Als ik naar hem kijk, zie ik een hard kwakende kikker.
Diederik Samsom. Pas geleden hoorde ik hem zeggen dat hij zo’n brandende
ambitie heeft. En daarna nog wat flauwekul dat hij die ambitie voor zijn partij
heeft en om het goede te doen voor mensen.
Hij heeft een brandende ambitie. Daar gaat het om.
Kikkerkoning van zijn eigen moddersloot. Naar mijn idee is hij blind voor zijn
reële omgeving. Ach ja, die leden komen wel weer terug als ze maar goed naar
hèm luisteren. Hij gelooft het zelf.
En dan wil hij samen met Groen Links, want dat is goed voor
ze. Goed voor hem bedoelt hij. Voor zijn brandende ambitie. Groen Links is nu
groter dus het zou hem goed uitkomen. Ha ha. Het is geen wonder dat in zijn
partij geen vrouw zin heeft om het tegen hem op te nemen. Hij rebbelt ze plat.
Weet je nog hoe hij met zijn lief gezinnetje op tv kwam met
zijn gehandicapte dochtertje? Niet lang daarna verliet hij zijn gezin voor een
opgeverfde juffouw.
Macht corrumpeert. En daar word je blind van.
Dat hij nu leuke dingen voor de mensen wil gaan doen, ach
hemel, denkt hij nou echt dat we vergeten zijn hoe hij samen met meneer Tefal
alles weg heeft bezuinigd? Eigen risico’s voor zieken omdat de farmaceutische
industrie en de verzekeraars dat zo fijn vinden. Man, doe je ogen open, jij
daar op je pompeblad. Kwaak kwaak kwaak.
En die fijne handelscontracten die zo goed zijn voor het
grote bedrijfsleven. En dat die ene nog overgebleven socialist in Wallonië zijn
poot dwars zet. Wat vindt hij daarvan?
Hij heeft zijn kans gehad om met linkse partijen iets
aardigs te doen, maar nee hij wilde pragmatisch. Lekker bejaardenhuizen
sluiten. Hoge eigen bijdragen. Hij kan dat wel betalen, met zijn salaris.
Ziet hij die anderen niet?
Ja maar, zegt hij, hij gaat luisteren bij de mensen. O ja?
Maar wat hoort hij dan?
Hij kwaakt er dwars doorheen met zijn megalomane goede
plannen.
Zijn ex-vrouw zit thuis met dat gehandicapte kind. Komt hij
helpen? Heeft hij daar tijd voor met zijn gebrand en zijn ambities.
Sommige mensen ontploffen over dingen waar een 'normale
persoon' nooit zo boos over zou zijn. Niet het boos worden op zich, maar boos
worden over zaken waar een normaal mens niet zo boos over zou worden, is een
duidelijke alarmbel dat de persoon niet normaal is! De narcist zoekt bewust
conflicten op. Zolang haar ego en eigen belang voorop staan, kan het goed gaan.
Op het moment dat haar imago op het spel staat, of nul aandacht krijgt, is het
gevolg: narcistische woede.
In een goede relatie proberen we bij een conflict tot een
oplossing of compromis te komen. Maar bij een narcist gebeurt precies het
omgekeerde.
Haar frustratie leidt niet tot onderhandelingen, maar tot
dreigementen en druk uitoefenen. Zij kan niet tegen frustratie. In de psyche
van de narcist is jouw weigering om toe te geven aan haar macht, een frustratie
die veel meer is dan zomaar een tegenslag. Zij komt er bijna niet overheen en
kan zich al helemaal niet aanpassen.
De angst / frustratie-connectie
Voor de narcist is manipulatie de enige manier om zich
veilig te voelen en de baas te zijn. Hoe zelfverzekerd hij ook lijkt, meestal
past hij het misbruik en de emotionele chantage toe vanuit een diep gevoel van
angst. Als jij gehoorzaamt zodra zij met haar vingers knipt, kan hij zich
machtig voelen. Doe je dat niet, raakt zij onherroepelijk gefrustreerd en volgt
er een woede-uitbarsting.
Verschillende maskers
Het zal ook maar zelden voorkomen, dat een narcist haar
woede op een normale manier oploopt of afkoelt zoals dat bij een normaal mens
gaat. Met andere woorden; in de nacht is zij nog vol woede en drama en de
volgende ochtend is er soms ineens geen vuiltje meer aan de lucht. Met haar
woede is zij uit op het zaaien van verwarring. Zij schakelt van het ene masker
over op het andere masker en doet alsof het niet gebeurd is. Zij is een en al
glimlach en zacht de volgende dag. Niemand zal nog geloven dat dit de razende
maniak is van de avond ervoor.
Wat veroorzaakt een narcistische woede?
Misschien ben je van mening dat het op de een of andere
manier jouw schuld is dat de narcist je zo behandelt. Je speurt in je hersenen,
naar wat je hebt gedaan om deze wrede behandeling te verdienen. Maar het gaat
nooit over jou. Wat je gedaan hebt, is weigeren om tegemoet te komen aan haar
onrealistische behoeften om haar onvoorwaardelijk te bevestigen.
Narcistische woede is een reactie op narcistische
verwonding. Narcistische woede is gebaseerd op angst en kan zelfs voortduren
nadat de dreiging is verdwenen. De woede is gericht op de persoon die haar dit
gevoel geeft, de woede is onsamenhangend en onrechtvaardig. Tijdens de woede
kan zij schreeuwen, feiten omdraaien en ongegronde beschuldigingen uiten.
