woensdag 23 januari 2019

Breuken delen

Bizar, wat een vernielzucht.

Hier heb je aandachtszoekers, ver weg in een ambtelijk hol, lieden van een adviescommissie. Ze schijnen daar te werken en waarschijnlijk krijgen ze daar ook nog voor betaald!
Waarschijnlijk werken ze niet in deeltijd. Slaven kweken is het motto. 

Je leert op de lagere school liefst zo weinig mogelijk?
En dan via vmbo hop zo de loonslaafjeshandel in? Wie verzint zoiets? 
Lagere school leerlingen hoeven dus niet te kunnen delen. 
3/4 taart is gewoon bijna een hele? 
Voor de niet creatieve denkers onder u..... ik zucht en schud mijn hoofd.  

Geen fotobeschrijving beschikbaar.
Auteur Arianne Mantel.


Er zijn al zoveel mensen die alleen maar abstract denken zonder ook maar één blik te werpen op de details van de werkelijkheid.
Noem mij één minister die met de werkelijkheid bezig is.
Het abstracte denken is denken in grote lijnen en samenvattend denken.
Maar 3/4 taart is van 4 delen 3, dat kun je zo zien, het lijkt me redelijk samengevat en realistisch.

Abstract denkende wetenschappers geven in hun abstracts een samenvatting. Wil je het fijne er van weten zul je toch verder moeten leren kijken dan je neus lang is. Want de realiteit kent veel meer dan abstracte vlakken.
Bij het leren van breuken krijgen mijn kleinkinderen zaken die ze moeten verdelen volgens afspraak. Je hebt zoveel en zoveel mensen, hoeveel krijgt iedereen. Daar begint het mee. 4 paddenstoelen en 4 kabouters, hoeveel krijgt elke kabouter: één vier-verdiepingen paddenstoel en 4 kabouters, welk deel krijgt elke kabouter?
Zoals in een fatsoenlijk regeerakkoord

Het breuken maken is m.i. niets overbodigs. het delen is bovendien een sociale vaardigheid. Een sociale vaardigheid????? Ja! Een zeer realistische sociale vaardigheid. Wie niet deelt is een egoïst.

Hieronder een link naar een of andere botterik van de Inspectie, die dacht dat alle kinderen gekloond waren en dat je hen dus allemaal precies hetzelfde kunt laten doen op dezelfde leeftijd. (artikel Volkskrant 2014 over Montesorri)

Het menselijk brein groeit verder tot na het volwassen zijn. Kinderen leren heel snel, elk kind op de eigen manier.
Van die mogelijkheden blijven adviescommissies af!


https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/montessori-staat-onder-druk~b9c75c6c/




maandag 14 mei 2018

Rare rug dagen, de kliko-race





Voordat ik zou verhuizen deed mijn rug iets vreemds en zonder toestemming, 'het schoot er in' zoals dat in de volksmond heet.
Mijn rug is niet meer mijn sterkste punt. Eigenlijk nooit geweest, ik vermoed een familiekwaal. Maar zusters klagen niet over hun rug, ze zeuren hooguit over de zeer gemakkelijke doch afzichtelijke gezondheidssandalen, het slapen op plankharde bedden en het door de knieën te gaan om iets op te rapen. Maar na bijna 50 jaar zorgwerkzaamheden zegt mijn rug dat het nu welletjes is.
Als straf voor het niet ontzien van mijn rug bij het inpakken van mijn huisraad en het toch op elkaar zetten van zware dozen, het verhuizen, uitpakken en verschuiven, heeft mijn rug nu besloten op zijn minst 1 been onder mijn lijf onnuttig te verklaren.

Dat komt slecht uit. Ik ben sowieso te zwaar en heb een gerafelde hamstring en heel af en toe kramp in dat been. Bovendien is mijn linkerschouder toe aan vervanging ( maar dat kan pas over een paar jaar) en heb ik aan mijn rechterhand een skiduim overgehouden zonder ooit geskied te hebben. Dat werkt slecht als je alleen bent, de was op moet hangen en de gftbak om 8 uur 's morgens buiten moet zetten.

Ik heb dus gisteren besloten om een oude remedie toe te passen. Afwisselend helemaal niets doen, af en toe een rug oefening en verder even lopen, even staan, even zitten en voor de rest liggen. Het geheel gelardeerd met paracetamol, koffie, thee en water.

