt. Ik geloof wel in mijn kracht en in het natuurlijke verloop van de dingen.

Maar nu, nu moet ik schietgebedjes doen, het natuurlijke verloop van de dingen wil ik niet afwachten. 
Elke keer dat ik onder de engel door loop, prevel ik dat hij niet op mij moet letten, alsjeblieft, er is een menschje dat meer bescherming nodig heeft. De Boeddha’s hebben sinds vandaag elk een eigen kaarsje, de verlichting, van angst en boosheid en nare gedachten! 
Maria moet, als moeder, maar weer eens een wonder verrichten, daar staan de boeken vol van, vooruit, nog één keertje! Het kerststalletje is zoals het moet worden, dat is het vooruitzicht. En het heksje gaat in mijn broekzak elke keer als ik het huis uit ga, voor het geval dat…..
Zo oefen ik al meer dan een week schietgebedjes op mijn verwonderde huisgenootjes; voorheen werden ze vrijwel alleen afgestoft, nu zijn ze omringd met geurkaarsjes en bloemen.

Hypocriet? Ik denk het niet, ik heb nooit veel gevraagd, altijd vertrouwd op mijn drijfveer, mijn kracht, mijn gezond verstand en mijn passie voor het leven, ook als het allemaal niet zo goed ging. Maar nu gaat het niet meer om mij. Nu heb ik hulp nodig, van buitenaf, van dichtbij en ver weg, van hoog tot laag…. om er voor te zorgen dat het kleine menschje gezond en goed geboren wordt. Het moet nog geholpen worden, de wetenschap heeft een minuscuul foutje ontdekt en dat was geen afspraak.

Schietgebedjes dus, elke vijf seconden eentje, overdag bij elke stap, ‘s nachts bij elke zucht. Maandag een scan, donderdag nog een echo en dan nog de laboratoriumuitslagen. Geen tijd te verliezen! Maria, die van Lourdes heeft een prominente plaats, omdat ze vrouw is en dus ( volgend de overleveringen) weet hoe het werkt om een menschje te maken. De Boeddha’s zweten van warme vlammetjes, geeft niks, ze staan al een tijd relaxed vrolijk te wezen, nu is het hard werken geblazen, positief blijven denken! Mijn engel hangt boven mijn hoofd, geconcentreerd, met gesloten oogjes en de handjes samen gevouwen, goed zo!
Het heksje protesteert in mijn broekzak, weinig ruimte natuurlijk, maar helaas, als ze haar best doet mag ze er over 4 maanden uit!
Ik voel me sterk genoeg om vrolijk te zijn als het menschje met de makers in de buurt zijn.
Maar voor het leven van het menschje kan ik niets anders doen dan alleen de schietgebedjes:

Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft!






@Gavi Mensch
Maastricht 14-3-10

UPDATE: Maastricht, 25-9-2013

Bij mijn oudste kleindochter bleek alles goed te zijn ze is bovenmatig intelligent en een regelrechte topper in alles.  Mijn kleinzoon is van het zelfde laken een pak.
Nu 3 1/2 jaar later heb ik weer al mijn wonderdoeners nodig. Mijn derde kleinkind in wording moet door de keuring heen. De eerste gehad en net zoals bij mijn oudste kleindochter zag men allerhande kleine zaakjes die niet zo hoorden te zijn. Het is misschien veel gevraagd, maar ik wil deze ook recht van lijf en leden, dat wens ik ...meer dan wat dan ook!
Ik heb dus nergens tijd meer voor. 
Nu weten jullie waarom. 
Mensen die mee gebedjes willen schieten zijn van harte welkom.


UPDATE: Maastricht 3-10-2013

Ook deze kleindochter is goedgekeurd door de medische 20weken-echo-commissie, met dank aan de bijzondere kinderneurologe, de mankementjes zijn waarschijnlijk voorkomend bij vrouwen in mijn familie.  
Wereld, maak u maar op voor de zoveelste eigenzinnige, intelligente, originele  en sterke vrouw! 
En aan alle gebedjes schieters heel veel dank.

.

Een feestelijke begrafenis

Even iets vrolijks in het kader van de kerk, een oud berichtje van een jaar of 5 terug uit mijn Spaanse jaren:

Een feestelijke begrafenis.

de volgende begreep het ook niet

Terwijl ik schrijf, staat in de andere kamer de televisie stiekem verslag te doen van de begrafenis van een heilige vader. Niet zomaar een vader van iemand, maar een vader van miljoenen mensen. Wat kan ik nu nog zeggen over de hedendaagse fertiliteit en het celibaat? En over het gebruik van condooms?