'Out of the blue'
Er is nog een belangrijk verschil tussen normale woede en
narcistische woede. Wanneer een normaal persoon boos op je wordt, dan laat hij
je ook precies weten wat je deed, wat hem zo boos maakte. Als een narcist boos
op je wordt, komt haar woede niet alleen 'out of the blue', zij vertelt je
amper wat je hebt gedaan, om haar te zo kwaad te krijgen, hoewel zij natuurlijk
altijd wel een tekortkoming bij je zal proberen te vinden.
Wat kun je doen om
ervoor te zorgen dat zij gelukkig blijft?
Niets! Er is
niets wat je kunt doen. Het is onmogelijk, zij is niet normaal. Bij normale
mensen moet je daadwerkelijk iets doen om ze zo boos te krijgen. Ze doen het
niet met strategische woede-uitbarstingen. Mensen die dit wel doen, hebben een
stoornis.
De 'stiltebehandeling'.
Men gelooft dat narcisten twee lagen van woede hebben. De
eerste laag woede kan worden gezien als een explosieve woede en de twee
specifieke geïdentificeerde vorm van narcistische woede is de
passief-agressieve woede. De explosieve vorm is een duidelijke woede, waarbij
bijvoorbeeld schade aan voorwerpen of personen wordt toegebracht en verbaal
misbruik wordt gepleegd. De passief-agressieve soort is meer mokkend of zij
negeert het doelwit van haar woede.
Wanneer de narcist iets niet bevalt, als zij haar zin niet
krijgt, of haar ego wordt gekrenkt, dan kan zij je straffen door je soms uren
of soms zelfs dagen te negeren en geen woord te zeggen. Deze vorm van de
passief-agressieve soort woede noemen we de zogenaamde "stilte
behandeling".
Weglopen en negeren?
Hoewel je waarschijnlijk het bewijsmateriaal hebt gezien van
hoe gestoord de narcist is, tijdens haar woede-uitbarstingen, wil je dat
waarschijnlijk niet laten merken om haar niet te kwetsen en om jezelf te
beschermen. Dus, speel je het spelletje mee en in het vervolg geef je geen
enkele kritiek meer. Door dan maar weer, je mond te houden, leg je de basis
voor nog meer misbruik en woede uitbarstingen. De narcist denkt dat zij er toch
wel mee weg kan komen. Jij kruipt hierdoor steeds meer 'in je schulp' en zij
gaat zich steeds machtiger voelen. En dat zal zij laten merken ook....
Wat kun je doen als zij klaagt en raast?
Je kunt alleen dit patroon doorbreken door in te zien dat er
voor emotionele chantage twee mensen nodig zijn. De narcist kan je alleen
emotioneel chanteren met haar woede-uitbarstingen, als zij de juiste manier bij
je heeft gevonden om dat te doen. Veel belangrijker dan haar gedrag te proberen
te veranderen is de moed en het doorzettingsvermogen hebben, om jezelf te
doorgronden en je houding tegenover de narcist aan te passen. Door steeds toe te
geven, aan wat dan ook, leer je haar in feite hoe zij je emotioneel kan
chanteren. Als je haar blijft belonen voor dat gedrag, zal zij het blijven
doen. Je moet haar leren hoe zij jou moet behandelen!
Om de narcist te kalmeren zijn er een aantal dingen die je
kunt doen:
Het eerste wat je kunt doen in een situatie waarin je je
voelt aangevallen, is om haar te vertellen dat je de kwestie niet met haar
bespreekt, tenzij zij er normaal over kan praten, zonder jou aan te vallen.
Hierin moet je voet bij stuk houden. Natuurlijk, is het 't beste als je dit op
een rustige toon kunt doen zonder haar terug aan te vallen. Dan is de rest aan
haar. Natuurlijk is dit makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is iets om
continu aan te werken. Houd voet bij stuk.
Indien je wordt aangevallen is het meestal beter niet te
reageren, maar je moet jezelf zeker niet als een deurmat laten gebruiken! Het
is nuttig in deze situaties om terug te stappen en de beginselen onthouden.
Haar gevoelens en waarnemingen zijn iets wat je niet kunt controleren, jij kan
wel zelf bepalen hoe je reageert op haar!
Hoewel negeren vaak het beste is, kan het zijn dat de
beledigingen zo groot zijn en het misbruik zo ernstig is, dat je wel moet
reageren om de situatie rustig te krijgen. Het is dan voldoende om de narcist
met zijn eigen gedrag te confronteren. De narcist wordt door dezelfde wapens
getemd die hij gebruikt om anderen te onderwerpen. Het spookbeeld van verlaten
worden overheerst al het andere. Dus dan neemt zij afstand van haar woede en
wordt zij rustig.
Neem het niet te persoonlijk
Het goede aan het
accepteren van het feit dat je met iemand met een persoonlijkheidsstoornis te
maken hebt, is dat je zult merken dat haar woede helemaal niets met jou te
maken heeft. Haar narcistische woede is niet persoonlijk naar jou gericht.
Jij bent het slachtoffer omdat jij toevallig op dat dichtbij bent. Ben jij het
niet, dan is er wel iemand anders die haar woede over zich heen krijgt.