Af en toe komt er een kink in de kabel. Zo goed als het gisteren ging om even een klein stukje te lopen op mijn nieuw verkregen rode, orthopedisch uitziende, sportschoen, zo slecht ging het vanmorgen om 9 uur. Na een slechte draainacht waarin ik alsmaar een been overhield en een schouder te veel had, schrok ik om 9 uur wakker van het geluid van de wagen die het groenafval ophaalt. Shit! Mijn gft bak vergeten buiten te zetten, boordevol, ook met etensresten, die kun je geen 2 weken laten staan!

In een minuut ben ik naar beneden gestuiterd, heb gekeken hoe ver weg de wagen nog was en heb een jasje en een rok over mijn nachthemmetje aangetrokken, alle deuren geopend en zelfs de laatste restjes gft nog meegesleurd naar de bak. Daarna heb ik gerend, op blote voeten op een pad bezaaid met gemene takjes en minidennenappeltjes. Met een zware kliko achter mijn rug. Ik moest het hele achterom af en nog een paadje naar de straat.
Daar aangekomen moet ik een spektakel op zich zijn geweest. Een nieuwe Zeeuwse bezienswaardigheid. Mijn haren ongekamd, mijn rok binnenstebuiten, een regenjasje en blote voeten. 
speciaal voor de ophaalmeneer


De ophaalmeneer schoot in de lach en wees me een plaats aan de weg dichtbij mij om de bak neer te zetten. Mooie vrachtwagen die alles alleen doet. Hop kliko ondersteboven en hop kliko terug op zijn plek.
De man riep uit het raam of ik me verslapen had. Ik knikte. Of hij nog iets anders voor me kon doen, vroeg hij. Ik bedankte vriendelijk en zei dat ik als versleten verpleegkundige mijn voeten nog net zelf kon verbinden. Hij stak zijn duim op en ik ook.



Na de lege bak weer op zijn plek te hebben gezet, heb ik eerst gedoucht en mijn voeten gecontroleerd op wonden. Niks te zien. Kopje thee, mijn muesli met fruit, mijn pilletjes en hop op de bank (het heel eindelijk geen spijbelen meer), de hele morgen dezelfde journaalberichten gehoord op de radio en een hazenslaapje gedaan. Nu probeer ik mijn scanner en printer te installeren. Maar ik voel dat het tijd wordt voor even plat. Een flut excuus natuurlijk; ik word gewoon gek van apparaten waarvan een kabeltje ontbreekt. Joost mag weten in welke verhuisdoos het nog verstopt zit.
Nu eerst zorgen voor de rug en trots zijn op mijn kliko-sprint.
Die laatste kan ik alvast van mijn bucketlist afstrepen.




Gavi Mensch
Middelburg 14-5-18


vrijdag 2 maart 2018

Groen grijze leegstand




Vandaag las ik in de krant het volgende stukje over het weren van auto's uit de binnensteden. 

Van alles wat er misgaat, krijgt de vergrijzing de schuld. Voor dit item, "leegstand" moet ik echter verwijzen naar de stadspolitiek: 

Het is een duidelijke zaak: ik kom nooit in het centrum van Maastricht. Ik koop buiten het centrum. En met mij heel veel ouderen. Met de bus gaan betekent soms twee keer overstappen en zoeken naar ver-weg bushaltes. Met de belbus ben ik uren kwijt. Taxi is te duur, parkeren kost meer dan de eventuele aankopen. 

Mijn oudere patiënten komen ook zelden of nooit in de stad. Er is geen bankje om op te zitten, de straatbekleding is veelal 'looponvriendelijk'. De fiets, als je over de bergen en dalen naar naar het centrum heen komt, mag niet mee de winkelstraat in. Dus moet men vooral flink klagen over terugloop van omzet. En over de eenzaamheid van ouderen die hun huis niet meer uit komen.


Jaren geleden was dit in Dordrecht ook al zo. Leegstand en te weinig fantasie, weinig parkeerplek, te ver weg, bussen uit de buurt. Voor wie niet goed ter been is of was zoals mijn moeder destijds, is het centrum een crime, ondanks de leuke winkeltjes ( voor zover die er nog zijn). 
De leegstand in Dordrecht en ook die in Maastricht is enorm. Om nog maar niet te spreken van Rotterdam en andere grote steden.