Druk baasje geweest, dat moge duidelijk zijn. Ik heb het natuurlijk weer niet zo op heilige vaders, maar in dit land van zon, liefde en sinaasappels zijn ze gek op zo’n man.

Ik word dan ook met de nek aangekeken als ik ook maar een pietseltje kritiek spui op het moderne Romeinse circus, dat deze weken de media en dus ook de mensen zo bezig houdt. En om kritisch te kunnen blijven moet ik af en toe kijken, lezen of luisteren naar wat de christenmens bezielt.
Ik moet eerlijk zeggen, dat ik vanmorgen met open mond de gang van zaken op het Sint Pietersplein heb gevolgd.

Kijkend met mijn ene kleine schildersoogje en mijn wat grotere fotografenoog, heb ik genoten van een het veelkleurige schouwspel, dat ik niet snel zal vergeten en dat hoogstwaarschijnlijk een bron van inspiratie is voor mijn aanstaande verf- en fotokunsten.

Vooral de vracht aan kleuren van de gewaden van de orthodoxe kerkvaders (fertiel volkje die katholieken) hebben mijn creatieve hersengedeelte behoorlijk overbelast.
En dan de wind, die met flinke atmosfeerzuiverende vlagen de jurken en overjurken en zelfs de overoverjurken van al die jongens zo lekker deed opwaaien. Het kind in mij heeft zich natuurlijk stiekem afgevraagd of ze hetzelfde dragen als de schotten onder hun kilt. Maar dat zal wel niet.

Ik heb weer genoten. Ik ben gek op circus.
Vrolijk is het, zo’n pauselijke begrafenis, echt vrolijk. Een feest! Een lust voor het oog. Deze dagen van oervervelende en behoorlijk stompzinnige paapse reflecties zijn voor mij afgesloten met een schouwspel waar de ridders in de middeleeuwen of de Romeinen in de pre-katholische tijden jaloers op zouden zijn geweest.

 Ik heb al geprobeerd om al die kleuren rood, roze en paars op een rij te krijgen. Ik heb als een gek kleurtjes staan mengen. Geraniumrood, tulproze, viooltjespaars, fuccia-fuccia....... Het wordt een abstract persiflage op de begrafenis van een  kerkhoofd in Rome.

Zo’n inspirerend gebeuren wil ik elke dag wel! En zo heerlijk dat iedereen nu blij is!

Na het lange lange lijden is J.Paulus bij zijn god aangekomen.

Het wordt vast een hemels feestje als hij merkt dat hij er naast zat.

Niet aan haar rechterkant maar aan haar linker.

©Gavi Mensch
Uit: 'Spanje gezien door groene ogen'.
Jerez de la Frontera, 12-5-2005

Dordrecht, 12-3-2010

.

Sin calor

El frió es cosa de pobres
y de solitarios
como yo.

Sin chimenea,
sin conocimiento de fuego,
el invierno es triste.

Mi Andalucía,
tierra cálida,
se está enfriando.

En la mente estrecha
no entra el sol.
Y sin calor
el mundo se pudre.




©Gavi Mensch
Jerez, invierno 2004

Solamente los peces muertos se dejan llevar siempre por la corriente.

'Solamente los peces muertos se dejan llevar siempre por la corriente'

Ese era una de los lemas de mi abuela Anna y en los últimos días he estado pensando mucho en esa frase; mis hijos y yo pertenecemos a un movimiento rebelde y algunas veces lo llevamos a lo extremo.

Mi hija en su trabajo, mi hijo en sus creaciones y yo en mi vida  diaria.

 "Anna, Anna, me tenías que haber puesto la palabra 'siempre' en mayúsculas.

Y haberme explicado que eso no significa que los peces vivos siempre van contra la corriente. Creo que, en mi vida  me he llevado tu frase como justificación para irme demasiadas veces en dirección contraria, para poder distinguirme de los peces muertos".

No creo que lo haya hecho mal del todo. Muchas veces era necesaria  ir en contra de lo establecido, por la simple razón que no me encontraba en una situación estandarizada, que no encajaba en los protocolos, que llevar al contrario a mucha gente era una necesidad, una lucha contra lo injusto, no siempre solamente para mi, para nosotros,  pero también para esa parte de la sociedad que había perdido la fuerza para poner batalla a la injusticia. La parte que se dejaba llevar por la corriente sin preguntar, por ignorancia, por miedo a represalias, o por simple debilidad.