Als je door een slang gebeten wordt, dan neem je dat niet
persoonlijk. Hetzelfde geld bij een narcist. Neem het niet persoonlijk, het
heeft niets met jou te maken. Het is haar stoornis, het is haar angst. Jij was
toevallig in de buurt, dat is alles!
Bovenstaande tekst is ook te vinden op de site van Mjon.
(Voor onze casus heb ik hier alleen het gebruik van de mannelijke vorm
veranderd in een vrouwelijke vorm).
Er is uitgebreid gediscussieerd over de bevindingen zoals
hierboven beschreven.
De meesten van ons waren het er over eens dat dit stukje
over de narcistische woede heel veel bruikbare handvaten heeft geboden om, bij
het omgaan met een narcist, jezelf intact te houden en de woede nooit op jezelf
te betrekken.
In het ergste geval is een spoedoverleg met collega's en
andere zorgverleners noodzaak. Specifieke voorzorgsmaatregelen zullen dan
genomen moeten worden om de verpleegkundigen te kunnen beschermen tegen
aanvallen. Het werken in de
psychiatrische zorg moet nooit een persoonlijke bedreiging
vormen.
Het is ook noodzakelijk dat alle collega's één lijn trekken.
Het manipulatieve gedrag van narcisten kan een wig drijven in het teamwerk en
de zorgverlening in gevaar brengen.
In de thuiszorg gaan verpleegkundigen nooit alleen naar deze
cliënten als zij zich in zo'n woedesituatie bevinden. De onwaarheden en zelfs
de verbale agressie kunnen ons in een verkeerd daglicht zetten tijdens het
normaal uitoefenen van ons werkzaamheden.
Bij het uit de hand lopen van de woede-uitbarsting vertellen
we de cliënt dat we naar buiten gaan en daar de politie of de ambulance bellen.
Voor onze veiligheid maar zeker ook voor die van de cliënt
Compilatie van NOBCO
landelijke bijkomst over ‘Narcisme & Coaching’ door Prof. dr. Liesbeth
Eurelings (klinisch psycholoog-psychotherapeut en werkzaam als bijzonder
hoogleraar aan de universiteit van Leiden) gaatin op de vraag wat narcisme
is, hoe het ontstaat, hoe je het als coach kunt herkennen bij een cliënt en met
welke valkuilen iemand met narcistische problematiek op zijn werk en daarbuiten
geconfronteerd kan worden.
Blogs (van
slachtoffers) over stalkende narcisten:
Want hoe noem je een man van nog geen veertig die alleen op
een kleine etage woont en negen keer per week stofzuigt, soms zelfs twee keer
per dag?
Die als zijn dochtertje van twee komt slapen (en pas na
21.00 naar bed gaat) elke avond wel vier keer achter elkaar met luide stem
'slaap kindje slaap' zingt, zo hard dat de dochter na een uur nog wakker is en
ik al twee keer ingedut ben?
Die met zijn dochtertje uit eten gaat omdat hij de keuken
van zijn flatje vies vindt?
(de vorige bewoners waren mensen die het huis en de keuken
altijd pico bello hadden, dus daar ligt het niet aan).
Die zo hard telefoneert dat het hele huis meeleeft met zijn
perikelen (agressiebeheersingscursus, bedstee verhalen, scheidingsgesprekken)
en als hij daarop attent gemaakt wordt, denkt dat we van de CIA zijn en dat we
hem afluisteren?
drogende huisraad op het platte dak
Die zijn boxspring onderstellen naar beneden sleept, ze op
de binnenplaats helemaal stofzuigt en reinigt met een stoomreiniger, waarna hij
de hele bedoening weer naar boven sleept?
Die maar zelden douchet en vreemd ruikt in het voorbijgaan
(de douche maakt echter zo'n herrie, dat je blij bent dat hij niet zo schoon op
t lijf is)?
De man heeft er letterlijk zijn handen vol aan; baantjes die
drie dagen of minder duren, vullen je dagen niet. De matrassen staan nu zoals
elke week buiten het raam te drogen van de stoombeurt.
Het vloerkleed ondergaat
dezelfde marteling.
Hij verschuift de hele dag meubelen en dat terwijl zijn
flatje nog geen 40m2 is.
Op het ogenblik is de activiteit in de kleine slaapkamer het
grootst.
Op zijn pantoffels met zware zolen en stalen neuzen loopt
hij van hot naar haar. Als je kilometers wilt maken in zo een balzaal moet je
aardig wat keren op en neer, dat begrijp ik volkomen.
De vloer in zijn bacterievrije paleis wordt gezogen en nog
eens gezogen als het kindje weg is. Hij gaat ook zelden met haar naar buiten en
zit soms wel 2 volle dagen op zijn verdieping. Wat daar het nut van is weet ik
niet, zou hij niet te ver weg mogen?
Af en toe komt een jonge vrouw het kindje halen en brengen.
Ze lijkt zinnig zegt in tegenstelling tot pappie altijd vriendelijk gedag en
soms lijkt ze in dubio te staan of ze wel zal aanbellen. Ik kan me daar alles
bij voorstellen.
gezamelijke binnenplaats met de
huisraad van de schone man
Het leven met OCD is voor eigenaar van de stoornis moeilijk;
veel moeilijker is het voor ouders, kinderen, collega's en de buren. Vervelende
bijkomstigheid is dat de man niet zo vreselijk begaafd is maar denkt dat hij
Einstein is. Dan wordt het moeilijker om met zo iemand samen te leven te werken
of 'rustig ' in een gebouw te wonen.