Persoonlijk doe ik mijn boodschappen in een winkelcentrum in een buitenwijk. Er zijn drie ingangen dus kan ik de parkeerplaats kiezen die het dichtst bij mijn hoeveelheid boodschappen past. De vloerbedekking is mensvriendelijk. Alles is toegankelijk voor mindervaliden. Er zijn toiletten en horeca naar keuze. Kinderen vermaken zich, voor ouderen zijn er her en der bankjes om even op adem te komen of te wachten. De Hema, C&A, Etos, Kruidvat AH, Jumbo en andere ketens zijn aanwezig en verder winkeltjes met een eigen karakter. Minder dan in het stadscentrum maar genoeg, tot nu toe. Ik kan met een winkelwagentje overal in en overal komen. Waarom zou ik dan in gotsnaam naar een centrum gaan waar het mij zo moeilijk mogelijk wordt gemaakt. Ik ben zo groen als het maar kan, maar mijn lijf wordt grijzer, samen met de rest van de bevolking.

De groene politici worden ook ouder; hopelijk hebben ze zich dan niet kapot gewerkt en kunnen ze allemaal met een bakfiets boodschappen gaan doen. Of in de binnenstad gaan wonen; politici worden (door ons ) goed betaald.
Oh ja, voordat ik her vergeet, al die eigenaars van leegstaande gebouwen hebben er baat bij dat ze leegstaan, het levert qua verliezen een leuke aftrekpost op die wij gezamenlijk weer aanvullen via onze belastingafdrachten..

Mij verbaast het niet dat de winkelstraten in de stadscentra kapotgaan. De nieuwe generatie gaat liever naar de sportschool en bestelt alles online.
Jammer wel maar het is niet anders.



©Gavi Mensch
Maastricht 2-2018


Update: Hiermee wordt het ook makkelijker om het centrum te omzeilen en de hele hoge huurprijzen. Het wordt kiezen of delen.

https://nos.nl/artikel/2220700-hoe-haal-je-als-winkelier-het-jaar-2030.html




zondag 11 februari 2018

Een rustig Carnaval gewenst.


Carnaval maakt dat het heerlijk rustig is op straat, hier in een buitenwijk van Maastricht. Ik heb er helemaal niets mee. Ik zie het als verplicht plezier maken. Ik kan geen feestjes bouwen, al heel lang niet meer. Feestjes ontstonden bij mij thuis altijd spontaan. Hoe minder je regelde, des te leuker werd het.
Als nu een niet-Limburgse burgemeester-mevrouw op tv een mestreechs liedje zingt zonder de bijbehorende zachte g, vraag ik me af hoe ik zo iemand nog serieus zou moeten nemen tijdens een raadsvergadering.
Ik ben niet zuur, gewoon een realist die zich in het dagelijks leven al vaak genoeg belachelijk schijnt te maken, realisme is niet hip! Reality shows wel, maar daar is realiteit niet echt een item. Ik hoef het niet dik over te doen tijdens Carnaval.

Eens leerde ik een Prins Carnaval kennen, een leuke man met goede ideeën die het hele jaar door zichzelf is; hij zou van mij zo burgemeester kunnen worden. Ik ken ook hele spontane mensen die ook zichzelf blijven. Maar zij vormen een uitzondering. Maastrichtenaren zijn normaal gesproken niet open en écht vrolijk. Ze beschermen hun feest met het excuus dat er heel veel gedaan wordt voor goede doelen, die ik op drie na niet kan vinden.

Weten we wat zo'n Carnaval kost? Weten hoeveel mensen zich dagelijks melden bij de voedselbank? Weten we ook hoeveel kinderen of een carnavalsoutfit aanhebben van duizenden euro's en hoeveel ouders en grootouders zich daarvoor in de schulden hebben gestoken. Mensen die het normaal gesproken al niet zo breed hadden?
Holadiejee Holadiejoo?
Mijn ex patiënten uit de armste buurt van Mestreech waar nog veel ouderen analfabeet zijn of geen Nederlands spreken/ verstaan, hebben moeite met het hoofd boven water houden. Lijkt het niet logisch dat ipv auto met chauffeur, de prins uit die wijk op zijn minst zijn wijkgenoten uitnodigt voor een gratis feestavond, inclusief eten en drinken? Wat hebben ze aan een bezoekje?

Iedereen mag van mij iemand anders zijn tijdens Carnaval, of als ze dat het hele jaar door al doen, even een paar dagen zichzelf zijn.