Pero algunas veces me he pasado por la costumbre de "llevar a lo contrario"; por no poder aceptar que alguien establece las reglas para mi personalmente.

Y me justificaba a mi misma con los ejemplos de peces muertos, los que siguieron ciegamente a Franco, a Hitler, a Pinochet, a Castro o ahora a Chávez. Pero también los seguidores ciegos de lo que deberían ser instituciones para el bien común: las iglesias, los papas, los movimientos religiosos ortodoxos y los movimientos separatistas extremistas y  la política en general.

No solamente son peces muertos los pueblos sin voz, pero también son peces muertos los poderosos sin conciencia, buscando la fama o el dinero fácil, personas y en general hombres prostituyéndose para conseguir poderes que nunca les pertenecían, ni ahora les pertenecen.  Seguidores ciegos no suelen protestar y si lo hacen, lo hacen después de los hechos o a los que no pueden hacer nada para cambiar la situación.

Yo siempre he protestado, demasiado y desde hace algún tiempo  me alejo de los ciegos, simplemente por estar cansada de ellos. Cansada de luchar contra todo lo ilícito y de tanto invidentes. Ahora tengo que aprender de tragar mi indignación y además enseñar a mis hijos el otro lado del refrán: a  los peces vivos no les conviene ir siempre contra la corriente, es conveniente que descansen en tiempo  o meramente mantenerse a flote.

©Gavi Mensch

Confesiones a ningún dios

Jerez, 19-11-2007.

Maastricht,7-3-201

©imagenes:http://wonalixia.blogspot.nl/

Update: Y sigue siendo actual asi que ….vale tambien el 3-6-2013, para  Turcos, Españoles y Neerlandeses, por ejemplo.

Día de espera.

Hoy es para mi Día de Espera. Para los demás Jerezanos es el día del Patrono de la ciudad y si les preguntas quien es el Patrono, muchos no lo saben. Es San Dionisio, ¡catetuchos!, Patrono de Jerez y Guardián de los Borrachos, lo cual aquí es de cierta conveniencia.

Para mi es simplemente otro día de espera.
Esperando a que los niños chillones se vayan al cole, a que las tiendas se abren, a que pueda escuchar a las vecinas chismorreando delante de mi ventana... a que todo vuelva a ser normal. Nunca me han gustado los domingos y está semana hay tres en una.
Gratis días......de Santos además y eso en un estado supuestamente laíca.

Vaya penéria, por no decir coñazo, aunque me temo que penéria no viene de pene. Hasta la miséria se expresa con anatomía fémina.
Esa miseria de los días de espera es grande: hay que esperar en la venta el doble de tiempo para que te den de comer, hay que esperar hasta mañana para arreglar papeles, hay que esperar para devolver una prenda que hoy parece que te favorece aun menos. Hay que esperar hasta que abre el súper para comprar lo que te habías olvidado ayer, hay que esperar.......por no haberme memorizado el 'santoral laboral' y todo eso por no haberme integrado nunca a este sistema de demasiados días libres.
¡Que calvinista soy!

A la playa no te puedes ir, porque allí está todo el mundo, menos los que se fueron a la venta. De paseo con los perritos tampoco, porque los que no se fueron a la playa o a la venta, se han llevado a su pitbull para que este corretea suelto.

Días de espera son días muy inútiles y con los que me quedan no quiero malgastarme días cada dos por tres. ¿Por qué nadie se da cuenta que esperar es perder tiempo y por lo tanto perder dinero? Debería ser un punto de urgencia en la agenda del Gobierno de España.
Quitando unos cuantos santos y sus correspondientes días de celebración, España iría mejor. Mejor y mas laica y sobre todo mas organizada. Porque desorganizan mucho estos días de espera.

Ahora estamos esperando en la cola de todo: empleo, educación, sanidad, investigación.... ¿No podíamos usar estos días de espera para adelantarnos unos días por lo menos?
Claro está que escribo esto porque no trabajo los cinco o seis días laborables de la semana y también porque no tengo con quien irme a la playa o a la venta.
Los que si trabajan están contentos de estar en espera. Y ahora están esperando para pagar la comida o en el atasco del camino de vuelta.


@Gavi Mensch
Confesiones a ningún dios.
Jerez, 9-10-07/ Maastricht, 7-3-10.