In de zorg zijn deze patiënten, zeker als ze in een
ziekenhuis liggen, niet eenvoudig rustig te houden. Ze maken zich zorgen om
bacteriën en virussen, om de handen van de verpleging en brengen soms hun eigen
beddengoed mee. Ze zijn angstig en slecht behandelbaar op een conventionele
manier.
Het ligt vaak aan het inlevingsvermogen van de behandelaar en het
verpleegkundig personeel of de patiënt wel toekomt aan de behandeling voor elke
ander ziektebeeld dan OCD.
De film 'As good as it gets'zou dan ook best voor
opleidingsdoeleinden gebruikt mogen worden.
Enfin, het zijn zware tijden. Gelukkig heb ik mensen en
menschen om me heen.
En ben ik een optimiste met nog mentale kracht voor 10 en
fysieke voor 6.
En is het met een dot humor best dragelijk op deze wereld.
Soms ben je gedwongen jezelf een beetje te verschuilen.
Jarenlang heb ik een internet stalker gehad en die heb ik
geloof ik nog steeds, ik weet het niet, ik Google niet meer op mijn eigen naam.
Wel is het vervelend omdat ik kinderen en familie heb met die achternaam. Maar
ik kan daar verder niets tegen doen.
Stalkers zijn 'gekkies' met een trauma, denk ik dan.
Een zo ingeburgerd pseudoniem dat mijn nicht
me nog net geen Gavi noemt. ;-)
Oi oi! Eerst kreeg ik allerhande fanatieke Palestijnenfans
over me heen omdat de naam 'te joods' was. Meulenbelt & Co, heb ik toen
maar snel geschrapt van mijn lijst. Daarna de 'gewone niet begrijpende
antisemieten'. Die heb ik ook geschrapt. Dat gebeurde voornamelijk op Twitter.
Nu is het al zover dat ik berichtjes krijg van mensen die mijn
naam o.a een grote leugen vinden, bedrog en misleiding:
"Vuile teef, mishandelaar,. je krijgt de politie op je dak..... Marteling, u bent strafbaar een misdadiger...."
Joodse namen zouden alleen
voor Joodse mensen zijn.
Om hen in te wijden in mijn hersenspinsels heb ik
onderstaand blogartikeltje mee gestuurd.
Dat konden de personen in kwestie niet lezen, met excuses
waarom ze dat niet konden. Nu is het zelfs voor slechtzienden mogelijk om een
voorleesapplicatie of braille aanpassing te instaleren. Het feit dat ze wel
onbeschofte zeur e-mails konden schrijven vond ik dan ook verbazingwekkend. Maar ik houd rekening met de gemoedstoestand van de schrijvers.
Ik weet dat veel mensen van net in of net na de oorlog
getraumatiseerd zijn, de tweede generatie heeft het hard te verduren gehad,
zeker als hun hele familie vermoord is. Zeker als die families of familieleden o.a.
Joods waren, in het verzet zaten, Roma, homo of gehandicapt waren. Het vermoord
worden en getraumatiseerd zijn is geen alleenrecht van een bepaalde groep.
Vandaag de dag zijn er moordpartijen en zuiveringen aan de gang die kopieën
zijn van de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog. Wat niet wegneemt dat de
trauma's van de tweede generatie er nog steeds zijn, gruwelijk en tastbaar.
Maar lieve menschen, laat anderen doen waar ze behoefte aan
hebben of wat ze leuk vinden mits ze met hun pseudoniem niemand leed
berokkenen.
Ook in de dissertatie van mijn dochter (Dr. in Neurosciences):
To be a perfect
mensch is a burden, to be a normal mensch
is boring and to be yourself, a
perfectly normal mensch, is difficult but totally satisfying!
Tijdens de jaarlijkse dodenherdenking bij de Algemene
Begraafplaats aan de Tongerseweg heeft de man van burgemeester Annemarie Penn
zondag samen met andere aanwezigen reanimatie en eerste hulp verricht toen een
van de leden van het Maastrichts Mannenkoor een hartinfarct kreeg.
Tijdens de ceremonie kreeg een van de zangers van het
aanwezige koor een hartinfarct. Olaf Penn die met zijn echtgenote Annemarie
Penn de bijeenkomst bijwoonde, was een van de eersten die eerste hulp in nood
verleenden. Penn is gepensioneerd hartchirurg en zijn oude professie kwam goed
van pas. De zanger is in kritieke toestand naar het ziekenhuis overgebracht.
Beste redactie, hier onder nogmaals het bericht dat ik hier
geplaatst had en jullie verwijderd hebben:
----------------------------
Beste redactie,
Tot onze grote verbazing lezen wij bij u op de website het
stukje over de
echtgenoot van de burgemeester die iemands leven gered heeft.
Schandalig dat een burgemeester over iemand anders leed
publiciteit
probeert te krijgen.....
Wij, John Snijders en Yvonne Snijders-Buntinx, waren
omstanders die naar de
Staar kwamen luisteren, allemaal toevallig omdat wij daar toch al
aanwezig
waren.
Op een gegeven moment zien we het slachtoffer in elkaar
zakken en
opgevangen worden, door mede-zangers.
Wij zijn toen meteen er op afgelopen en zagen direct al dat
het fout zat.
Snel pols genomen en direct het besluit genomen om te gaan reanimeren,
daar
niemand hier mee begon. Ik heb gereanimeerd en mijn vrouw nam de moeilijke
taak,
zonder schromen op zich, om te gaan beademen.