Ik vind het heerlijk om mijn kleintjes verkleed te zien, ze hebben er plezier in, ze zien gelukkig nog niet hoeveel verloren geld er zit in enorme optochten, praalwagens geproduceerd voor een paar uur en ik zal niet degene zijn die hen dat uitlegt.
Maar Carnaval is niet echt voor de kleintjes. Als de groten dronken worden en doordraaien van drank en andere zaken, moeten de kleintjes maken dat ze weg komen. Verplichte vrije dagen met Carnaval? Krijgt iedereen er dan gewoon twee vrije dagen naar keuze bij?
Ik ben het verkapte religieuze gedoe zat; de dwang om je te vermaken en vrij te hebben met kerstmis, pasen, carnaval, goede vrijdag, pinksteren, hemelvaartdag. Ik heb niet veel vrije feestdagen gehad, als zorgverlener bestaat dat niet. Ik kon er ook niet om treuren, het leverde me andere dagen op waarin ik bij mijn kinderen kon zijn en iets extra's kon doen. Ik volg die tradities nog steeds maar half. Misschien is dat het, ik heb het niet zo op de tradities van anderen.

Even terug naar Carnaval, ik zap telkens de beelden van het carnaval weg. Ik schaam me een beetje voor volwassenen die met een narrenkap en een smoking een polonaise doen. Wat bezielt die mensen?
Ik heb het gevraagd en krijg er geen wetenschappelijk verantwoord antwoord op. "gewoon leuk, lekker uit je dak, je lekker bezatten, gewoon hopsen en springen en keihard meezingen" zijn nog de meest intelligente antwoorden.
"Het nog even uit de band springen voor je gaat vasten" heeft nog enigszins een poot om op te staan. Maar de meeste mensen vasten niet, de kinderen hebben geen vastentrommeltje waarin ze hun snoepjes bewaren tot Pasen. En de volwassenen, drinken en vreten vrolijk door tot ver na Pasen, dan pas moet het lijf weer gemarteld worden voor de pasvorm van bikini en zwembroek.
Dat was allemaal grappig in de vorige eeuwen. maar wat te doen met de mensen die verplicht vasten omdat er geen eten is? Het hele jaar door? Geen voedsel en geen water?

Ben ik nu een moralist in plaats van een realist? Ik weet wel een paar mensen die hier ja op antwoorden. En als ik dan in discussie zou gaan met hen, komen ze met clichés en dooddoeners en bergen gebakken lucht. En als ik die discussie uit zou willen diepen zal ik dat moeten doen voor de spiegel.

Vaak denk ik dat het al zoveel moeite kost om de voeten in rem stand te zetten om je niet te laten meeslepen door de waanzin van de dag en om te blijven dwarsliggen. Maar dan lees ik over de Limburgse politiek en weet weer waarom ik het doe en ook waarom ze hier Carnaval zo intens vieren. Om alles even te vergeten.
Ik kan niets met malle fratsen, ik gun wel iedereen zijn feesie.

Vandaag lees ik, luister ik naar kunstige muziek en kijk naar National Geographic, gewoon omdat het kan.


Gavi Mensch
Maastricht 13-2-2018


Dit is het 5 de deel van Carnaval blogs. de andere vier zijn te vinden onder het lebal Carnaval.

maandag 5 februari 2018

Organen krijgen of behouden



Over ja en nee tegen 'wettelijke' orgaandonatie en de "houd je mond nou maar en teken wet" van D'66.  

Ik ben blij dat de Senaat nog vragen heeft.

Bijna 23 jaar geleden ging ik een beetje dood door een geklapt aneurysma in mijn hoofd gevolgd door een flinke bloeding, had ik een adem- en hartstilstand, werd ik gereanimeerd en de vraag was hoe ik daar uit zou rollen. Ik had niet veel kans.
Ik was in coma en werd in coma gehouden om te stabiliseren. Daarna ben ik geopereerd, heb nu een clip in mijn hoofd en enkele gaten in mijn schedel.

Ik had destijds een donorcodicil, eigenlijk gewoon omdat ik ook vanaf mijn 18de bloeddonor ben geweest, omdat ik vond dat ik 2 of 3 keer per jaar een halve liter kon missen.

Ik heb mijn donorschap ingetrokken. Ik ben een neezegger. Waarom? Orgaandonatie is nog niet duidelijk. Wel voor de ontvanger, niet voor de donor.