Ps. Llevo ya algun tiempo con el blog en Holandés, este va por vosotros hispanohablantes, pienso escribir mas para no olvidarme del castellano y para que sepais que tampoco me olvido de vosotros!

Lessen van Anna 2

Ik zie het voor me, ik lucht mijn hart.

Het vernuftige orgaantje verwijder ik even: scalpel, sneetje, bloed en hup...naar buiten ermee, in de frisse zuurstofrijke lucht. Even uitwaaien. En daarna? Hou ik het dan in mijn handen, zoals bij  een 'Jezus van het heilig hart'? Of hang ik het bij de fris gewassen lakens buiten aan een ijzeren waslijn? Met de knijpers aan de aorta?

Zou het niet prettig zijn als je dat geluchte hart eerst even kon schoonspoelen voordat het weer teruggeplaatst wordt? En een scheutje 4711?
Ik bedoel maar, al het oude verdriet eruit, de kamers even schrobben, de kleppen in de was, boenwas, dat ruikt ook nog lekker. De sores, die als cholesterol aan de vaten kleeft, wegschuren met zand, zeep en soda. Grote schoonmaak, het is voorjaar, vooruit met de geit!




Anna, mijn lieve en wijze grootmoeder, zou mij aankijken met haar blik van voorzitster van de Vereniging van Plattelands Vrouwen. “Orde, orde in de zaal!”
En ze zou mij vragen: “Kleindochter, waar ben je nu mee bezig?”
“Ik ben mijn hart aan het luchten, Oma, het was smoezelig van het hartzeer, het rook ook niet zo fris. Waarschijnlijk van al die nare belevenissen, die als je ze niet opruimt toch gaan liggen rotten.”

Grootmoeder zou haar hoed wat rechter op haar grijze krullen geplant hebben de hoedenpin opnieuw hebben vastgestoken en over haar bril naar me gekeken hebben, een denkrimpel tussen haar lieve ogen.
En ze zou haar hoofd geschud hebben, dat wist ze van te voren, dat ze haar hoofd ging schudden. Daarom moest die hoed goed vast zitten. Je kunt je kleindochter niet serieus toespreken met een wiebelende hoed.

En dan zou ze zeggen dat een hart gemaakt is om bloed door te pompen, het bewijs dat je leeft.

 “Alleen de doden kunnen niets meer leren van hun sores. Verdriet is een grens, daar kun je braaf achter blijven liggen huilen, maar je kunt er ook overheen. 
Hoe goed is dan het terugkijken! Dan heb je de sores achter je gelaten! 
Lieve kind, wat wil je met een schoon hart? Een schone lei, dat begrijp ik, maar een vlekkeloos hartje, dat eenmaal schoongemaakt wel weer 100 jaar meegaat? Wil je 130 worden soms? En waar ga je dan aan denken als je oud bent en de eerste 30 jaar van je leven mist?”

Anna hoefde niet vaak haar hart te luchten. Ze accepteerde het leven zoals het was. Veel gedaan, veel meegemaakt. 92 geworden en in mijn armen haar laatste adem uitgeblazen. Verzetsvrouw, moeder van lastige kinderen, een dove man en nooit te beroerd om iets voor ons te doen. Mijn voorbeeld, denk ik nu.

Niet nodig dus, je hart luchten. ”Vertel je verhaal maar”, zou ze zeggen,”dan ben je het kwijt. Laat je hart maar waar het hoort. Een enkele onregelmatige slag, maakt dat je je bewust bent van het tijdelijke, van dat je verder moet en niet terug”.

Ik vertel nu dus af en toe mijn verhaal, daarna moet ik verder. Verzamelen voor als ik oud ben, iets hebben om op terug te kijken. Het vertellen van het verhaal is een soort geheugentraining. 


Voor later, voor als mijn kleindochter zegt: “Oma, Ik moet mijn hart luchten.”
Dan moet ik met mijn doordringende ogen en lachrimpels naar haar kunnen kijken en mijn woeste krullen in bedwang houden, om serieus te lijken. En razendsnel de sores de revue kunnen laten passeren.
En bedenken dat mijn kinderen daar tussen zaten, het ook overleefd hebben en mijn kleinkinderen daar hun wijsheden uit moeten putten.
En dan moet ik glimlachend kunnen zeggen: “Lieve kind, wat moet je nou toch met zo’n schoon hart?”

Time flies!




©Gavi Mensch
Dordrecht 1985/Utrecht 2009

All right reserved 2009

.