Dus niet een echtgenoot van de burgemeester, maar WIJ namen
die taak zonder
nadenken op ons. Gewoon omdat wij zagen dat dat nodig was en er
tientallen
mensen alleen maar keken. We hebben geen instructies van wie dan ook
gekregen, ook de controles etc deden wij zelf en niet in opdracht van Penn. Die
heeft daar staan kijken en deed voor de rest niets.
Handelen is in die situatie van cruciaal belang, seconden
tellen dan!
Wij zijn dan ook blij dat we dat gedaan hebben, maar het
doet heel veel
pijn als je dan zoiets op de website leest.
Wij zijn er nog altijd de hele dag mee bezig en ons verdriet
en onze steun
gaat vooral naar die man en zijn familie uit.
Toevallig hoorden wij ook nog op tv bij het programma
“avondgasten” op L1,
waar zij bij te gast was, haar zelf nogmaals herhalen alsof haar
echtgenoot
alles had geïnstrueerd. en gecontroleerd!
Niemand heeft ons instructies gegeven,
wij waren op ons eigen aangewezen en reageerden gewoon snel. Eerder nog, IK
heb anderen geïnstrueerd en gevraagd de pols te controleren etc. , de
echtgenoot
heeft alleen in het begin even daar gestaan, maar echt niets gedaan.
Ik heb zelfs, tijdens het reanimeren, zelf de AED, die
door een omstander was gehaald, moeten aansluiten, daar men niet wist hoe
dat moest. Dus geen instructies van die gepensioneerde arts.
Waarom heeft een burgemeester, waar ik eerst mijn petje voor
af nam, zo een
lage publiciteitsstunt gedaan....bah
Dit doet ons heeeel veeel pijn en verdriet. Wij zijn nog
steeds kapot van
wat er gisteren gebeurd is.
Ons verdriet gaat vooral naar het slachtoffer en de familie
en we hopen dat
alles goed komt.
Schandalig pronken over de rug van een ander die vermeende
hart chirurg heeft niks uitgevoerd maar ja de man van de burgemeester diep en
diep triest
DS
Echtegenoot Penn heeft geen flikker uitgevoerd. Diegene die
gereanimeerd hebben zijn John en Yvonne Snijders. Er stonden zoveel man en geen
ene deed wat behalve John en Yvonne Snijders. Die zitten er nu nog mee maar
daar hoor je niks over Dus die hoort respect te krijgen niet een gepensioneerd
hartchirurg die zijn handen niet uitsteekt. RTV Maastricht ga je bronnen eerst
na voordat je iets publiceert. De verkeerde persoon loopt er nu mee te koop en
diegene die wat uitgevoerd hebben die zitten met een krob in de keel.
EvD vandaag 31-8-2016 0mdat ik geen enkele rectificatie kan vinden!
Ik lees dit nu pas naar aanleiding van een andere
reanimatie.
Het bericht hierboven is gotgeklaagt.
Let wel Mw. Penn, 'burgemeester' van Maastricht, dit zijn
grove leugens die u dient te rectificeren. Het is heel erg moeilijk om mensen
de AED cursus te laten doen, reanimeren is een heldendaad die uw man niet op
zijn borst kan schrijven. De hierboven geplaatste leugens vragen om een actie.
Ik daag u en uw man
uit om samen met mij een reanimatie en AED cursus te doen, zonder dat
iemand weet wie u bent. Dan is er in ieder geval een beetje voldoening voor de
mensen die de reanimatie op zich hebben genomen.
Gaat u schamen.
Ik zet dit artikel en de commentaren op mijn blog, het schrikt andere mensen
misschien af als u over lijken gaat. De bedoeling is dat we de burgerhulpverlener
promoten door het doen wat nodig is.
U mag beiden met mij contact opnemen voor de datum van de
cursus.
En verder een dubbeldikke pluim voor de helden John en
Yvonne Snijders!
Ik kijk op Facebook terwijl ik zit te telefoneren.
Daar
vragen ze wat ik doe, ach….
Ik hang al een uurtje aan de telefoon met een door ons allen
gefinancierd bedrijf voor rijke lui. Baas Wiebes is met vakantie en die zijn
ze, denk ik, zoeken op zijn vakantieadres. Een meneer met een sexy voice vraagt
me om "Een ogenblik geduld, alstublieft". Zolang ik me verbeeld dat
het George Clooney is, is het nog vol te houden. Ik zeg ook elke keer maar wat
terug. "Natuurlijk lieverd" of "En na dat ogenblik wat
dan?"
De vreselijk vriendelijke dames van de belastingdienst die
mij heen en weer schakelen omdat het systeem nou eenmaal zo ingewikkeld in
elkaar zit, blijven positief en aardig.
Ik lach door mijn tranen heen.
Nooit schulden gehad en nu door slechte voorlichting van dat
achterlijke UWV kom ik elke maand net genoeg te kort om niet veel te kunnen
doen met mijn geld behalve het ene gat dichten met het andere.
Beide dames tonen begrip en proberen alle betrokken
afdelingen op een lijn te krijgen. Er kan zelfs een grapje af. Ik complimenteer
hen voor hun gesprekstechnieken. Ik stelde het bellen elke keer maar weer uit
omdat ik bang was dat ik ontzettend pissig zou worden. Dat bleek dus niet
nodig.