Omdat ik er niet van overtuigd ben dat iedere arts even goed op de hoogte is wat hersendood is, wat het inhoudt. En ook niet met het buiten, onder- en onbewust zijn.
Een bijna-dood-ervaring is geen BIJNA DOOD ervaring maar een DOOD ervaring.
Hersendood is niet dood maar bijna dood, dat wel. Hart en ademstilstand leiden tot de dood, een blijvende dood als er niet gereanimeerd wordt.


Tijdens de keren dat ik dood ging of was, was er geen rust of stilte. Ik hoorde mijn dochter gillen, en ik weet nog dat ik dacht dat hoe fijn het wegglijden ook was, de kinderen het nog niet alleen af konden. De volgende keer zag ik alles van bovenaf, dat bleek nadat ik mijn nachtmerries had uitgelegd aan de anesthesist. Van de laatste keer weet ik alleen dat er veel schaduwen waren die in mijn licht stonden en dat er een zeker paniek voelbaar was.

Soms horen we van diep-comateuze patiënten dat ze van alles gehoord en gevoeld hebben tijdens de periode dat ze in coma waren. Als verpleegkundige heb ik ook geleerd om met comapatiënten te praten alsof ze bij bewustzijn zijn, soms reageren ze op pijnprikkels, soms op het stemgeluid van iemand die hen lief is. Ik heb een traan zien rollen op het uitdrukkingsloze gezicht van een diep-comateuze man wiens dochter vertelde dat ze een dochter had gekregen en dat ze die kwam laten zien. De man stierf een week erna, na een longembolie.

Even terug naar de hersendood, die bepaalt of we kunnen dienen als
donormateriaal.
1.     Wanneer een operatie om de levende organen eruit te halen begint, stijgen hartslag en bloeddruk significant. Als je in een stoffelijk overschot gaat snijden gebeurt er niets. Hartslag en bloeddruk zijn immers gestopt.



Hieronder een deel van discussies op sociale media:


Ik ben tegen de nieuwe wet; het is een breuk in ons zelfbeschikkingsrecht. Of ik iets zal doneren is aan mij en niet aan de overheid. Wel eens bedacht dat als je de organen haalt uit een nog levende patiënt, je die patiënt doodt om een andere zieke patiënt in leven te houden. Ik ben vóór het klonen van organen. Deze wet is een farce van politici die ver van de patiënten afstaan. Stel je Pia Dijkstra voor na een val van de trap, in coma. In het ziekenhuis wordt 'besloten' dat dit lijf met twee mooie nieren een nog kloppend hart, functionerende longen en een lever en alvleesklier, hersendood is. Is dat wel zo of is ze pas echt dood als het kloppende hart verwijderd is? Denk na! En kijk dan met je te doneren ogen of het verhaal volgens Dijkstra anders is gepresenteerd.

AG Je kunt toch gewoon van te voren laten registreren dat je het NIET wil. Probleem opgelost! 🤗

Ik wil dit soort wetten niet A, dit soort wetten zijn een schande voor de democratie. En wie regelt de wens van mensen die dat zelf niet kunnen, de familie? De maatschappelijk werker? De huisarts? Ik denk het niet. Van al die mensen is de ja dus al gewoon binnen zonder dat ze daar op hebben kunnen reageren.

AG Beste G, we verschillen van mening en dat mag!🙏

Het is geen mening. Het zijn onze argumenten om tegen deze wet te zijn. Als je gewoon een andere mening hebt had je niet op het argument hoeven reageren. We hebben er meer aan als je kijkt of je de argumenten kunt weerleggen. Ik hoor het graag.

BT
 Ik reageer nooit op discussies op fb maar deze cartoon geeft heeel goed weer hoe dubbel alle discussies over deze wet zijn. Als het er op aan komt zal iedereen blij zijn met een donororgaan!!!! En daar zijn donoren heel hard voor nodig!!!! Het mes snijdt aan 2 kanten: en vergeet niet je hebt altijd een keus!!!!een niet-donor is dat ook een niet-ontvanger??? Deze wet doet een beroep op je sociaal maatschappelijk denken🤨