Uiteindelijk maken ze een redelijke oplossing voor mij die
betekent dat ik toch nog een kop koffie kan gaan drinken ergens. En als ik iets
van mijn inboedel verkoop, zoals ik af en toe doe als het nodig is, kan ik iets
meer doneren aan de Staat der Nederlanden en aan het vakantiegeld van de
Ministers. Ik heb dus weer hoop voor de toekomst.
Als je de belastingdienst belt, bedenk dan dat het niet het
UWV is, leg uit wat je nodig hebt en wat je zelf kunt regelen en dan hoop ik
dat je deze twee leuke dames treft. Ze zijn een en al oor en denken mee.
Ik heb 2 weken bij het bos gewoond en elke dag stevige
wandelingen gemaakt met twee enorme Duitse herders. En dat terwijl ik helemaal
niet van wandelen houd. Doelloos wandelen alleen maar om je benen te bewegen,
ik kan het niet. Ik beklim nog liever een berg waarbij het op de top naar
beneden kijken het doel is. Wandelen met honden door een bos met heuvels heeft
dus twee doelen. De honden en de heuvels. In de tijd dat ik met vakantie was
heb ik gewoon niet aan thuis gedacht. Aan de belastingpapieren, aan wat ik
allemaal moet, aan wat ik allemaal net niet haal. Daar niet aan denken is voor
mij al vakantie.
Als ik naar mijn ver weg, te koop staande huisje ga, is dat geen vakantie. Daar ben ik
aan het werk, ik ruim op en zoek uit, gooi weg en repareer. Het was mijn
woonhuis en het ondergoed van tussen de 15 en 8 jaar geleden kan ik nog een keer dragen en dan
valt het uit elkaar. De papierzooi die ik daar verplicht bewaar ga ik nooit
meer gebruiken en elk jaar gooi ik een heel jaar plakjes beschreven boom in de
vuurkorf.
Vakantie zoals in eeuwig feestend Ibiza, groenwaterend Hawaï
of een verlaten strand in Griekenland ken ik niet. Dat is minstens 30 jaar
geleden. Een hotel/strand vakantie in een badplaatsje aan de Spaanse kust vol
bekenden. En ook dat was het net niet voor mij. Voor mijn kinderen wel en dus
was het goed.
Nu heb ik het hart niet om zonder meer naarGriekenlandop
vakantie te gaan.
Ik kan niet op mijn ronde billies gaan zitten terwijl om de
hoek de vluchtelingen als zombies moeten gaan zitten wachten tot ze verder
mogen, of niet. Ik zou beginnen met kinderen opnieuw leren spelen en ouders
weer activeren, voornamelijk om weer een nieuw bestaan op te bouwen met elkaar.
Om hen te helpen over de sores van de afgelopen jaren te praten en steen voor
steen af te breken en met die stenen een nieuw onderkomen te bouwen. Sterke
mensen die de dood in de ogen gekeken hebben.
Ik zou in de plaats daarvan ook aan het strand kunnen gaan liggen
met een parasol, een ligbed en een flinke laag factor 50. Met een koelboxje vol
frisse watertjes en een zak vers fruit. Maar dat kan ik niet. Ik ben een
softie.
Om die reden zou ik ook niet goedkoop naar Turkije vliegen,
land van de dictator, de uitroeier! Ook daar vluchtelingen kampen zo groot als
mijn provincie. Voor een dag verblijf geef ik een familie kleding en eten, voor
een dag strand twee families eten en vers fruit.
Ik zou een hele sliert kindjes mee willen nemen voor een
vakantie dag, weg met de lappen en doeken en trainingspakjes in de hitte. Hop
allemaal in de zee, spetteren en lachten en hen leren dat de zee ook lief en
vrolijk kan zijn. Daarna voetballen en badmintonnen en zakken vol perziken,
appels en bananen. En heel veel frisdrank, voor kinderen blijft dat een
avontuurlijke sensatie waar wij allang niet meer bij nadenken…bubbeltjes op je
tong.
Ik heb nooit gedeugd voor goedkope vakanties. Ik ga liever
niet.
Vroeger gingen mijn kennissen naar Oostblok landen.
Kamperen. Met de auto vol Nederlandse produkten waarvan de restjes ook weer mee
terug kwamen. Een kop koffie koste 50 cent en 5 cent fooi was al heel wat, dan
stonden de mensen daar al te knippen en te buigen. Op souvenirs kun je afdingen,
ze vroegen immers altijd veel te veel. Moest ik ook doen, zeiden ze dan.
Ik heb altijd liever gespaard voor een vakantie waar ik op
gelijke voet kon blijven met de bewoners van mijn vakantieland. Ik was hen
dankbaar voor de gastvrijheid, liet een flinke fooi achter en dronk gewoon een
kop koffie minder als dat nodig was. Souvenirs heb ik nooit gekocht, wel
kunstwerkjes van plaatselijke kunstenaars.
Ik heb met sommige mensen nog steeds contact.
Kortom, ik houd van eerlijk delen, ik mis niets van wat ik
weggegeven heb, er komt zoveel voor terug!
Een werkvakantie naar een Grieks eiland zou ik wel willen.
Ook al geeft deRijksoverheid aan, dat Griekenland geen doorvoerland is van vluchtelingen (?). Overdag bij de oorlogsvluchtelingen, 's middags een uurtje strand en zout water
en 's avonds wat sightseeing of met een pak thee, suiker, melk, vers water en
heel veel koekjes op visite bij mensen die nergens echt gewenst zijn. Een
simpel pensionnetje met een schoon bed en een eenvoudige douche is genoeg.
Proberen getraumatiseerde kinderen weer aan het lachen te
brengen is veel meer vakantie dan afdingen in Roemenie.
Ik organiseer in Spanje een demonstratie voor
meer invloed van W.A. en Rutte op de Spaanse politiek.
Nee dus.
Kijk, (enkele dames en heel veel heren)
Erdoganaanhangers.
Het wordt tijd om de boel in Nederland en Duitsland te verkopen en uw
geld mee te nemen naar Turkije om de welvaart en de dictatuur aldaar een boost
te geven.
Bedenk wel dat uw homosexuele kinderen daar
gevaar lopen.
Dat u als vrouw niet mag lachen en dat de krant maar over één
ding schrijft.
Scholing is natuurlijk ook niet overal op niveau; communicatieve
bezigheden op internet worden daar niet op prijs gesteld.
Maar teruggaan naar het vaderland lijkt me logisch en
heel fijn voor Erdogan.
De Sint Laurentiusmarkt in Bemelen is een aparte belevenis. En wel om meerdere
redenen.
Ten eerste is Bemelen een klein dorp in Zuid
Limburg, vlak bij Maastricht, in een historisch gebied. De grote Amerikaanse
begraafplaats is in de buurt, er worden nog processies gehouden en een groot
deel van de burgerij heeft een bovenmodaal inkomen. Het dorp ligt in en op de
heuvels en de is omringd door bossen en mergelgroeves. Het is een stukje aarde
uit een sprookjesboek.
Het dorp is saamhorig op zon- en feestdagen en
de markt wordt eens per jaar uitstekend georganiseerd voor en door deHarmonie.Een harmonie dievan alle markten thuisis
Ten tweede zijn vrienden van mij tegenwoordig
eigenaars van de dorpskroeg Roemer's eetcafe. En hele onderneming voor
voormalige Brabanders in een super Limburgs dorp, waar ze overigens al jaren
wonen (na de standplaats Maastricht te hebben verruild voor het dorpsleven). Hij
doet, zij kookt; het is min of meer een familiebedrijf geworden. Je eet er
heerlijk, het is een prachtige locatie en de sfeer is prima en relaxt.
Aangezien het heel moeilijk is om een plaatsje te bemachtigen op de Sint
Laurentiusmarkt was ik blij met hun aanbod voor een stukje van hun kraam.
Ten derde is de markt echt meer een antiek- en
brocante markt dan een rommelmarkt. Maar mijn vriendinnen hadden behalve dat
ook een kledingrek met aparte kleertjes en dat liep als een trein. Mijn
snuisterijen heb ik verkocht, ik ben in het geheel niet ontevreden; mijn
antieke zaakjes staan weer op hun plek in mijn woonkamer/atelier.
Ten vierde heb ik weer mijn hart opgehaald aan
de verscheidenheid van mensen. Veel Limburgers waaronder heel veel geboren
Bemelenaren; de gemiddelde huizen prijs in Bemelen ligt rond het half miljoen.
De gemiddelde wereldwijsheid ligt een stuk lager. Ik kan me over beide zaken
nog steeds verbazen.
En als laatste heb ik nog nooit op een markt
zoveel ongeloofwaardige dingen gehoord als hier, over de manier van leven van
de Bemelenaren, over hun angst voor die Ollanders die maar een vreemd taaltje
spreken en onbegrip over de koopwaar van diezelfde Ollanders. Zo kon iemand zich
niet voorstellen dat een kraam zomaar een oud en morsig korset heeft liggen als
bijzonderheid.
Of gewoon oude schoenen verkopen met enorme
punten. Waar die punten dan wel niet voor waren.....
Met als kers op de taart de 60+ buurtjes die me
vroegen waarom ik geen Limburgs sprak. Mijn antwoord dat ik 5 andere talen
sprak leek een beetje langs hen heen te gaan. Wel begrepen ze dat ik wat landen
gezien moest hebben. En of ik ook in Afrika was geweest. Daarop kon ik
bevestigend antwoorden. Waarop ze een beetje dichterbij kwamen en zij haast
fluisteren vroeg of ik niet bang was geweest bij al die wilden. Het duurde even
voordat ik in staat was om te vragen over welke wilden ze het hadden. Hij wees
op wat Afrikaanse maskers op zijn kraam. Ik was nog even stil en zei toen
samenzweerderig dat ik niet in hun kookpot paste. Zij knikte en ik moest me
snel omdraaien om niet in cynisch lachen uit te barsten. De rest van de dag
werd er niets meer gevraagd, alleen maar geknikt.
Een kleine bijzonderheid. Sint Laurentius himself
heeft de hele dag de regen tegengehouden. En dat in een tijd waarin de goten
langs de straatjes die van de 'berg' naar beneden lopen de dag daarvoor nog
iets weg hadden van een mini Niagara falls. Ook dat is heel uitzonderlijk.
Het was een heerlijke dag, vermoeiend maar met
weer een heel andere kijk op het leven.
De afgelopen 24 uur heb ik heel wat keren de woorden haat en
fobisch horen zeggen. Heel veel mensen heb ik gezien die alsmaar instemmend ja
knikken en niet zo erg veel mensen die het hoofd nadenkend schudden. Veel
meehaters en meepraters, veel populaire nep-rebelie.