Het gaat niet om wel of niet, B, maar om het feit dat de overheid mensen die niet 'kunnen' reageren, het zelfbeschikkingsrecht ontneemt. Gelukkig is er geen wet op verplichte bloeddonatie, dat heb ik sinds mijn 18de gedaan. Zou ik ook geweigerd hebben als het moest van de overheid. Dit is gelukkig Noord Korea niet. Donor worden doe je uit eigen vrije wil. Nooit omdat je geen papiertje met Nee hebt ingestuurd. Dat is wat er fout aan is. Verder zou ik blij geweest zijn als iedereen, net als ik, een donorcodicil bij zich had gedragen. Maar tot nu toe waren er dat niet zoveel. Mensen laten zich duidelijk liever dwingen door een wet. Vreemd toch?

https://www.nporadio1.nl/1-op-1         uitzending gemist van 5-2-2018
Sven Kockelman in '1op 1 met oa een Belgische hoogleraar Patrick Ferdinande over orgaandonatie.
Luister hier eens naar....

Het is niet mijn bedoeling om donorschap tegen te werken maar slechts om er over na te denken; het is niet goed als we alleen Pia Dijkstra horen jubelen over haar behaalde succes. De Nederlandse arts die in 1 op 1 aan het woord komt zegt niets over de vragen die ik heb en die ik onderaan zal stellen. 

Hieronder ook nog een duidelijk beeld over het onderwerp van een medisch ethicus. 

Het waarom we wél allemaal donor zouden moeten zijn is duidelijk, we houden zo veel van onze medemens dat we hen graag willen laten voortleven door onze organen te doneren. Dat is natuurlijk heel mooi. Dat is prachtig.
Een islamitische lever in een PVV'er of een PVV alvleesklier in een moslim. Het hart van Trump en Kim Jung-un wil natuurlijk niemand, maar wel de hoornvliezen voor een immigrant of een Zuid Koreaan?

We zijn, denk ik allemaal bereid om als we op leeftijd zijn te doneren aan onze kinderen en kleinkinderen, of niet? Zitten er tussen de neezeggers ook mensen die zelfs dat niet zouden doen? Vast wel. Dat vind ik persoonlijk ook niet zo ethisch.
Of draait het niet om houden van?







Er zitten meer kanten aan het verhaal
Er zijn nog veel onduidelijkheden die men graag onduidelijk houdt.
Zoals bijvoorbeeld deze:

Wie houdt je hand vast als je de dood tegemoet gaat?
Wie bepaalt of je dood genoeg bent?
Zijn er onderdelen van je lijf die ook na (totale) dood kunt doneren?
Wat als je nieren en hart, lever en alvleesklier, niet patiënt compatibel zijn?
Hoe ziek moet een patiënt zijn om voor orgaandonatie in aanmerking te komen?
Waarom is de dood van de donor minder erg dan de dood van de ontvanger?
Wie ziet er persoonlijk op toe dat alles volgens de regels gaat?
Kun je na de donatie het operatierapport inzien van de donor?
Hoe groot is de kans op afstoting van donororganen?
Hoeveel medicatie slikt een ontvanger om een orgaan te kunnen behouden?
Wat zijn de bijwerkingen van die medicijnen?
Waar komen de extra artsen en verpleegkundigen vandaan?
Hoe lang kun je 'kunstmatig in leven' gehouden worden?
Wie garandeert dat ik als donor geen enkele last zal hebben van de uitneming?
Kun je ook alleen doneren aan je naaste omgeving?
Is een nierdonatie goedkoper dan lang dialyseren?
Is doneren sowieso goedkoper dan zieken gaande te houden?
Wat vinden de zorgverzekeraars van orgaandonatie?
Is de farmaindustrie blij of niet blij met wel of niet doneren?
Is de D'66 actie 'voltooid leven' een onderdeel van de donorregistratie?

Wie ook nog vragen heeft kan ze kwijt bij de reacties.
Ik ben benieuwd.

Kortom ik ben tegen de dwang wet. Ik vind dat de overheid niets te vertellen heeft over ons lijf. De bemoeizucht van de overheid heeft het leven al zo vreselijk lastig gemaakt dat ik verlang naar een democratische opruiming van idiote regeltjes en verzinsels van ambtenaren en politici. 




Eveline van Donkelaar
Nederland BV, 5-2-2018




Zie ook een blogpost over dit onderwerp uit 2014
https://gavimensch.blogspot.nl/2014/07/verplicht-donor.html







vrijdag 29 december 2017

Bebés robados....




Mi hija nacio en el 1978 en una clinica católica, Durante el parto difícil, entraron sin permiso las malditras monjas....aconsejandome, yo siendo madre soltera, dejar mi bebe en adoptación.
Les chillé a toda voz, que se fueron. Me daban miedo y ese miedo me daba fuerza. Dije al medico que no me dejara sola con la comadrona o las monjas. Y que después del parto entrejaba mi bebe a mi amiga. El tener a mi amiga esperandome, me salvó de una tragedia como estas del corto, la de los bebes robados. Estoy convencida de eso.







Mucho se ha escrito ya sobre los bebes desaparecidos, nunca serä suficiente. Aun quedan muchisimos niños desaparecidos, viviendo con gente que no son de su familia. 


LOS BEBES ROBADOS DE SOR MARÍA




los bebes robados de sor maría-soledad arroyo-9788490066027

LOS BEBES ROBADOS DE SOR MARÍA

 (EN PAPEL)

SOLEDAD ARROYO 

, 2013

  • Nº de páginas: 240 págs.
  • Encuadernación: Tapa blanda
  • Editorial: RBA LIBROS
  • Lengua: CASTELLANO
  • ISBN: 9788490066027

  • Una monja acusada de robar bebés recién nacidos en una maternidad madrileña… Mujeres separadas de sus bebés por la fuerza, padres ad optivos que fueron engañados, falsificación de documentos, adopciones irregulares y arbitrarias a cambio de dinero… Son algunas de las gravísimas acusaciones lanzadas en primera persona por protagonistas y testigos de unos delitos que estuvieron ocultos durante treinta años. Y en el centro del escándalo la figura de una religiosa ya anciana que fue imputada por crímenes execrables: Sor María Gómez Valbuena. Personaje polémico, que se descubre a sí misma durante la única conversación que mantuvo en su vida con la prensa y que le realizó la autora de este libro.

Esto pasó en un mundo católico, en Europa en América del Sur, pero sobre todo en España. Desde los tiempos de Franco hasta finales del siglo XX.





Unos crímenes aún sin fin.





©Gavi Mensch
  29-7-2017

woensdag 22 november 2017

¿que me quejo?







¿que me quejo?


nunca cuando estoy
sola me hablo
cuando por fin
me escucha alguien
entonces me quejo
durante el rato
que esta escuchando
me conozco mis quejas
de memoria son
realistas y molestan
sola no tengo
solucion por eso
no me quejo sola









©Gavi Mensch
Maastricht
19-11-2017

dinsdag 31 oktober 2017

Gast column Chawwa Wijnberg genderneutraalsintgedoe

Ter voorbereiding op de discussie die weer gaat komen:
Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje weer aan....
Het woord "zie" kan als uiterst kwetsend worden ervaren door visueel gehandicapten, al zullen die dit waarschijnlijk niet lezen, en dient dus vervangen te worden door "ervaar" o.i.d. Daarnaast is het onacceptabel voor de Catalanen om het over Spanje te hebben, dus daar moet een oplossing voor worden gezocht. Net als voor het fenomeen "stoomboot", want iedereen weet dat deze vaartuigen zeer milieubelastend zijn.
Hij brengt ons Sint Nicolaas, ik zie hem al staan...
Het "hij" van de stoomboot is onmiskenbaar genderspecifiek en dient vervangen te worden. De milieuonvriendelijke boot moest toch al weg, wellicht vervangen door 'milieuvriendelijk genderneutraal voertuig'? "Sint Nicolaas" is een uiting van de christelijke traditie en bijgevolg ongewenst. "zie" (zie hierboven) moest al weg (i.v.m. visueel gehandicapten).
Hoe huppelt het paardje, het dek op en neer...
Dieren horen in de vrije natuur en zijn er niet om trucjes te doen (huppelen) en al helemaal niet op eerder genoemde boot. Een exces dat men vroeger ook wel zag in dierentuinen en circussen. Past niet meer in 2017. Helaas.
Hoe waaien de wimpels al heen en al weer...
Mag in principe nog wel, al suggereert het een continu wisselende windrichting. Milieu-effect of veroorzaakt door de vervuilende gassen van de stoomboot? Hier dient een milieu-effect-rapportage gemaakt te worden. Tot de gevolgen bekend worden, voorlopig geen wimpels. Ook omdat de niet nader genoemde kleur van de wimpels weleens voor verkeerde beeldvorming ZOU KUNNEN zorgen.
Zijn knecht staat te lachen en roept ons reeds toe...
Knecht is denigrerend, weinig respectvol voor minder of lager opgeleiden en suggereert een arbeidsongelijkheid die onacceptabel is. Het zogenaamde lachen, zonder humoristische context, kan als een teken van minder intelligentie worden uitgelegd. Het zogenaamde "roepen" is door slechthorenden niet of nauwelijks mee te krijgen en hierdoor onnodig kwetsend en dient vervangen te worden door een passend alternatief.
Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe...
Door zoet aan lekkers te koppelen ontstaat een onjuist beeld. Het is juist zoetigheid (lees suikers) dat voor obesitas en hart- en vaatziekten zorgt. Door uitgerekend het woord "zoet" te verwarren met "lief" of "braaf " ontstaat een verkeerd beeld. Voorstel: A Wie zoet eet, krijgt obesitas. (Waarschuwend.) of B Wie braaf is, krijgt een wortel. (Beloning. ) Eerder werd "snoeptomaatje" voorgesteld maar de koppeling tussen snoep (slecht) en tomaat (goed) is ongewenst.
Oh lieve Sint Nicolaas, kom ook eens bij mij...
Absoluut uitgesloten. De koppeling van een katholieke heilige en het woord "komen" roept bijzonder ongemakkelijke beelden op van seksueel misbruik in de breedste zin des woord en is daarom een "no go ".
En rijd dan niet stilletjes ons huisje voorbij...
Het woord "huisje" doet onrecht aan mensen die zich geen huis kunnen veroorloven, waaronder veel alleenstaande moeders, en die noodgedwongen in een flat of appartement wonen. "ons huisje" is in deze context (vaak) onbewust bedoeld als eigen bezit. Onnodig grievend voor huurders of niet-huizenbezitters.
Deze korte analyse bewijst maar weer dat alles kapot te redeneren is en kwam tot stand na een half uurtje bullshit lezen op FB. Vind je het leuk, deel het gerust en ben je het er niet mee eens, reageer dan vooral niet...