In een programma op tv werd me door een vreemd lachend
mannetje uitgelegd dat fobie en haat hetzelfde is. Homofobie en homohaat is
hetzelfde? Geen enkele nuance?
Ik ben het daar helemaal niet mee eens. Niet met het vreemde
lachje en zeker niet met de verkrachting van de Nederlandse taal.
Homofoben zijn in de eerste plaats bang dat ze zelf anders (
dan verwacht) zouden kunnen zijn. Ook zijn ze bang om 'verkracht' te worden
terwijl gebleken is dat aardig wat mannen dromen van anale sex. Of ze ook homo's
haten durf ik niet te zeggen. Ze zijn gewoon bang.
Bij Islamofobie zie je een ander verschijnsel. In de smalle
denkwereld van heel veel bijbellovers en veel mensen die met 'bidden voor het
eten' zijn opgevoed is het beangstigend om te bedenken dat anderen iets
heel anders geloven. In de herinnering misschien de bloederige voorstellingen uit oude prentenboeken en bijna zeker weten de
overlevering van die angsten door vele generaties min of meer streng gelovigen.
De makkelijke haatzaaierijen van peroxidedingen en de economisch/politieke
angst dat moslims macht hebben over het wel of niet volproppen van ons land met
druk bezocht autosnelwegen, hebben daaraan allemaal bijgedragen.
Bijna alle fobieën zijn ontstaan uit de angst voor het
onbekende, een onverwerkt verleden of sociale dwang of de angst gedwongen
afstand moeten doen van je enige houvast.
Het woord Jodenfobie ken ik niet; wel Judeofobie. Het zou
wat mij betreft kunnen vallen onder de angst als vermeld in Islamofobie.
Het juiste woord in het rijtje van anti-semitisme zou dus
moeten zijn anti-islamisme
Judeofobie zou dan passen in de rij van angsten zoals Islamofobie.
Deze dagen worden de ismes en fobieën door elkaar gehusseld
alsof het een boerenkool stamppot is. Veel gebep en weinig letten op de diepere
betekenis van woorden en wat ze kunnen aanrichten.
Over het algemeen schelden we om onze frustratie kwijt te
raken of als we boos zijn om onrecht. Ik vind dat een goede optie.
"Schelden doet geen zeer, slaan des te meer."
Als ik iemand een mies mannetje noem, dan kan ik de redenen
daarvoor tot op de laatste letter uitleggen. Ik ben echter niet fobisch voor
het ventje; voor haat is hij te miezerig. Haten is trouwens een woord dat niet
in mijn woordenboek staat, evenmin als jaloezie.
De saamhorigheid van de dames met de prachtige hoofddoeken,
allemaal anders en toch bij elkaar horend, heeft veel weg van de (gedwongen)
saamhorigheid van de gereformeerde vrouwen die alleen naar hun kerk een hoedje
dragen.
Praten over kopvoddentax is een vorm van jaloezie, jaloers
op de vrouwen die steun kunnen zoeken bij elkaar en zichtbaar als een sociaal
blok naar voren kunnen treden.
Het peroxidehoofd als keurmerk komt alleen voor bij types
als Wilders en Johnny van Flodder. Het hoofd van Wilders (als ex-donker harige)
is een jaloers hoofd, een hoofd dat erbij wil horen.
Naar mij is gebleken, ik kan heel veel voorbeelden noemen,
wordt jaloezie vaak geuit door middel van haatdragend gedrag: treiteren,
onwaarheden vertellen en mensen naar het leven staan, dat laatste in het ergste
geval.
Een stoere vrouw die niet gauw bang is, loopt de kans om
vernederd te worden door een mies mannetje dat erg onzeker is en nergens bij hoort.
En de haat van dat mannetje kan zich settelen in haar leven. Vaak gebeurt dat
als er sprake is van huiselijk geweld.
Als we huiselijk geweld opblazen tot wereldlijk geweld,
zouden daar best eens dezelfde overeenkomsten kunnen zijn. Jaloezie, op
welvaart, op landbezit, op het educatieve niveau…. En angst.
Haat is niets anders dan angst voor het gehate. Voor het onbekende.
Je kunt er niets mee. Je kunt het negeren want het gaat niet om jou. Iemand die
jou haat om welke reden dan ook heeft een rottig leven, haten verpest je dag en
je levensvreugde.
Sommige mensen "vind ik niet". Niet de moeite
waard om me er druk over te maken, niet interessant, niet mooi en niet lelijk.
Gewoon niet. Dat is veel makkelijker dan al dat gehaat. Mensen die me haten
vraag ik één keer waarom. Daarna nooit meer, daarna negeer ik hen. En krijg ik geen zinnig antwoord? Of een antwoord als: "Ik haat
dikke vrouwen van 64"? Tja... dan moet ik er om grinniken. Wat een trieste manier van haters om zich door het leven te worstelen.
Ismes en fobieën laat ik zo weinig mogelijk toe in mijn
leven. Feminisme en atheïsme zijn enkele van de woorden die van mij wel mogen, ook
al gebruik ik het het liefst in de vorm van feministe en atheïste. Fobieën heb
ik, geloof ik, niet. De meeste angsten heb ik, denk ik, overwonnen.
Veel fobieën zijn trouwens aangeleerd of aangepraat. Zelf
blijven denken is een must.