©Chawwa Wijnberg
31-10-2017
http://www.chawwawijnberg.nl/

zondag 8 oktober 2017

100 jaar Koos van Donkelaar.




100 jaar Koos van Donkelaar.


7-10-1917
Jacobus, Koos, Coco.
7-10-2017.



Een humorvolle hardwerkende lieve lastpost die vaak ziek was maar zich nooit liet weerhouden om te doen wat hij moest en wilde. Hij kon alles. Hij was technisch en creatief, een kunstenaar met een familiebedrijf. Hij fotografeerde en produceerde het luxe reclamemateriaal voor zijn bedrijf, was hofleverancier en leek nooit een sluitingstijd te hebben voor de winkel.
100 jaar zou hij vandaag geworden zijn.

Op de steen van zijn nis stond "Hij was een bijzonder mens".

En hij zou het bijzonder gevonden hebben; deze tijd, zijn 4 kleinkinderen, zijn 7 achterkleinkinderen, de wetenschap en de techniek..
De steen hebben, na het ruimen van de nis, laten zinken in zijn geliefde Biesbosch.
Voor mij hij is altijd een bijzonder mens gebleven.

Hij was de motor van ons gezin, de strenge vader die geen tegenspraak duldde. De zakenman die eerlijk zaken deed en geliefd was bij leveranciers en klanten en die nooit geld over de balk gooide. Een vriend voor zijn vrienden.
De man die zijn belasting op tijd betaalde en alle bonnetjes kon verantwoorden aan de belastinginspecteur


Maar ook de man die zich op liet maken door zijn kleindochter, die zwarte humor had tot op zijn sterfbed.
Hij reed 2 dagen lang door Europa met zijn gezin om op vakantie te gaan in Spanje en weer 2 dagen terug 3 weken later.

Hij overleefde TBC,het afbranden van het familiebedrijf door een duitse brandbom. Het bedrijf bouwde hij weer op, zijn slechte longen (hij had slechts 1long en 1/3 van de andere) en dat droeg hij met zich mee zonder al te veel te klagen. Hij deed zen-zen op maandagen op zijn bootje in de Biesbosch. Daar las hij en creëerde nieuwe ideeen. Hij kende de Biesbosch op zijn duimpje en leerde mij, zijn enige dochter dat vaartuig laveren door de kreken,

Hij was voor mij een onrustige, drukke, grappige, liefhebbende, wijze vader die me veel leerde en waar ik veel van hield, van hou....

Hij is er nog steeds.






© Eveline van Donkelaar
7-10-2017







.